Supreme Court allows appeal against dismissal of bus driver severance pay claim due to statute of limitations exception.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the second-instance dismissal of a bus driver's severance pay claim. The lower courts had rejected the suit because the six-month limitation period under Article 6 of Law 3198/1955 had expired. The Court ruled that this limitation applies only to direct claims under Law 2112/1920, not to claims governed by the general provisions of Law 2556/1997 which refer to Law 2112/1920 for calculation purposes. Consequently, the appeal was granted, and the case was remitted for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 30 Law 2556/1997; Art. 6 para. 2 Law 3198/1955: The six-month limitation period for severance pay claims applies exclusively to direct actions under Law 2112/1920 and does not bar claims based on general employment laws that merely reference Law 2112/1920 for determining the amount.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1950 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1950/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1).... και 2)....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παναγιώτου, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.
Της αναιρεσίβλητης: Στην Πάτρα εδρ/σας "ΑΕ εκμεταλλεύσεως λεωφορείων ΚΤΕΛ αστικής περιοχής Πατρών", που εκπρ/ται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Ψωμά.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/7/2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 132/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 988/2005 οριστική του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1/11/2005 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, ανέγνωσε την από 18/9/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 30 του ν.2556/1997 οι εργαζόμενοι στα ΚΤΕΛ (Αστικά-Υπεραστικά) δικαιούνται από τον εργοδότη τους, απολυόμενοι ή αποχωρούντες λόγω συνταξιοδοτήσεως, την αποζημίωση του ν.2112/1920, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε μεταγενέστερα, χωρίς τους περιορισμούς του αν.ν. 173/1967 (ΦΕΚ 189 Α). Η παρούσα ρύθμιση καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου δίκες.
Εξάλλου, με το άρθρο 6 παρ.2 του ν.3198/1955 ορίζεται ότι "πάσα αξίωσις μισθωτού περί καταβολής ή συμπληρώσεως της κατά τον ν.2112/1920, ως ετροποποιήθη μεταγενεστέρως, ή το β.δ. της 16/18 Ιουλίου 1920 αποζημιώσεως, τυγχάνει απαράδεκτος, εφ' όσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός εξαμήνου αφ' ής κατέστη απαιτητή". Από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει σαφώς ότι η καθοριζόμενη εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία αφορά αποζημίωση την οποία ο μισθωτός δικαιούται απ'ευθείας από το ν.2112/1920 ή το β.δ.
της 16/18-7-1920 και όχι αποζημίωση που αυτός δικαιούται από άλλη αιτία, όπως από διατάξεις άλλων ειδικών νόμων, από συλλογικές συμβάσεις εργασίας και από διαιτητικές αποφάσεις οι οποίες παραπέμπουν στον ν.2112/1920 μόνο για τον καθορισμό του μεγέθους της αποζημιώσεως, εκτός αν οι διατάξεις αυτές παραπέμπουν και στο άρθρο 6 του ν.3198/1955.
Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχε απορρίψει την ένδικη αγωγή των αναιρεσειόντων μισθωτών (οδηγών) του αναιρεσιβλήτου ΚΤΕΛ για καταβολή αποζημιώσεως απολύσεως, αφού δέχθηκε ότι από του χρόνου της απολύσεώς τους (Ιανουάριος του 2000) έως το χρόνο ασκήσεως της αγωγής τους (Ιούλιος 2003) είχε συμπληρωθεί η εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 6 παρ.2 του ν.2112/1920.
Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παρεβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, αφού η διάταξη του άρθρου 30 του ν.2556/1997 παραπέμπει γενικά στο ν.2112/1920 για τον προσδιορισμό του ύψους της αποζημιώσεως απολύσεως και όχι και στο άρθρο 6 παρ.2 του ν.3198/1955, με συνέπεια να μη ισχύει για την ως άνω αποζημίωση το θεσπιζόμενο με την τελευταία αυτή διάταξη απαράδεκτο.
Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ μοναδικός λόγος του αναιρετηρίου είναι βάσιμος, γι'αυτό και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 988/2005 απόφαση του Εφετείου Πατρών.
Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1100) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2007.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 13 Νοεμβρίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ