Supreme Court dismisses divorce appeal due to lack of legal grounds and failure of appellant to appear in court.

Απόφαση 549 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 549/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του στις 14 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. συζ. Ι. Ν., το γένος Ν. Β., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Ν. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Φίλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22 Ιανουαρίου 2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας η οποία κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3566/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 5449/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21 Απριλίου 2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 15 Φεβρουαρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 416/21-4-2009 αιτήσεως για αναίρεση της 5449/25-9-2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την 1014Δ/18-11-2009 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ... προκύπτει ότι με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσιβλήτου Ιω. Φέρλα, ο οποίος επισπεύδει την κρινόμενη 416/21-4-2009 αίτηση για αναίρεση της 5449/25-9-2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, επικυρωμένο αντίγραφο της εν λόγω αιτήσεως, με τις συνημμένες πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμούς δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (14-3-2011), νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στην υπογράφουσα, ως πληρεξούσια της αναιρεσείουσας, το δικόγραφο της αναιρέσεως δικηγόρο Μαρία Παρδάλη (ΚΠολΔ 143 παρ. 3) με κλήση προς συζήτηση κατά την ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο (14-3-2011).

Κατ' αυτήν όμως, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ούτε κατέθεσε δήλωση, σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ. 1, 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Επομένως, επιτρεπτώς το Δικαστήριο προχωρεί στη συζήτηση της αναιρέσεως, παρά την απουσία αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, με την 12972/783/28-1-2005 αγωγή ο δι' αυτής ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εδίωκε τη λύση του μετά της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας γάμου τους για τον προβλεπόμενο από την ισχύουσα μέχρι την τροποποίησή της με το άρθρο 14παρ. 3 του ν. 3719/2008 διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 2 ΑΚ λόγο του αμαχήτως τεκμαιρομένου ισχυρού κλονισμού των μεταξύ των διαδίκων συζύγων σχέσεων λόγω της συνεχούς επί τετραετίας διαστάσεώς τους.

Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε, κατά παραδοχή της, ερήμην της εναγομένης, η 3566/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και σε δεύτερο βαθμό, κατ' αποδοχή της 8293/11-10-2007 εφέσεως της εναγομένης, εξαφάνιση της προσβαλλόμενης δι' αυτής πρωτοβάθμιας αποφάσεως και εξέταση κατ' ουσίαν της καταθέσεως, η 5449/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κρίση της την οποία στήριζε στις ακόλουθες αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της.

Ειδικότερα διέλαβε στις αιτιολογίες της, κατ' ακριβή κατά τούτο αντιγραφή της. "Ο ενάγων τέλεσε με την εναγόμενη νόμιμο γάμο θρησκευτικό κατά τον ορθόδοξο τύπο στο ... στις 29.12.1974 και από το γάμο τους οι διάδικοι απέκτησαν δύο τέκνα τον Σ. το έτος 1975 και την Α. το έτος 1978. Από Οκτώβριο 1998 η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων διακόπηκε και από τότε αυτοί διέμεναν σε χωριστά δωμάτια της συζυγικής κατοικίας, δεν είχαν μεταξύ τους σεξουαλική επαφή, ούτε και κοινωνία βίου και στις 7.6.2002 η εναγομένη αποχώρησε από τη συζυγική κατοικία και μέχρι σήμερα οι διάδικοι ζουν χωριστά με την πρόθεση διάσπασης της έγγαμης σχέσης.

Επομένως εφόσον οι διάδικοι από τον Οκτώβριο 1998 μέχρι τη συζήτηση της αγωγής στο ακροατήριο (20.11.2006) δηλαδή για διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων ετών, ζουν συνεχώς χωριστά, τεκμαίρεται αμάχητα ότι έχει επέλθει ισχυρός κλονισμός στην έγγαμη σχέση τους και πρέπει να γίνει δεκτή και ως ουσιαστικά βάσιμη η αγωγή και να απαγγελθεί η λύση του γάμου τους", διαλαμβάνοντας παράλληλα "η δικαστική δαπάνη αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας πρέπει να συμψηφισθεί μεταξύ των διαδίκων λόγω της σχέσης αυτών ως συζύγων (άρθρ. 179, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό".

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εναγομένη με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνώνται στη συνέχεια οι διατυπούμενοι δι' αυτής λόγοι αναιρέσεως. Ειδικότερα, κατά τους ορισμούς του άρθρου 539 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται εάν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη (αρ. 9 περ.

γ'). Ως "αίτηση" νοείται αυτή που αποτελεί κεφάλαιο της δίκης και ειδικότερα το άιτημα αγωγής, ανταγωγής, κύριας ή αυτοτελούς πρόσθετης παρεμβάσεως, ενδίκου μέσου, αντεφέσεως, ανακοπής ή τριτανακοπής. ιι. αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν (αρ. 11 περ.

γ'). Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως απαιτείται το αποδεικτικό μέσο να είναι χρήσιμο προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ισχυρισμού λυσιτελή, που επιδρά στο διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως και ιιι. αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων (αρ. 12), με την έννοια ότι το δικαστήριο προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη που δεν διέθετε κατά νόμο ή αντιθέτως δεν προσέδωσε τέτοια αποδεικτική δύναμη, μολονότι την είχε κατά νόμο.

Με τους διατυπούμενους λόγους αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση α) με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 12 ΚΠολΔ, ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη, παραβιάζοντας τους ορισμούς του νόμου αναφορικά με την δύναμη των αποδεικτικών μέσων, την 3899/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε προηγούμενη αγωγή διαζυγίου του αναιρεσιβλήτου ερειδόμενη στον προβλεπόμενο από την διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 ΑΚ λόγο.

Στην πλημμέλεια αυτή προσήκει η αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 539 αρ. 11 γ' ΚΠολΔ, η οποία ελέγχεται ως αβάσιμη εφόσον η παραδοχή της προσβαλλομένης αποφάσεως ότι η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων διακόπηκε οριστικά από τον Οκτώβριο του έτους 1998 στηρίχθηκε, πλην άλλων, και σε αντίστοιχου περιεχομένου ομολογία της αναιρεσείουσας, διατυπούμενη στο δικόγραφο της εφέσεώς της, και με την έννοια αυτή το εν λόγω αποδεικτικό μέσο δεν διαφοροποιεί το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως και β)με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 9 περ.

γ' ΚΠολΔ ότι το δικαστήριο, αν ελάμβανε υπόψη την εν λόγω δικαστική απόφαση, δεν θα συμψήφιζε στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων λόγω της συζυγικής τους σχέσεως αλλά θα επεδίκαζε τη σχετική δικαστική δαπάνη στον αναιρεσίβλητο, ως υπαίτιο για την διακοπή της έγγαμης συμβιώσεως του και κατ' εφαρμογή διατάξεως του άρθρου 177 ΚΠολΔ, εφόσον η αναιρεσείουσα με τη στάση της δεν προκάλεσε την άσκηση της αγωγής και ευθύς μετά την άσκησή της ομολόγησε την ιστορική βάση αυτής.

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποφάνθηκε επί του αιτήματος των δικαστικών εξόδων και εντεύθεν αποκλείεται η στοιχειοθέτηση του ερευνώμενου λόγου αναιρέσεως και επιπρόσθετα η κατ' εφαρμογή των δικονομικών διατάξεων των άρθρων 173 επ ΚΠολΔ κρίση του δικαστηρίου της ουσίας είναι, ως αναγομένη στα πράγματα, αναιρετικώς ανέλεγκτη, η λύση του γάμου με διαζύγιο μπορεί να λυθεί μόνο με δικαστική απόφαση (ΑΚ 1438) και με την έννοια αυτή δεν καταλείπονται περιθώρια εφαρμογής του άρθρου 177 ΚΠολΔ, ο δε λόγος της επί τετραετία διασπάσεως της έγγαμης συμβάσεως των συζύγων και ο τεκμειρόμενος αμαχήτως ισχυρός κλονισμός των μεταξύ τους σχέσεων, δεν συνδέεται με υπαιτιότητα.

Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2700,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 416/21-4-2009 αίτηση για αναίρεση της 5449/25-9-2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Απριλίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ