Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for challenging only court costs without addressing case substance.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece dismissed the appeal against the Thessaloniki Court of Appeal's decision regarding legal fees. The appellants challenged the ruling solely on the basis of the low attorney fee awarded, without raising any arguments concerning the substantive merits of the underlying case. The court ruled that Article 193 of the Code of Civil Procedure prohibits appeals limited to costs, thereby rendering the appeal inadmissible under Article 577 of the same code.
Legislator headnote
AI generatedArticles 20(1) of the Constitution; Article 6(1) of the ECHR; Article 1(1) of Protocol 1 to the ECHR; Article 193 of the Code of Civil Procedure: An appeal challenging a judgment solely on the grounds of court costs, without addressing the substance of the case, is inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 54 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 54/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. ....., 2. .... και 3. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Χορομίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Αλέξανδρο Ροϊλό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15 Ιανουαρίου 2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34.081/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 362/2004 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5 Μαϊου 2004 αίτησή τους και τους από 15 Οκτωβρίου 2005 πρόσθετους λόγους αυτής.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Βούλγαρης, ανάγνωσε την από 14 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή ορίζουν οι διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος ότι καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί ν'αναπτύξει σ'αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή τα συμφέροντά του όπως ο νόμος ορίζει, άρθρον 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ ότι παν πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθεί δικαίως και άρθρον 1 παρ. 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου ότι παν φυσικό ή νομικό πρόσωπο δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του.
Από τις άνω διατάξεις σαφώς συνάγεται ότι αυτές προστατεύουν σε κάθε πρόσωπο το δικαίωμα παροχής δικαστικής προστασίας και το συνακόλουθο δικαίωμα να δικάζεται τούτο δίκαια, δημόσια και αμερόληπτα. Όμως οι διατάξεις αυτές δεν διασφαλίζουν και το δικαίωμα ασκήσεως ενδίκου μέσου κατά της αποφάσεως που θα εκδοθεί.
Ο εθνικός νομοθέτης κάθε Κράτους – μέλους δύναται για λόγους που συνδέονται με την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη απονομή της δικαιοσύνης να θέσει περιορισμούς στην άσκηση ενδίκων μέσων για ορισμένες κατηγορίες υποθέσεων και περαιτέρω να αποκλείσει γενικά συγκεκριμένο λόγο ενδίκου μέσου όταν τέτοιο γενικά επιτρέπεται ν'ασκηθεί (βλ.
ΑΕΔ 48/1982· Ολ. ΑΠ 27/2002). Ενόψει των ανωτέρω η διάταξη του άρθρου 193 ΚπολΔ που ορίζει ότι «δεν επιτρέπεται προσβολή της απόφασης με ένδικο μέσο (επομένως και με αναίρεση) ως προς τα έξοδα, αν δεν περιλαμβάνει και την ουσία της υπόθεσης» δεν θεωρείται ότι αντίκειται στις διαληφθείσες ανωτέρω διατάξεις. Στην προκειμένη περίπτωση με το μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και με το μοναδικό λόγο του προσθέτου δικογράφου προσβάλλεται η απόφαση του Εφετείου μόνο ως προς τη διάταξή της περί δικαστικής δαπάνης γιατί επιδίκασε μικρή αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου, η οποία περιλαμβάνεται στη δικαστική δαπάνη, χωρίς όμως να διατυπώνεται αιτίαση και ως προς την ουσία της υποθέσεως.
Επομένως η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη (ΚΠολΔ 577 παρ. 1) και αυτεπαγγέλτως χωρίς να υπάρχει ανάγκη διατάξεως για δικαστική δαπάνη ελλείψει αιτήματος εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου παραστάντος κατ'άρθ. 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και μη καταθέσαντος προτάσεις.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 5-5-2004 των .... κ.λ.π. για αναίρεση της 362/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσ/νίκης.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Δεκεμβρίου 2005.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Ιανουαρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ