Supreme Court allows appeal against refusal to consider medical expert report in traffic accident case.

Απόφαση 547 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 547/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Αντώνιο Τσαλαπόρτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ι. Δ. του Γ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Χριστόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Δ. Κ. του Π., κατοίκου ... 2) ανώνυμης συγκοινωνιακής εταιρείας θερμικών λεωφορείων με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ….. και εκπροσωπείται νόμιμα και 3) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ….. και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Νίκη - Ευαγγελία Μαραγκουδάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-7-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2348/2008 μη οριστική και 1194/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1118/2014 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1-2-2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Βρυνιώτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη, από 1-2-2017, αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την ειδική διαδικασία, των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρ. 681Α Κ.Πολ.Δ.), υπ' αριθμ. 1118/2014 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, το οποίο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας - ενάγουσας, κατά της υπ' αριθμ. 1194/2010 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε, επίσης, απορρίψει την από 12-7-2007 αγωγή της αναιρεσείουσας κατά των αναιρεσιβλήτων. Το προαναφερόμενο δικαστήριο (Μονομελές Πρωτοδικείο) εξέδωσε την παραπάνω απόφασή του, ύστερα από την έκδοση της 2348/2008 μη οριστικής απόφασής του, με την οποία διέταξε επανάληψη της συζήτησης της υπόθεσης, προκειμένου να διενεργηθεί πραγματογνωμοσύνη.

Ήδη η αναιρεσείουσα με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσής της, μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, ότι δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που νόμιμα επικαλέσθηκε και προσκόμισε, και συγκεκριμένα την υπ' αριθμ. 193/2009 έκθεση ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης της ιατροδικαστή Δ. Τ., που διατάχθηκε όπως αναφέρθηκε με την υπ' αριθμ. 2348/2008 προδικαστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 περ. γ' Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβιάζει την υποχρέωσή του να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου Κώδικα προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, που επιδρούν δηλαδή στο διατακτικό της αποφάσεως (Ολ.ΑΠ 2/2008), οφείλει να λάβει υπόψη, τα νομίμως προσκομισθέντα, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο, ήτοι επίκληση από την οποία προκύπτει η ταυτότητα του αποδεικτικού μέσου (Ολ.ΑΠ 23/2008).

Καμία ωστόσο διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η ειδική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη, ενώ, ως αποτελούντα ξεχωριστά από τα έγγραφα αποδεικτικά μέσα, πρέπει να μνημονεύονται η έκθεση και το πρακτικό αυτοψίας (359 Κ.Πολ.Δ.), η γνωμοδότηση των πραγματογνωμόνων (383 Κ.Πολ.Δ.), τα πρακτικά εξέτασης των μαρτύρων (410 Κ.Πολ.Δ.) και οι ένορκες βεβαιώσεις.

Ειδικότερα, η πραγματογνωμοσύνη αποτελεί ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο (άρθρο 339 Κ.Πολ.Δ.) ενσωματωμένο στην έκθεση που συντάσσεται γι' αυτό και περιέχει τις ενέργειες του πραγματογνώμονα και τη γνωμοδότησή του και συνεπώς πρέπει ειδικά να μνημονεύεται στην απόφαση, άλλως ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα εξής: Η αναιρεσείουσα με τις έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου, κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, προς απόδειξη του δικού της ισχυρισμού, περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου λεωφορείου στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος και στον τραυματισμό της, είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει στο Εφετείο την υπ' αριθμ. 193/2009 έκθεση ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης που διετάχθη με την υπ' αριθμ. 2348/2008 προδικαστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για το κρίσιμο ζήτημα:

Αν τα τραύματα που υπέστη η ενάγουσα από το ένδικο ατύχημα (κάκωση κεφαλής, κάκωση δεξιού ημιθωρακίου, κάταγμα ογδόης πλευράς δεξιά, ρωγμώδες κάταγμα δεξιού τροχαντήρος), προκλήθηκαν από την πρόσκρουση σε αυτήν του λεωφορείου με τη δεξιά εμπρόσθια γωνία αυτού ή την πτώση της στο οδόστρωμα μετά την παραπάνω πρόσκρουση.

Το Εφετείο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας στο σύνολό της. Στην κρίση του δε αυτή, το Εφετείο, κατέληξε, όπως από την προσβαλλόμενη απόφασή του βεβαιώνεται, αφού έλαβε υπόψη την ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ένορκη κατάθεση της μάρτυρος που περιείχετο στα πρακτικά αυτού, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, χωρίς όμως να γίνεται ειδική αναφορά ότι λήφθηκε υπόψη και η ανωτέρω ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη, την οποία επικαλέσθηκε και προσκόμισε και πάλι η αναιρεσείουσα ενώπιον του Εφετείου προς απόδειξη του ασκούντος ουσιώδη επίδραση ισχυρισμού της.

Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν μπορεί να συναχθεί ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη την άνω πραγματογνωμοσύνη από την αφηγηματική και μόνο αναφορά της στην προσβαλλόμενη απόφαση κατά τη διαδικαστική διαδρομή της υπόθεσης. Επομένως το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 περ. γ' Κ.Πολ.Δ., διότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την επίμαχη πραγματογνωμοσύνη όπως, βασίμως, μέμφεται την αναιρεσιβαλλομένη, η αναιρεσείουσα.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, εφ' όσον είναι δυνατή η συγκρότηση αυτού από δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν. Ακόμη, πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας σε βάρος των αναιρεσιβλήτων, λόγω της ήττας των (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως παραβόλου, στην καταθέσασα, τούτο (άρθρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1118/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου που κατατέθηκε για την άσκηση της αναίρεσης, στην καταθέσασα. Και

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσιβλήτων τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Μαρτίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Μαΐου 2020.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Π.Π.