Supreme Court allows appeal against appellate court failure to declare late appeal inadmissible under procedural law.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appellant's request to overturn the appellate court's decision, finding a procedural error regarding the admissibility of an appeal. The appellant argued the appeal was time-barred, but the appellate court failed to declare it inadmissible despite the delay. The court ruled that the appellate court erred by not applying the law to declare the late appeal inadmissible, thus remanding the case for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(14) and 518(1) of the Code of Civil Procedure; The appellate court must declare an appeal inadmissible if filed after the statutory time limit, and failure to do so constitutes a ground for cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 410 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 410/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ....., δικηγόρου, κατοίκου ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Γεωργία Κοκκίνη-Ευθυμιοπούλου.
Του αναιρεσιβλήτου: ...., κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καρασταμάτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-8-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 32374/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 375/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20 Απριλίου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καλαμίδας ανέγνωσε την από 23 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 559 αριθ.14 του Κ.Πολ.Δ., επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.Τέτοια μη κήρυξη απαραδέκτου υφίσταται και όταν το δικαστήριο θεωρεί εμπρόθεσμη και δεν κηρύσσει απαράδεκτη την εκπροθέσμως ασκηθείσα έφεση. Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλει ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.14 του Κ.Πολ.Δ., διότι δεν κήρυξε απαράδεκτη την έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, καίτοι το απαράδεκτο αυτό προτάθηκε από αυτόν (αναιρεσείοντα) με τις νομίμως υποβληθείσες στο Εφετείο προτάσεις του.Ειδικότερα προβάλλει ο αναιρεσείων ότι, ενώ η εκκαλούμενη (32374/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης) επιδόθηκε στον ήδη αναιρεσίβλητο στις 17-12-2003, όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα στο Εφετείο και επικληθείσα 11645/17-12-2003 έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή ...., η έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε στις 19-1-2004, ήτοι μετά την πάροδο της (τριακονθήμερης) προθεσμίας εφέσεως, συμπληρωθείσης την 16-1-2004.Από την επισκόπηση της με επίκληση προσαγόμενης 11645/17-12-2003 εκθέσεως επιδόσεως του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή ....
προκύπτει ότι η εκκληθείσα 32374/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης επιδόθηκε στον ήδη αναιρεσείοντα στις 17-12-2003.Η κατ άρθρο 518 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ. τριακονθήμερη προθεσμία εφέσεως κατά της άνω αποφάσεως άρχισε από την επόμενη ημέρα της επιδόσεως (18-12-2003), σύμφωνα με το άρθρο 144 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. και συμπληρώθηκε στις 16-1-2004.
Όμως, από την επισκόπηση της εφέσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου προκύπτει ότι αυτή ασκήθηκε, με δικόγραφο που κατατέθηκε στο πρωτότυπο στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, συνταχθείσης εκθέσεως καταθέσεως (Κ.Πολ.Δ. 495 παρ.1), στις 19-1-2004, ήτοι τρεις ημέρες μετά την πάροδο της προθεσμίας εφέσεως κατά της εκκαλούμενης ως άνω αποφάσεως.
Επομένως, η έφεση αυτή ασκήθηκε εκπροθέσμως και το Εφετείο που δεν την κήρυξε απαράδεκτη λόγω της εκπροθέσμου ασκήσεώς της υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.14 του Κ.Πολ.Δ. και ο σχετικός πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι βάσιμος. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που την εξέδωσε, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (Κ.Πολ.Δ. 580 παρ.3).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 375/2005 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν την υπόθεση. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 2007.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 26 Φεβρουαρίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ