Supreme Court dismisses appeal against final judgment for failure to declare claim inadmissible regarding deceased father.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by two individuals against a final judgment from the Court of First Instance of Western Macedonia. The appellants argued that the lower court failed to declare their claims inadmissible and did not address their counterclaims regarding the deceased father's estate. The court ruled that the appeal was inadmissible because the lower court correctly determined the appellants were not parties to the original claim, and the alleged omissions did not affect the substantive decisions made.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559 para. 14, 19 of the Code of Civil Procedure; An appeal based on the lower court's failure to declare a claim inadmissible is inadmissible if the appellant was not a party to the original proceedings, and alleged omissions in the judgment do not contradict the substantive findings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1793 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1793/2011
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων:1) Σ. Ε. του Α. και 2) Σ. Ι. του Α., αμφοτέρων κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Παπαϊωάννου, που παραστάθηκε στο ακροατήριο και ανακάλεσε την από 21/9/2011 δήλωση του για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ),που εδρεύει στην Αθήνα, όπως εκπροσωπείται νόμιμα και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Στυλιανού Σταματόπουλου, και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/1/2005 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Φλώρινας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:102/05 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι: 196/2006 αναβλητική και 183/2009 οριστική απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26/8/2010 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 14/9/2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρθ.14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο κήρυξε ή δε κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι παρά το νόμο το Εφετείο δεν κήρυξε απαράδεκτη την αίτηση της αναιρεσίβλητης ως προς αυτούς, οι οποίοι άσκησαν κύρια παρέμβαση ενώπιον του Εφετείου, διότι η αιτούσα αναιρεσίβλητη δεν είχε στρέψει την αίτησή της και κατ' αυτών, αλλά κατά του αποβιώσαντος πατρός των, πράγμα το οποίο είχε κάνει και κατά τον προσωρινό προσδιορισμό ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου.
Ο λόγος αυτός του αναιρεσείοντος καθώς και ο δεύτερος κρινόμενοι ενιαίως αμφότεροι ως από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμοΙ διότι στηρίζονται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, καθόσον όμως προκύπτει από την επισκόπηση της από 7-7-2005 αίτησης της αναιρεσίβλητης ενώπιον του Εφετείου για τον οριστικό προσδιορισμό αποζημίωσης, οι αναιρεσείοντες δεν περιλαμβάνονται στους καθών η αίτηση, ώστε να ανακύπτει ζήτημα παραδεκτού αυτής έναντι εκείνων.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Εφετείο την αιτίαση ότι δεν περιέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του αναιρεσείοντος σχετικά με το παραδεκτό της αίτησης οριστικού προσδιορισμού αποζημιώσεως της αναιρεσίβλητης ως προς αυτούς και την επικουρικώς ασκηθείσα ανταίτησή τους, που είχε ως αποτέλεσμα η προσωρινώς προσδιορισθείσα αποζημίωση από το Μονομελές Πρωτοδικείο να μη καταστεί οριστική ως προς αυτούς.
Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες ελλείψεις δεν αναφέρονται στις επί της ουσίας παραδοχές της προσβαλλόμενης.
Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθ. 176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το με το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 24-8-2010 αίτηση των Ε. και Ι. Σ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 183/2010 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στην 1 Νοεμβρίου 2011.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Δεκεμβρίου 2011.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ