Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding contradictory first-instance provisions.

Απόφαση 518 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 518/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ. Μ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Αρκουμάνη.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Θ. ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ εισαγωγών, εξαγωγών χριστουγεννιάτικων στολιδιών, ειδών εποχής, λευκών οικιακών και υαλικών ειδών" που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Λαμπρόπουλο .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-3-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2381/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 6590/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητάει ο αναιρεσείων με την από 20-6-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη Γεράσιμου Φουρλάνου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 552 και 553 παρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν η υπόθεση εξετασθεί και στους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας και γίνει τυπικά δεκτή η έφεση, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η εφετειακή απόφαση που περατώνει οριστικά την όλη δίκη. Τούτο δε διότι, αν η έφεση γίνει τυπικά δεκτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται, κατά τα μεταβιβασθέντα με την έφεση κεφάλαια της, ενώ αν αυτή απορριφθεί, η πρωτόδικη ενσωματώνεται στη εφετειακή, σφάλματα δε της πρωτόδικης θεωρούνται ως σφάλματα και της εφετειακής, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους παραδεκτά προβαλλόμενους.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο από το άρθρο 559 αριθ. 17 ΚΠολΔ λόγο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως, στρεφόμενης κατά της υπ' αριθ. 6590/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που απέρριψε ως αβάσιμη της έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. 2381/2011 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία διέταξε την προσωπική κράτηση του αναιρεσείοντος, προβάλλεται η αιτίαση ότι η πρωτόδικη απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις, διότι απήγγειλε προσωπική κράτηση διάρκειας έξι μηνών ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης έξι διαταγών πληρωμής, χωρίς να προσδιορίζει τη διάρκεια της κράτησης για κάθε μία διαταγή πληρωμής.

Ο λόγος αυτός, προεχόντως, προβάλλεται απαραδέκτως, διότι δεν πλήττει διατάξεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου, αλλά διατάξεις της πρωτόδικης αποφάσεως που εξαφανίστηκε, χωρίς να γίνεται επίκληση στο αναιρετήριο ότι η επικαλούμενη αντιφατικότητα των διατάξεων της πρωτόδικης απόφασης προβλήθηκε με λόγο έφεσης και αυτός δεν ερευνήθηκε ή απορρίφθηκε εσφαλμένα, ώστε να θεμελιώνεται αναιρετικός λόγος κατά της εφετειακής αποφάσεως.

Αντίθετα, από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης του αναιρεσείοντος και την απόφαση του Εφετείου προκύπτει, ότι ο μοναδικός λόγος της έφεσης αναγόταν στην εσφαλμένη απόρριψη της ενστάσεως του εναγομένου-εκκαλούντος (ήδη αναιρεσείοντος) ότι η μη εξόφληση των υποχρεώσεών του έναντι της ενάγουσας (ήδη αναιρεσίβλητης) οφείλεται αποκλειστικά σε οικονομική αδυναμία του και ότι επομένως δεν επιτρεπόταν η απαγγελία σε βάρος του προσωπικής κράτησης.

Με τον δεύτερο από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου, κατ' ορθή εκτίμησή του, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα εφάρμοσε τον νόμο και έκρινε ότι επιτρέπεται η απαγγελία προσωπικής κράτησης για εμπορική απαίτηση, ενώ μετά την τροποποίηση του άρθρου 1047 ΚΠολΔ με το άρθρο 62 του ν. 3994/2011 προσωπική κράτηση επιτρέπεται μόνο για απαιτήσεις από αδικοπραξία. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι ο ν. 3994/2011 δεν έχει αναδρομική ισχύ και ισχύει από της δημοσιεύσεώς του στο ΦΕΚ στις 25-7-2011, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε στις 7-7-2011, το δε Εφετείο ορθώς εφάρμοσε τον νόμο που ίσχυε κατά το χρόνο που δημοσιεύθηκε η πρωτόδικη απόφαση (άρθρο 533 παρ.2 ΚΠολΔ).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, αφού η αίτηση απορρίπτεται (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, όπως η παρ.4 προσετέθη με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν. 4055/2012). Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20 Ιουνίου 2014 αίτηση του Χ. Μ., για αναίρεση της υπ' αριθ. 6590/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Απριλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ