Supreme Court allows appeal due to lower court's failure to consider crucial evidence regarding causation of death.

Απόφαση 549 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 549/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Π. Ξ. του Δ., 2) Α. Λ. του Κ., συζ. Π. Ξ., 3) Δ. Ξ. του Π. και 4) Φ. Ξ. του Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Δεληκωστόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κοπακάκη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 9-1-2018 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται, καθώς και από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Τέρπο, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Β. του Γ., κατοίκου ... και 2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε για παράβαση νόμου, εκ των οποίων το 2ο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κούρτη, ενώ ο 1ος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-3-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 177/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 268/2014 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-6-2016 αίτησή τους και τον από 10-12-2017 πρόσθετο λόγο αυτής.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χαράλαμπο Καλαματιανό, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και το 2ο των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Εισάγονται προς συζήτηση η από 13-6-2016 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης ...6-2016 αίτηση αναίρεσης και το από 10-12-2017 δικόγραφο πρόσθετου λόγου (αριθμ. κατάθεσης ...-12-2017) που ασκήθηκε παραδεκτά κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 569 Κ.Πολ.Δ. Τα δικόγραφα αυτά πρέπει, λόγω της προφανούς συνάφειάς τους, να συνεκδικαστούν (άρθρ. 246, 573 παρ. 1 και 569 ΚΠολΔ) και να ερευνηθούν περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων τους (άρθρ. 577 ίδιου Κώδικα).

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ’ αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις υπ’ αριθ. .../ 9-11-2017 και .../12-12-2017 εκθέσεις επίδοσης των δικαστικών επιμελητριών στο Εφετείο Λάρισας, Ε. Β. - Κ. και Α. Θ. Β., αντίστοιχα, που προσκομίζουν και επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, ακριβή αντίγραφα α) της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και β) του δικογράφου πρόσθετου λόγου, με τις κάτω από τα δικόγραφα αυτά πράξεις κατάθεσης και ορισμού δικασίμου και κλήσεις για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο νόμιμα και εμπρόθεσμα επιδόθηκαν στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων με την επιμέλεια των αναιρεσειόντων. Ο ως άνω αναιρεσίβλητος, όμως, δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της προκειμένης υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου στην ως άνω δικάσιμο. Επομένως πρέπει, σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία αυτού.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ’ ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου κώδικα, προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, που επιδρούν δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης, οφείλει να λάβει υπόψη τα νομίμως προσκομισθέντα, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο. Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση, όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητά του. Καμμιά ωστόσο διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ’ είδος αποδεικτικών μέσων. Μόνο αν από τη γενική ή και ρητή ακόμη αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο (Ολ.ΑΠ 2/2008), ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος.

Με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ’ του Κ.ΓΊολ.Δ., επειδή το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο έκρινε ότι ο θάνατος του συγγενούς των εναγόντων - εφεσιβλήτων - αντεκκαλούντων, ήδη αναιρεσειόντων, Κ.

Λ. δεν οφείλεται στις σωματικές βλάβες που υπέστη από το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, κατά το οποίο παρασύρθηκε από το υπ’ αριθ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, συγκύριος αυτού κατά 50% εξ αδιαιρέτου, και το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην ασφαλιστική εταιρεία "...

Α.Ε.", στα δικαιώματα και υποχρεώσεις της οποίας υπεισήλθε το Επικουρικό Κεφάλαιο, λόγω ανάκλησης της αδείας της, διότι μεταξύ των βλαβών αυτών και του θανάτου του δεν υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος, δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε, αποδεικτικά μέσα που οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν με τις ενώπιόν του, από 6-12-2013 προτάσεις - αντέφεση αυτών και προσκόμισαν νόμιμα, προς απόδειξη του αντίθετου ισχυρισμού τους ότι ο θάνατος του Κ.

Λ. επήλθε ως άμεση συνέπεια του ανωτέρω ατυχήματος που οφείλεται σε αμέλεια του πρώτου εναγομένου - πρώτου εκκαλούντος - αντεφεσίβλητου και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου. Συγκεκριμένα, κατά τους αναιρεσείοντες, το Δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του α) την υπ’ αριθμ. 507/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας με την οποία ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου, για το επισυμβάν ατύχημα, είχε κηρυχθεί ένοχος ανθρωποκτονίας του Κ.

Λ. και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 μηνών με τριετή αναστολή και 2) την ...-1-2007 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ..., από την οποία προκύπτει ότι ο θάνατός του επήλθε αποκλειστικά εξ αιτίας των σωματικών βλαβών του από την παράσυρσή του κατά το ένδικο ατύχημα.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν έλαβε θέση αναφορικά με το ζήτημα της υπαιτιότητας του εναγόμενου οδηγού (που είχε κριθεί πρωτοδίκως υπαίτιος κατά ποσοστό 80%) και της τυχόν συντρέχουσας αμέλειας του θανόντος δεχόμενο ως προς τις συνθήκες του ένδικου ατυχήματος τα εξής: "Στις 17 Νοεμβρίου 2006 και περί ώρα 23.25’ , στη Λάρισα, επί της οδού Καρδίτσας αριθ. 139 -έμπροσθεν του Γηροκομείου, ο πρώτος των εκκαλούντων, οδηγός του υπ’ αριθ. ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής BMW, συγκυριότητάς του κατά 50% εξ αδιαιρέτου, ασφαλισμένου για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη από τη λειτουργία του στην ασφαλιστική εταιρία "... Α.Ε.", στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της οποίας υπεισήλθε το Επικουρικό Κεφάλαιο, λόγω ανάκλησης της άδειάς της, κινούμενος στο ρεύμα πορείας με κατεύθυνση προς Καρδίτσα, παρέσυρε και τραυμάτισε τον συγγενή των εφεσιβλήτων Κ.

Λ., ετών 73, που απρόσμενα εισήλθε στη λωρίδα κυκλοφορίας του διασχίζοντας κάθετα το οδόστρωμα της οδού Καρδίτσας -από το ρεύμα κυκλοφορίας προς Καρδίτσα". Περαιτέρω δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, αναφορικά με το κρίσιμο και ουσιώδες ζήτημα της ύπαρξης ή μη αιτιώδους συναφείας μεταξύ των σωματικών βλαβών που υπέστη ο Κ.

Λ. και του θανάτου του, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Ο τραυματισθείς, αμέσως μετά το προαναφερόμενο τροχαίο ατύχημα διεκομίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας όπου βρέθηκε ότι είχε υποστεί: κρανιοεγκεφαλική κάκωση και πολλαπλά θλαστικά προσώπου - τριχωτού κεφαλιού για τα οποία έγινε συρραφή. Κατά τα λοιπά διεγνώσθη ότι η κοιλιά ήταν μαλακή - ευπίεστη.

Η ακρόαση των πνευμόνων ήταν κ.φ (κατά φύση) η ECHO κοιλίας ήταν κ.φ (κατά φύση). Το CT εγκεφάλου -CTAMSS κ.φ. (κατά φύση). Εισήχθη στην ορθοπαιδική κλινική του νοσοκομείου όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί συντριπτικό κάταγμα άνω τριτημορίου διάφυσης δεξιάς κνήμης και υποκεφαλικό δεξιάς περόνης, τα οποία ανατάχθηκαν με εξωτερική οστεοσύνθεση καθώς και υποκεφαλικό κάταγμα δεξιού βραχιονίου οστού, στο οποίο εφαρμόστηκε έλξη διά βελόνης (βλ.

το υπ’ αριθ. .../2-3-07 Πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και την με αριθ. πρωτ. .../13.03. 2007 ιατρική βεβαίωση της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας). Η κατάσταση της υγείας του τραυματισθέντος κατά τις πρώτες 15 ημέρες νοσηλείας του στην ορθοπαιδική κλινική ήταν καλή. Είχε τις αισθήσεις του.

Οι γιατροί έλεγαν ότι δεν κινδύνευε και μάλιστα έλεγαν ότι είναι αισιόδοξοι. Είχε σημάδια κτυπήματος στο πρόσωπο, το οποίο ήταν παραμορφωμένο, χωρίς όμως επιδέσμους, γιατί το καθάριζαν (βλ. κατάθεση μαρτύρων, εφεσίβλητων και εκκαλούντων). Μετά δεκατρείς ημέρες, στις 30-11-2006 ο Κ. Λ.ς εισήχθη στη μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), λόγω επιβάρυνσης της γενικής του κατάστασης συνεπεία πνευμονίας κάτω λοβού του δεξιού πνεύμονα που του προκάλεσε οξεία νεφρική ανεπάρκεια, αναιμία, ημικωματώδη κατάσταση.

Στη ΜΕΘ, τέθηκε στην αρχή σε συντηρητική αγωγή, κατάλληλη αντιβιοτική αγωγή σύμφωνα με τις ενδείξεις των καλλιεργειών, χορήγηση μεγάλων πυκνοτήτων οξυγόνου, αντιθρομβωτική αγωγή και θρεπτική κάλυψη με εντερική και παρεντερική διατροφή. Προοδευτικά και κατά την τέταρτη ημέρα νοσηλείας του, λόγω περαιτέρω επιβάρυνσης σηπτικής αιτιολογίας, τέθηκε σε υποστήριξη ζωτικών λειτουργιών, με μηχανικό αερισμό η αναπνοή, με συνεχή αιμοδιήθηση η νεφρική λειτουργία, παράλληλα με έντονη φαρμακευτική αιμοδυναμική υποστήριξη της κυκλοφορίας, και δόθηκαν καινούρια σχήματα των αντιβιοτικών φαρμάκων.

Στις 15/12/06 τραχειοτομήθηκε. Η γενική κατάσταση σταθεροποιήθηκε, αλλά προσωρινά. Στη συνέχεια παρουσίασε παροξυσμικά επεισόδια κoλπικής μαρμαρυγής, για τα οποία έγινε ηλεκτρική ανάταξη του καρδιακού ρυθμού, στις 17/12/06. Από τις 19/12/06, υποτροπή της λοίμωξης, με φαινόμενα σηπτικής κατάστασης, δεν παρουσίασε ύφεση των συμπτωμάτων επί σειρά ημερών, παρά την αναπροσαρμοσμένη αγωγή.

Προχώρησε σε περαιτέρω επιβάρυνση, με παρουσία πλευριτικής συλλογής αριστερά και δεξιά, για τις οποίες τέθηκαν σωλήνες παροχέτευσης άμφω, και έκπτωση της λειτουργίας πολλαπλών οργάνων, οι οποίες οδήγησαν τον ασθενή στις 10/1/07 σε νέα συνεδρία αιμοδιήθησης, εντατικότερη υποστήριξη αιμοδυναμικά και αναπνευστικά, χωρίς καμιά ανταπόκριση.

Σταδιακά και παρά τις προσπάθειες, ο ασθενής κατέληξε εν μέσω φαινομένων σηπτικής καταπληξίας, στις 12/01/ 2007 και ώρα 06.45" (βλ. την προαναφερθείσα με αριθ. πρωτ. .../13.03.2007 ιατρική βεβαίωση της ΜΕΘ του ίδιου ως άνω Νοσοκομείου και τις ιδίου περιεχομένου με αριθ. πρωτ. .../2-3-2007 και βεβαιώσεις του ιδίου Νοσοκομείου).

Από τα αποδειχθέντα ως άνω πραγματικά περιστατικά αποδεικνύεται ότι, μεταξύ των σωματικών βλαβών που υπέστη ο Κ. Λ. και του θανάτου του, δεν υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος. Ο θάνατος του Κ. Λ. δεν οφείλεται στις σωματικές βλάβες που υπέστη, οι οποίες κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας δεν ενέχουν την τάση πρόκλησης θανάτου.

Η εκκαλούμενη που απέρριψε σιγή τον πρωτοδίκως προβληθέντα και με την έφεση νομίμως επαναφερόμενο στο παρόν Δικαστήριο ισχυρισμό των εκκαλούντων έσφαλε και πρέπει να γίνει δεκτός ο τρίτος λόγος της έφεσης ως βάσιμος κατ’ ουσίαν, να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη, το παρόν Δικαστήριο να κρατήσει την αγωγή, να δικάσει αυτήν και να την απορρίψει ως ουσία αβάσιμη".

Και υπό τις ως άνω παραδοχές, απέρριψε την αντέφεση των εναγόντων, ήδη αναιρεσειόντων, έκανε δεκτή την έφεση των εναγομένων, ήδη αναιρεσιβλήτων, κράτησε και δίκασε την υπόθεση και απέρριψε την αγωγή.

Εξάλλου, από την αιτιολογία της υπ’ αριθ. 507/2013 ποινικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, που επιτρεπτώς επισκοπείται για τις ανάγκες του ερευνώμενου τρίτου αναιρετικού λόγου προκύπτει ότι το εν λόγω Ποινικό Δικαστήριο δέχθηκε, ως προς τις συνθήκες τέλεσης του ατυχήματος, την οδηγική συμπεριφορά του εμπλακέντος οδηγού και την ύπαρξη ή μη αιτιώδους συναφείας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς αυτού και του επελθόντος θανάτου του πεζού Κ.

Λ., τα εξής πραγματικά περιστατικά: "...αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος, στη Λάρισα, στις 17 Νοεμβρίου 2006 και ώρα 23.05’ , από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, προξένησε με το όχημά του και κατά την οδήγησή του, το θάνατο άλλου, χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την παρακάτω πράξη του.

Συγκεκριμένα οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, και βαίνοντας με αυτό στην διπλής κατεύθυνσης οδό Καρδίτσης και στο ρεύμα αυτής που οδηγεί προς Καρδίτσα, δεν είχε τεταμένη την προσοχή του κατά την πορεία του οχήματός του και δεν ρύθμισε την ταχύτητά του ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες (κατοικημένη περιοχή, νύκτα, μεγάλη κυκλοφορία οχημάτων), ώστε να είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να διακόψει την πορεία του ή να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς.

Αποτέλεσμα της αμελούς συμπεριφοράς του ήταν, όταν πλησίασε στην είσοδο του γηροκομείου στον οικοδομικό αριθμό …, να μην αντιληφθεί έγκαιρα τον πεζό Κ. Λ., ο οποίος επιχειρούσε να διασχίσει το οδόστρωμα της οδού, από τα αριστερά προς τα δεξιά, σε σχέση με την πορεία του, και τον παρέσυρε με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του αυτοκινήτου του, υπέστη δε αυτός πολλαπλά τραύματα και συγκεκριμένα συντριπτικό κάταγμα άνω τριτημορίου δεξιάς κνήμης, υποκεφαλικό κάταγμα σύστοιχης περόνης και υποκεφαλικό κάταγμα δεξιού βραχιονίου, κεφαλαιμάτωμα μετωποκροταφικά αριστερά, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για τα κατάγματα στο γενικό νοσοκομείο Λάρισας και νοσηλεύθηκε αρχικά στην ορθοπεδική κλινική και στη συνέχεια στη ΜΕΘ, η γενική του κατάσταση επιδεινώθηκε σταδιακά και κατέληξε στις 12-1-2007 λόγω σηπτικής καταπληξίας...".

Και με τις παραδοχές αυτές κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο, ήδη αναιρεσίβλητο, Α. Β. για ανθρωποκτονία εξ αμελείας και του επέβαλε ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για τρία (3) έτη. Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας (επί πλημ/των) εκδόθηκε στις 9-4-2013 και έχει ήδη καταστεί αμετάκλητη, όπως αναφέρουν οι αναιρεσείοντες στο αναιρετήριο και δεν αντιλέγει προς τούτο το 2ο των αναιρεσιβλήτων.

Από την αντιπαραβολή των ανωτέρω αποφάσεων, δηλαδή της προσβαλλόμενης και της ποινικής απόφασης προκύπτει ότι κατέληξαν σε ακριβώς αντίθετο αποδεικτικό πόρισμα ως προς το κρίσιμο και ουσιώδες ζήτημα της ύπαρξης ή μη αιτιώδους συναφείας μεταξύ των σωματικών βλαβών που υπέστη ο Κ. Λ. και του επελθόντος θανάτου του.

Περαιτέρω, στην υπ’ αρ. ...-1-2007 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ..., αναφέρεται κατά λέξη ότι "ο θάνατος κατά την πιστοποίηση του γιατρού Χ. Β. επήλθε από πολυτραύμα τροχαίου ατυχήματος - ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων". Όμως παρά το γεγονός ότι τα δύο ως άνω αποδεικτικά μέσα είχαν προσκομιστεί με νόμιμη επίκληση από τους εφεσίβλητους - αντεκκαλούντες και ήδη αναιρεσείοντες, προκειμένου αυτοί να υποστηρίξουν α) ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος, οδηγός του ΙΧΕ αυτοκινήτου, προκάλεσε το ένδικο τροχαίο ατύχημα και β) ότι από το ατύχημα αυτό επήλθε ο θάνατος του συγγενούς τους, ζητήματα που ήταν ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ενώπιον του Εφετείου και για την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, εντούτοις η προσβαλλόμενη απόφαση, αν και κατέληξε σε διαφορετικό συμπέρασμα ως προς το ουσιώδες ζήτημα της ύπαρξης ή μη αιτιώδους συναφείας μεταξύ των σωματικών βλαβών που υπέστη ο Κ.

Λ. και του θανάτου του, ουδεμία μνεία κάνει των ως άνω αποδεικτικών μέσων, τα οποία ούτε αντικρούει, ούτε αναφέρει ειδικά, παρά το μείζον αποδεικτικό τους ενδιαφέρον, ιδίως της αμετάκλητης ποινικής απόφασης του Εφετείου Λάρισας, ως προς την κρίση ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, τα οποία δεν διαφέρουν ουσιωδώς από τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, αποτελούν πρόσφορη αιτία του θανάτου του Κ.

Λ..

Συνεπώς, παρά τη γενική βεβαίωση της προσβαλλομένης, ότι έλαβε υπόψη της όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν νόμιμα οι διάδικοι, χωρίς να παραλειφθεί κανένα, καταλείπονται αμφιβολίες, αν λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν τα ως άνω αποδεικτικά μέσα μαζί με τα υπόλοιπα κατά το σχηματισμό του προαναφερόμενου πορίσματός της.

Έτσι όμως η προσβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη αποδεικτικών μέσων, που οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεστεί και προσκομίσει νόμιμα και συνεπώς ο 3ος αναιρετικός λόγος πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος. Περαιτέρω, η αναιρετική εμβέλεια του 3ου αναιρετικού λόγου, που γίνεται δεκτός, στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης και οδηγεί στην αναίρεση αυτής, καθιστά αλυσιτελή πλέον την εξέταση των 1ου, 2ου καθώς και του πρόσθετου αναιρετικών λόγων.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους Δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.). Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, στον καταθέσαντα (άρθρ. 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, κατ’ ίσα μέρη, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα αυτών, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει την υπ’ αρ. εκθ. κατάθεσης ...6-2016 αίτηση, με τον με ιδιαίτερο, υπ’ αρ. εκθ. κατάθεσης ...-12-2017, δικόγραφο πρόσθετο αυτής λόγο για αναίρεση της 268/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Αναιρεί την υπ’ αρ. 268/2014 οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές.

Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους, κατ’ ίσα μέρη, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που ορίζει σε τρεις χιλιάδες πεντακόσια (3.500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ