Supreme Court dismisses appeal for failure to state facts clearly in appeal brief under Art. 566 CPD.

Απόφαση 433 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 433/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα και Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Π. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σταμούλη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΖΑΧΑΡΗΣ Α.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γκουτσίδη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/11/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 275/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 269/2007 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5/10/2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αγγελική Αλειφεροπούλου ανέγνωσε την από 2/1/2009 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του παρόντος δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Γρηγορίου Κουτσόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 566 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να είναι σαφής και ορισμένος, πρέπει, δηλαδή, στο αναιρετήριο να καθορίζονται με σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, στοιχειοθετούν την πλημμέλεια, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δεν επιτρέπεται δε η συμπλήρωση του λόγου αναιρέσεως με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα, όπως είναι η αγωγή, η έφεση, οι προτάσεις των διαδίκων κλπ (Ολ.Α.Π. 27/1998, Ολ.Α.Π. 32/1996).

Εξάλλου, από τα άρθρα 118 παρ.4, 566 παρ.1, 577 και 578 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι, όταν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και, επομένως, παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, κατά τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., δεν αρκεί η παράθεση στο αναιρετήριο της διατάξεως που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, της κατά τον αναιρεσείοντα έννοιας αυτής, καθώς και της περί αυτής κρίσεως του Δικαστηρίου της ουσίας και της δεκτής γενόμενης από αυτό έννομης συνέπειας, αλλά πρέπει να παρατίθενται στο αναιρετήριο, έστω με συνοπτική αναφορά αλλά με σαφήνεια και πληρότητα, οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δηλαδή τα δεκτά γενόμενα από αυτήν πραγματικά περιστατικά, αφού διαφορετικά δεν είναι δυνατή, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, η στοιχειοθέτηση του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως.

Και τούτο, διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 Κ.Πολ.Δ., από την ορθότητα όχι των νομικών αιτιολογιών αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δε τελευταίο συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου. Επομένως, η παράθεση των τελευταίων στο αναιρετήριο είναι αναγκαία, για να μπορεί να ελεγχθεί, με βάση το περιεχόμενο αυτού, αν η αποδιδόμενη στην απόφαση παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, ενώ, όπως εκτέθηκε στην αρχή, δεν επιτρέπεται η συμπλήρωση με αναφορά σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα και αυτήν την προσβαλλόμενη απόφαση. -

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., λόγους της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, που δέχθηκε εν μέρει, ως ουσιαστικά βάσιμη, την ένδικη αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος κατά της αναιρεσίβλητης, παραβίαση των αναφερόμενων στην αίτηση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρων 3 παρ.2, 3 Ν. 2112/1920, 5 παρ.1 Ν. 3198/1955, 648, 649, 653 και 361 Α.Κ., 1 της 95/49 διεθνούς σύμβασης "περί προστασίας του ημερομισθίου", που κυρώθηκε με το Ν. 3248/55).

Ενώ, όμως, εκτίθενται στο αναιρετήριο το διαδικαστικό ιστορικό της υποθέσεως και οι απόψεις του αναιρεσείοντος για το νομικό και ουσιαστικό μέρος της, δεν παρατίθενται, έστω συνοπτικά αλλά με σαφήνεια και πληρότητα, παρά μόνο σποραδικά, αποσπασματικά και ατελώς, οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως του Εφετείου, δηλαδή τα δεκτά γενόμενα από αυτό πραγματικά περιστατικά, με βάση τα οποία κατέληξε στην ως άνω νομική κρίση του επί της εργατικής διαφοράς των διαδίκων, με συνέπεια, βάσει του περιεχομένου του αναιρετηρίου, συμπλήρωση του οποίου δεν επιτρέπεται, κατά τα προεκτεθέντα, να μην είναι δυνατό να ελεγχθούν και στοιχειοθετηθούν οι προαναφερθέντες λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους προβάλλονται αιτιάσεις κατά της ανωτέρω αποφάσεως για την κρίση της ως προς τον καθορισμό της αποζημιώσεως του αναιρεσείοντος λόγω συνταξιοδοτήσεώς του, αφού δεν μνημονεύεται ούτε το συγκεκριμένο ποσό, που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ότι οφείλεται για την προμνημονευόμενη αγωγική αξίωση, το οποίο θα έπρεπε να προσδιορίζεται τουλάχιστον αριθμητικά για την εξειδίκευση των νομικών πλημμελειών, που αποδίδονται σ' αυτήν.

Εφόσον, λοιπόν, στο αναιρετήριο δεν εκτίθενται, έστω συνοπτικά αλλά με πληρότητα, όλες οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ώστε να είναι εφικτός ο εντελής έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου και, συνακόλουθα, ο έλεγχος της ορθότητας του διατακτικού της αποφάσεως αυτής, οι ανωτέρω λόγοι, όπως ατελώς κατά περιεχόμενο διαλαμβάνονται σ' αυτό (αναιρετήριο), είναι προεχόντως αόριστοι και απορριπτέοι, μη αρκούντων για τη θεμελίωσή τους των όλως περιορισμένων και μεμονωμένων παραδοχών του Δικαστηρίου της ουσίας, που αναφέρονται αποσπασματικά στην αίτηση αναιρέσεως, ούτε των διατάξεων νόμων και νομικών σκέψεων του αναιρεσείοντος υπέρ των απόψεών του για την υπόθεση σε σχέση με τον υπολογισμό της επίδικης αξιώσεως.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-10-2007 αίτηση του Ε. Π., για αναίρεση της 269/2007 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ