Supreme Court dismisses appeal against court of first instance decision regarding bill of exchange validity and procedural errors.

Απόφαση 1723 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1723/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : Χ1, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σιντόρη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΗΠΕΙΡΟΣ ΑΕΒΕ-Βιομηχανία Προϊόντων Γάλακτος", που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Αντωνόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 21-3-2002, 10-4-2002 και 1-5-2002 ανακοπές της Χ1, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 85/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 123/2005 του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 16 Απριλίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί ελλείψεως αιτίας εκδόσεως της επιταγής και βασικής σχέσεως συνδέουσας τους διαδίκους. Ο λόγος όμως αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό αυτό και εκ του πράγματος τον απέρριψε (Ολ.

ΑΠ 12/1991), δεχόμενο ότι η αναιρεσείουσα εξέδωσε την επίδικη επιταγή σε εκπλήρωση συμβάσεως (στερητικής) αναδοχής χρέους (ΑΚ 471). Σύμφωνα με το άρθρο 1 του ν. 5960/1933 για να είναι έγκυρη η επιταγή πρέπει να περιέχει, μεταξύ άλλων, την υπογραφή του εκδότη. Επί εκδόσεως επιταγής με αντιπροσώπευση (άρθρο 211 ΑΚ), ο αντιπρόσωπος επιχειρεί τη δικαιοπραξία της εκδόσεως αντί του αντιπροσωπευομένου, στο όνομά του, υπογράφοντας τον τίτλο είτε με τη δική του υπογραφή, είτε με την υπογραφή του αντιπροσωπευομένου, ο οποίος (αντιπροσωπευόμενος) και είναι το υποκείμενο της δικαιοπραξίας της εκδόσεως της επιταγής, ήτοι ο εκδότης της επιταγής, και δεσμεύεται από αυτή.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως ότι οι επίδικες επιταγές εκδόθηκαν από την αναιρεσείουσα, αντιπροσωπευόμενη από τον πατέρα της Χ, ο οποίος έθετε την υπογραφή της επί των τίτλων, κατόπιν εντολής και εξουσιοδοτήσεώς της, και ότι, κατ΄ ακολουθίαν, η αναιρεσείουσα δεσμεύεται από τις επιταγές αυτές.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 1 ν. 5960/1933, αλλ΄ αντιθέτως εφήρμοσε ορθώς αυτή και, επομένως, είναι αβάσιμος ο αντίθετος εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ δεύτερος λόγος της αναιρέσεως.

Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 του Κ.Πολ.Δ θεμελιώνει η προσβαλλομένη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ), πρέπει να αναφέρει, πλην άλλων, τη συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του παραβίασε "τη σαφή κατηγορηματική διάταξη του νόμου περί ευθύνης του εκδότη, έναντι του οπισθογράφου". Ο λόγος όμως αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν αναφέρει με σαφήνεια ποια συγκεκριμένη διάταξη νόμου παραβιάσθηκε.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την ανακοπή της αναιρεσείουσας, έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων και τα εκατέρωθεν επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα έγγραφα. Από τη διατύπωση αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και την κατάθεση του μάρτυρα της αναιρεσείουσας ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το από ............. έγγραφο του ............. και το δικόγραφο της από 3/12/2003 αγωγής της αναιρεσίβλητης κατά του Χ.Επομένως ο τέταρτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του τα προαναφερόμενα έγγραφα και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19/9/2005, αίτηση της Χ1, για αναίρεση της 123/2005 αποφάσεως του Εφετείου Κέρκυρας. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 10 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ