Supreme Court allows appeal on inadmissibility due to vague claim after partial withdrawal.

Απόφαση 1817 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1817/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Δουλγεράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Βασιλείου Λυκούδη), Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη, Στυλιανή Γιαννούκου και Μιχαήλ Αυγουλέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαΐου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας (τελούσης υπό εκκαθάριση) με την επωνυμία "GEMA FUN ΑΕ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, για την οποία παραστάθηκε ο εκκαθαριστής της Γ. Μ. του Δ. με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Βερβεσό. Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Μ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Τσιμσίρη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-12-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1140/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5881/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 27-11-2013 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κόμης διάβασε την από 2-5-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι πρώτος, τέταρτος και πέμπτος λόγοι της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 223 και 295 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο ενάγων μπορεί να περιορίσει το αίτημα της αγωγής και ότι ο περιορισμός αυτός συνιστά μερική παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής, κατά το αίτημα που περιορίσθηκε, το οποίο θεωρείται από την αρχή ότι δεν ασκήθηκε. Με την παραίτηση, όμως, δεν πρέπει να προκαλείται αοριστία ως προς το υπόλοιπο τμήμα της αγωγής, που εμποδίζει την συγκεκριμενοποίηση της διαφοράς, η οποία έχει αχθεί σε δικαστική κρίση.

Όταν το αγωγικό αίτημα συντίθεται από περισσότερα κονδύλια, ο περιορισμός του επιχειρείται παραδεκτά μόνον εφόσον διευκρινίζεται σε ποια κονδύλια αφορά ή όταν περιορίζεται αναλόγως κατά ποσοστό του όλου αιτήματος και επέρχεται έτσι αντίστοιχη μείωση όλων των κονδυλίων. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα, ο ενάγων, ήδη αναιρεσίβλητος, επικαλούμενος, με την ένδικη από 21-12-2008 αγωγή του, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ότι κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-1-2003 έως 31-12-2003 εργάσθηκε στην επιχείρηση της εναγομένης, ήδη αναιρεσείουσας, ανώνυμης εταιρείας με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει τα καθοριζόμενα ποσά, για ιδιόρρυθμη υπερωριακή απασχόληση, για παράνομη υπερωριακή απασχόληση, για εργασία κατά τα Σάββατα, της Κυριακές και τις αργίες (εξαιρέσιμες εορτές), για επιδόματα (δώρα) εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα, για επίδομα αδείας και για πρόσθετη εργασία.

Ο ενάγων, με δήλωση στο ακροατήριο ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών) και με τις κατατεθείσες προτάσεις του, κατά την περί τούτου βεβαίωση της πρωτοβάθμιας αποφάσεως, περιόρισε το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής του, συνολικού ποσού 78.144,5 ευρώ, στο ποσό των 20.000 ευρώ και μετέτρεψε το υπόλοιπο σε αναγνωριστικό.

Το αίτημα αυτό της αγωγής, με το οποίο, μετά τον ως άνω περιορισμό του από καταψηφιστικό σε εν μέρει αναγνωριστικό, ζητείται η αναγνώριση και η επιδίκαση διαφορετικών αξιώσεων, χωρίς να αναφέρεται ή να συνάγεται από τη σχετική δήλωση ότι περιορίζονται ανάλογα τα επί μέρους κονδύλια, κατά ποσοστό του όλου αιτήματος, είναι αόριστο.

Και τούτο, διότι, εφόσον δεν διευκρινίζεται ποίων αξιώσεων ζητείται η αναγνώριση και ποίων η καταψήφιση, δεν θα είναι δυνατόν να διαγνωσθεί, σε περίπτωση που θα κριθούν νόμω ή ουσία αβάσιμες κάποιες από τις αξιώσεις αυτές, αν πρόκειται για αξιώσεις των οποίων ζητήθηκε η αναγνώριση ή η καταψήφιση και ιδίως να αποφασισθεί ποίες από τις γενόμενες δεκτές λοιπές αξιώσεις πρέπει να αναγνωρισθούν και ποίες πρέπει να επιδικασθούν στον ενάγοντα (αναιρεσίβλητο).

Έτσι το Εφετείο, το οποίο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε τον συναφή περί αοριστίας της αγωγής, συνεπεία του, κατά τα άνω, περιορισμού, τρίτο λόγο της εφέσεως της εναγομένης (αναιρεσείουσας), επικυρώνοντας κατά τούτο την πρωτόδικη απόφαση (υπ' αριθμ. 1140/2010 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών), που είχε κρίνει επίσης ορισμένη την αγωγή και μετά τον άνω περιορισμό της, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, γιατί παρά το νόμο δεν κήρυξε το εντεύθεν δημιουργηθέν απαράδεκτο.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, είναι βάσιμος.

Πρέπει, συνεπώς, κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, εκτός από την (μη προσβαλλόμενη) διάταξη αυτής, με την οποία απορρίφθηκε ως αόριστη η αγωγική αξίωση για αμοιβή (ποσού 3.600 ευρώ) λόγω παροχής πρόσθετης εργασίας. Περαιτέρω, και ενόψει του ότι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου (Αρείου Πάγου), η υπόθεση δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση, αφού δεν αμφισβητείται από πλευράς ενάγοντος - αναιρεσιβλήτου ότι ο (εν μέρει) περιορισμός του αιτήματος της αγωγής, από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, έγινε όπως προαναφέρθηκε, πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013, ο Άρειος Πάγος να κρατήσει την υπόθεση προς εκδίκαση και, κατά παραδοχή της παραδεκτώς προβληθείσας από την εναγομένη - εκκαλούσα (αναιρεσείουσα) ενστάσεως περί αοριστίας της ένδικης αγωγής για τον προαναφερθέντα λόγο, να απορριφθεί η αγωγή αυτή ως αόριστη. Ο αναιρεσίβλητος, ως ηττώμενος διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 5881/2013 απόφαση του Εφετείου Αθηνών (εκτός από την αναφερόμενη στο σκεπτικό διάταξη αυτής).

Κρατεί την υπόθεση .

Δικάζει την από 21-12-2008 αγωγή (αριθμ. καταθ. δικογρ. 6175/2008) του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της ήδη αναιρεσείουσας.

Απορρίπτει την αγωγή. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ