Greek Supreme Court dismisses appeal for vague substantive law argument and inadmissible contradictory reasoning.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece rejected the appellants' request to overturn the First Instance Court's property ownership decision. The appellants argued the lower court violated substantive law by accepting a transfer to the plaintiff's parents, but failed to cite all relevant facts. The court ruled the first ground inadmissible for vagueness and the second inadmissible as it concerned a procedural defect in a case where the First Instance Court's decision was based on a prior court ruling.
Legislator headnote
AI generatedArticles 560(1), 118(4), 566(1) of the Code of Civil Procedure; Article 559(19) of the Code of Civil Procedure: An appeal for violation of substantive law must specify the exact provisions, the attributed error, and all material facts; an appeal for contradictory reasoning is inadmissible against First Instance decisions based on prior court rulings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 167 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 167/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1)..... και 2)......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Τζεφεράκο.
Του αναιρεσιβλήτου: ......, ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Γεωργία Παραμαρλή.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-4-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 717/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 5382/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 21 Οκτωβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Από το άρθρο 560 αριθμ. 1, σε συνδυασμό και προς τα άρθρα 118 αρ. 4 και 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, συνάγεται ότι, για το ορισμένο του λόγου αναίρεσης για παραβίαση διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να αναφέρονται σ' αυτόν οι συγκεκριμένες τέτοιες διατάξεις, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο της ουσίας νομικό σφάλμα, σχετικά με την ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω διατάξεων και, εφόσον εκείνο το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας, όλα τα πραγματικά γεγονότα που εκείνο δέχθηκε ως αποδεικνυόμενα ή μη, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση (Ολ.
Α.Π 32/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη, που εκδόθηκε σε έφεση κατ' αποφάσεως Ειρηνοδικείου, απέρριψε ως κατ' ουσία αβάσιμη την από 28-4-2001 διεκδικητική ακινήτου αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων κατά του ήδη αναιρεσιβλήτου, αφού προηγουμένως δέχθηκε σε σχέση με την από τους ενάγοντες κτήση της κυριότητας επί του επιδίκου (οικοπέδου και κτήματος), ότι τούτο παραχωρήθηκε άτυπα στους γονείς της δικαιοπαρόχου των εναγόντων ....
και ....., οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν, μάλιστα δε η εξ εκείνων ..... μέχρι τον θάνατο της το 1996, με αυτά δε που δέχθηκε και έτσι, που αποφάσισε το Πρωτοδικείο, παραβίασε τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 200, 974, 983, 1045 και 1710 Α.Κ. Ενόψει του ότι, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη, στο λόγο αυτό δεν παρατίθενται όλα τα οικεία πραγματικά γεγονότα, που το Πρωτοδικείο δέχθηκε ως αποδεικνυόμενα ή μη, προσδιορίζεται το νομικό σφάλμα του Πρωτοδικείου σχετικά με την ερμηνεία και την εφαρμογή των προαναφερομένων διατάξεων, είναι ο λόγος αυτός απορριπτέος ως αόριστος.
ΙΙ. Από τις διατάξεις του άρθρου 560, σε συνδυασμό προς εκείνη του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, δεν επιτρέπεται αναίρεση για εκ πλαγίου παράβαση κανόνα δικαίου, εξαιτίας του ότι η προσβαλλομένη απόφαση περιέχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως, σύμφωνα με τον οποίο η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου επί εφέσεως κατά απόφασης Ειρηνοδικείου περιέχει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 19-2-2004, αίτηση για αναίρεση της 5382/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170,00) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2005.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1η Φεβρουαρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ