Supreme Court dismisses appeal against foreign judgment recognition due to denied defense rights in foreign proceedings.

Απόφαση 531 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 531/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 10 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. Π. (S. R.), πρώην συζ. Φ. Μ. (P. M.) και νυν Τ. (J.), κατοίκου ..., ενεργούσης εν προκειμένω: α) ατομικά για τον εαυτό της και β) ως ασκούσης την γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατρός της Κ. Κ. Μ., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Χαρακτηνιώτη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Δ. Κ. του Ε., κατοίκου ... και 2. Κ. Κ. του Ε., κατοίκου ..., οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Οικονόμου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Απριλίου 2007 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:11/2008 μη οριστκή, 3851/2008 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 817/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14 Ιανουαρίου 2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 323 αριθ. 3 Κ.Πολ.Δ., που έχει κατά το άρθρο 905 αριθ. 4 του ίδιου Κώδικα εφαρμογή και όταν πρόκειται για απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου που αφορά την προσωπική κατάσταση, προκύπτει ότι προϋπόθεση για την αναγνώριση δεδικασμένου από τέτοια απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου είναι ότι, ο διάδικος που νικήθηκε δεν στερήθηκε το δικαίωμα της υπερασπίσεως και γενικά της συμμετοχής στη δίκη, εκτός αν η στέρηση έγινε σύμφωνα με διάταξη που ισχύει και για τους υπηκόους του κράτους στο οποίο ανήκει το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση.

Η στέρηση δικαστικής προστασίας και η απαγόρευση συμμετοχής στη δίκη, οσοδήποτε και εάν επεκτείνεται στους ημεδαπούς και αλλοδαπούς, πρέπει να έχει τέτοια φύση και έκταση, ώστε, αν ληφθούν υπόψη οι ειδικές συνθήκες, να μην εμφανίζεται ο αλλοδαπός δικαστής ότι δίκασε άκριτους όλους εκείνους που είχαν έννομο συμφέρον να ακουσθούν, είτε είναι είτε δεν είναι ιθαγενείς της Πολιτείας (βλ.

ΑΠ 1383/1987 ΕΕΝ 1988. 745). Εξάλλου, η αξιολογική κρίση για το αν οι πραγματικές συνθήκες που συγκροτούν τη διαδικασία στο αλλοδαπό δικαστήριο, αποτελούν ή όχι τη νομική έννοια της στερήσεως από το διάδικο που νικήθηκε από το δικαίωμα της υπερασπίσεώς του είναι νομικό ζήτημα και ελέγχεται από τον `Αρειο Πάγο (Α.Π. 1383/1987 ο.π.).

Περαιτέρω κατά τις διατάξεις των παρ. 33.15 (Ι) (α) και (ii) και 33.7 (Ι) (α) και (ii) της Ordinary Cause Rules 1993, Περί Πρωτοδικείων Σκωτίας, σε κάθε υπόθεση οικογενειακής φύσεως ο πρωτοδίκης δύναται ανά πάσα στιγμή να διατάσσει την κοινοποίηση της αγωγής περί πατρότητας τέκνων στα πρόσωπα που κρίνει ότι απαιτείται, και εφόσον αποφασίσει ο ενάγων (ή διαταχθεί) να κλητευθούν τρίτα πρόσωπα η κλήτευση αυτή γίνεται σε ένα συγγενή.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τη προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ότι η ισχύς της από 12.1.2007, και μη υποκειμένη σε ένδικα, απόφαση του Ειρηνοδικείου του Αμπερτίν, με την οποία αναγνωρίσθηκε ότι: α) ο P. C. M., πρώην σύζυγος της αναιρεσείουσας δεν είναι πατέρας της ανηλίκου θυγατέρας της K.

M. και β) ο αδελφός των αναιρεσιβλήτων Ε. Κ. πατέρας της ανηλίκου K. M., δεν επεκτείνεται στην ημεδαπή, καθ' όσον " ....η από 26.8.2006 αγωγή της αναιρεσείουσας, επί της οποίας εκδόθηκε η ως άνω απόφαση του Ειρηνοδικείου του Αμπερτίν, επιδόθηκε στις 18.9.2006 στην 92/χρονη μητέρα του κατά την 3.6.2006 αποβιώσαντος Ε. Κ., η οποία είχε αποποιηθεί την κληρονομία του παιδιού της ήδη από 8.8.2006, και όχι στους αναιρεσιβλήτους αδελφούς του θανόντος και μοναδικούς εξ' αδιαθέτου κληρονόμους του και έτσι αυτοί σε μία τόσο σημαντική γι' αυτούς υπόθεση και μάλιστα όχι από άποψη συμφερόντων οικονομικής φύσεως αλλά και ηθικής σε σχέση με σημαντικό ζήτημα, που αφορά τον αποθανόντα αδελφό τους ουδόλως ακούσθηκαν, ούτε τους δόθηκε η δυνατότητα να αναπτύξουν τις απόψεις τους και τα επιχειρήματά τους που είναι εύλογα και σημαντικά, αφού ο αδελφός τους επί εννέα έτη από τη γέννηση του ως άνω ανηλίκου σε ουδεμία ενέργεια προέβη για την αναγνώρισή του ως φυσικού τέκνου.

Δηλαδή στην προκειμένη υπόθεση αναμφισβήτητα δεν υφίσταται μία από τις προαναφερθείσες υποθέσεις που απαιτούνται σωρευτικά να συντρέχουν για την αναγνώριση και στην Ελλάδα του δεδικασμένου από την ως άνω απόφαση του αλλοδαπού δικαστηρίου ..". Επομένως, το Εφετείο, που ύστερα από αυτά, απέρριψε, αποδεχόμενο την αντέφεση των αναιρεσιβλήτων, την αίτηση της αναιρεσείουσας για κήρυξη εκτελεστής στην Ελλάδα της άνω αλλοδαπής απόφασης, δεν παραβίασε τις ανωτέρω διατάξεις ούτε τις διατάξεις των παρ. 33.15 (Ι) (α) και (ii) 33.7 (Ι) (α) και (ii) της Ordinary Cause Rules 1993, αφού πράγματι, υπό τις παραδοχές του αυτές, υπάρχει, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στην μείζονα πρόταση, η ως άνω στέρηση του δικαιώματος υπερασπίσεως και γενικώς της συμμετοχής των αναιρεσιβλήτων.

Επομένως, ο μοναδικός περί του αντιθέτου λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθ. 1 του άρθρου 559Κ.Πολ.Δ είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος. Οι λοιπές δε αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, όπως εκτίθενται στις προτάσεις της, σχετικά με το ότι η προσβαλλομένη απόφαση έσφαλε σε κάθε περίπτωση γιατί δεν αναγνώρισε την εκτελεστότητα της πιο πάνω αποφάσεως τουλάχιστον ως προς το ότι ο P. C.

M., πρώην σύζυγος της αναιρεσείουσας, δεν είναι πατέρας της ανηλίκου K. M., είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, καθ' όσον οι αιτιάσεις αυτές δεν αποτελούν λόγους του κυρίως δικογράφου της αναιρέσεως, αλλά και ούτε προτείνονται, ως πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως δι' αυτοτελούς δικογράφου, επί πλέον δε δεν προβλήθηκαν ούτε ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως εξ' ολοκλήρου.

ΓIA TOYΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.5.2009 αίτηση της Σ. Π., για την αναίρεση της 817/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Απριλίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ