Supreme Court dismisses appeal for vague legal error and inadmissible failure to apply common sense.

Απόφαση 287 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 287/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1)Ά. συζύγου Γ. Μ., το γένος Α. Τ., κατοίκου … και 2)Κ. Τ. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ιφιγένεια Νταλή.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. συζύγου Μ. 'Ι., το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μαλταμπέ, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-10-1999 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Άνδρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 11/2000 μη οριστική,17/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 27/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 24-9-2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου- Μπρίλλη ανέγνωσε την από 3-11-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 27/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ.4, 560 εδάφιο 1, 566 παρ.1 και 578 προκύπτει, ότι για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 560 αριθ. 1 εδάφιο θ' του Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, πρέπει, εφόσον η υπόθεση κρίθηκε επί της ουσίας, να αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια τόσο η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, καθώς και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, όσο και τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσης του, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προσβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, γιατί μόνο ενόψει των ουσιαστικών αυτών παραδοχών μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 εδάφιο θ' του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια, γιατί το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, με το να δεχθεί ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες δεν απόκτησαν την κυριότητα του επίδικου ακινήτου από κυρία και, ακολούθως, με το να δεχθεί ως βάσιμη και κατ' ουσίαν την έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης και να απορρίψει την ένδικη αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 980 ΑΚ.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αόριστος, εφόσον δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, ούτε το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία ή εφαρμογή του, καθώς και η επίδραση που είχε το τελευταίο στο διατακτικό της απόφασης.

Από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 εδαφ. β' Κ.Πολ.Δ προκύπτει, ότι κατά απόφασης του ειρηνοδικείου ή απόφασης του πρωτοδικείου που εκδόθηκε σε έφεση κατά απόφασης του ειρηνοδικείου δημιουργείται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε δίδαγμα της κοινής πείρας που αφορά την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, ενώ δεν δημιουργείται τέτοιος λόγος αν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποίησε τέτοιο δίδαγμα προς έμμεση απόδειξη ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν (Ολ.Α.Π. 8/2005).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τον ίδιο πιο πάνω λόγο της αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 1 εδάφιο β' του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ, στην οποία φέρεται ότι υπέπεσε με το να μη χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, προκειμένου να διαγνώσει, ότι οι αναιρεσείοντες απόκτησαν τη συγκυριότητα του επιδίκου ακινήτου από κυρία με βάση το ...

συμβόλαιο γονικής παροχής. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης, αιτιώμενος για τη μη χρησιμοποίηση των διδαγμάτων κοινής πείρας προς διαπίστωση της βασιμότητας πραγματικών περιστατικών, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-9-2004 αίτηση για αναίρεση της 27/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αντιδίκου τους, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ