Supreme Court allows appeal against appellate court failure to consider sworn affidavit as distinct evidence.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the Regional Court of Dodecanese's decision of 208/2008. The appellants submitted a sworn affidavit as evidence, but the appellate court failed to explicitly address it, relying only on a general statement that all documents were considered. The court ruled that sworn affidavits are distinct from documents and must be specifically examined, finding the lower court's omission a procedural error under Article 559 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArticles 335, 339, 341, 346, 559 of the Code of Civil Procedure; A sworn affidavit constitutes a distinct mode of proof separate from documents and must be specifically examined by the court of first instance, rendering an appeal admissible if the appellate court fails to address it despite its submission.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 509 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 509/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) ..., 2) ..., 3) ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Μητσού με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Κουτσούκο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΙΓΑΙΟΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Παπαγιαννάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/10/2005 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 26/4/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της δεύτερης των ως άνω αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 153/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 208/2008 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26/11/2008 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης ανέγνωσε την από 2/10/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της αναίρεσης και την απόρριψη των υπολοίπων.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 Κ.Πολ.Δ., όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, καθιστά την απόφασή του αναιρετέα. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 339, 341 και 346 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει, ότι το ουσιαστικό δικαστήριο για να σχηματίσει την κρίση του επί των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, κατά δε την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο λαμβάνει υπόψη και ένορκες βεβαιώσεις, που έχουν γίνει νομότυπα κατά το άρθρο 671 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.
άρθρο 671 παρ 1 Κ.Πολ.Δ . Οι βεβαιώσεις αυτές δεν αποτελούν έγγραφα, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 342 του ίδιου Κώδικα, αλλά ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο (επιτρεπόμενες μαρτυρικές καταθέσεις εκτός δίκης), που διακρίνεται από τα έγγραφα. Επομένως, μόνη η μνεία στην απόφαση του ουσιαστικού δικαστηρίου, ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα έγγραφα, δεν αποδεικνύει, ότι ελήφθησαν υπόψη και οι ένορκες βεβαιώσεις τις οποίες είχαν επικαλεστεί και προσκομίσει (ΑΠ 1325/1998 Ελλ.Δ/νη 40,83 ).
Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τις από 8-5-2008 προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, επικαλέστηκαν, εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων, και την με αρίθμ. ... ένορκη βεβαίωση που συντάχτηκε νόμιμα μετά από κλήτευση των αντιδίκων ενώπιον της συμ/φου Ρόδου Μαρίνας Παπαγεωργίου Χούλλη, την οποία είχαν προσκομίσει νόμιμα στο δικαστήριο κατά την ως άνω δικάσιμο ενώπιον του Εφετείου .
Η προσβαλλόμενη, όμως, απόφαση δεν έχει καμία αναφορά για την εν λόγω ένορκη βεβαίωση, ενώ η γενική διαβεβαίωση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα έγγραφα, που προσκόμισαν οι διάδικοι, δεν καλύπτει και την ένορκη βεβαίωση, εφόσον αυτή δεν είναι έγγραφο αλλά ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο. Επομένως το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την ένορκη βεβαίωση που αναφέρεται παραπάνω και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ. 11 Κ.Πολ.Δ, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης ο οποίος είναι ουσιαστικά' βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός .
Μετά την παραδοχή του ως άνω λόγου της αναίρεσης παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο που την εξέδωσε του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων λόγω της ήττας τους ( αρθρ. 176 , 183 Κ.Πολ.Δ ), όπως στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 208/2008 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ίδιου Εφετείου το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων τα οποία ορίζει στο ποσόν των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου 2010.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2010.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ