Supreme Court dismisses appeal for lack of specific factual allegations required by law.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against the Thessaloniki Court of Appeal's judgment, which had rejected the plaintiff's claim for damages. The appellants failed to submit written submissions and lodged a single, vague ground of appeal under Article 559(19) of the Code of Civil Procedure. The court ruled that the appeal was inadmissible because it did not sufficiently detail the specific factual assumptions adopted by the lower court, rendering the legal error check impossible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 118(4), 566(1), 577(3) and 559(19) of the Code of Civil Procedure; An appeal must explicitly and comprehensively state the factual assumptions adopted by the court of first instance to allow for the verification of the correctness of the decision's operative part.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 517 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 517/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Δαλιάνη (λόγω κωλύματος του Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα), Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Δημήτριο Πατινίδη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :
Των αναιρεσειόντων : 1) Της ομορρύθμου εταιρείας με την επωνυμία "........ Ο.Ε", που εδρεύει στη ..... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) ..... και 3) ........, τους οποίους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Ιωάννης Καραγκούνης με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου : Ομορρύθμου Εταιρείας με την επωνυμία "....... Ο.Ε", που εδρεύει στη ..... και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Ηρακλής Μαυρομιχαλάκης, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28.05.1992 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 19683/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 1912/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 07.11.2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 24.01.2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την κρινόμενη 419/7.11.2006 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 1912/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατάληξη της διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτροπή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.
Ειδικότερα, με την 17735/ΤΠ/2734/5-6-1992 αγωγή εφέρετο προς διάγνωση αξίωση αποζημιώσεως της δι' αυτής ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης από την πλημμελή κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς εκτέλεση του αναληφθέντος από την πρώτη των εναγομένων ομόρρυθμη εταιρεία, της οποίας οι λοιποί είναι ομόρρυθμα αυτής μέλη, έργου, κατά παραδοχή της οποίας εκδόθηκε η 19683/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 3300/27-7-2005 έφεση των εναγομένων, η 1912/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνονται οι ηττηθέντες εκκαλούντες με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια.
Ειδικότερα, από τις συνδεδυασμένες διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο από τους περιοριστικά αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση, χωρίς η εντεύθεν αοριστία να μπορεί επιτρεπτώς να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.
Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Για να είναι ορισμένος, και άρα παραδεκτός, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν αρκεί να εκτίθενται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, η έννοια που αποδίδει αυτός στην παραβιασθείσα διάταξη και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή υπαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει επί πλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του πραγματικά περιστατικά.
Και τούτο για τον λόγο ότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως (ΚΠολΔ 578), το τελευταίο δε συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές. Επομένως η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία προκειμένου να ελεγχθεί αν τα πραγματικά περιστατικά, που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, συνακόλουθα και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως.
Με τον διατυπούμενο μοναδικό λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση η αναιρετική αιτίαση του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ. Ενώ όμως εκτίθεται στο αναιρετήριο το ιστορικό της υποθέσεως και οι επ' αυτής απόψεις των αναιρεσειόντων, δεν παρατίθενται με σαφήνεια και πληρότητα, αλλά εντελώς σποραδικά και αποσπασματικά, οι συγκεκριμένες ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου, δηλαδή τα γενόμενα δεκτά από αυτό πραγματικά περιστατικά, με βάση τα οποία κατέληξε στην νομική του κρίση για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε, παραλείποντας παράλληλα οι αναιρεσείοντες να προσδιορίσουν το κανόνα ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε.
Έτσι όμως δεν μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα ή μη του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως από την άποψη της εκ πλαγίου παραβιάσεως των παραλειπομένων να αναφερθούν κανόνων ουσιαστικού δικαίου, με άμεση δικονομική συνέπεια ο λόγος αυτός αναιρέσεως να αξιολογείται ως αόριστος και απαράδεκτος. Συνακόλουθα αυτών, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που δεν κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1200,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την 419/7.11.2006 αίτηση για αναίρεση της 1912/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1200,00) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Φεβρουαρίου 2008.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Μαρτίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ