Legislator Case Law & Legislation
144/2006 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations but refers second ground to Plenary for general interest.

Case Number 144/2006
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the first ground of the appeal as inadmissible, finding the lower court's ruling on the statute of limitations correct. The court accepted the second ground, which argued that the limitation period should start from each payment date rather than the end of the fiscal year. Consequently, the appeal was remitted to the Plenary Assembly for a general ruling on this legal issue.

Legislator headnote

AI generated

Articles 90(3) and 91 of Law 2362/1995; The statute of limitations for public officials' claims against the State begins from the end of the fiscal year in which the claim arose, not from the date of each periodic payment, unless specific provisions dictate otherwise.

Keywords

AI generated
statute of limitations public officials State liability periodic payments Plenary Assembly general interest administrative law

Cited Legislation

AI generated
Article 90(3) of Law 2362/1995
Article 91 of Law 2362/1995
Article 12(1) and (2) of Law 2298/1995
Article 42 of Law 2721/1999
Article 559(1) of the Code of Civil Procedure
Article 563(2b) of the Code of Civil Procedure

Cited Case Law

AI generated
Decision 201084/1172/0022/10.5.1996 of the Minister of Finance
Decision 1509/2002 of the Single First Instance Court of Athens
Decision 6819/2003 of the Court of Appeal of Athens

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 144 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 144/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Αθανάσιο Θεμέλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Οκτωβρίου 2005, με την παρουσία και της Γραμματέως Αρτέμιδος Παπαγεωργίου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται νομίμως από τον κ. Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Σταύρο Σπυρόπουλο, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Ζ. του Χ., υπαλλήλου - κλητήρα του Υπουργείου Εξωτερικών, υπηρετούντος στην Πρεσβεία της Ελλάδος στο Βερολίνο, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Σκορδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και η οποία δεν κατάθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19 Νοεμβρίου 2001 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1509/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6819/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 5 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανάγνωσε την από 19 Σεπτεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Προσκομίζεται η 507/2004 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 12 παρ. 1 και 2 του Ν. 2298/1995, όπως αντικαταστάθηκαν με τα άρθρα 28 παρ. 3 του Ν. 2579/1998 και 42 του Ν. 2721/1999.

2. Όπως προκύπτει από την παράγραφο 3α της ως άνω 507/2004 γνωμοδότηση του Ν.Σ. του Κράτους η γνώμη αυτού ως προς τον πρώτο λόγο της αναίρεσης είναι αρνητική υπό την έννοια ότι ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αβάσιμος καθόσον είναι ορθή η κρίση του Εφετείου, με την προσβαλλομένη απόφαση, ότι υφίσταται δεδικασμένο όσον αφορά την υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου για την καταβολή του επίδικου επιδόματος υπηρεσίας αλλοδαπής για το διάστημα μετά την 31.5.1998. Επομένως, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 12 παρ. 2 εδ. τελευταίο Ν. 2298/1995 και 42 εδ. τελευταίο Ν. 2721/1999, ο λόγος αυτό είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

3. Με το άρθρο 90 παρ. 3 του ν.2362/1995 "περί Δημοσίου Λογιστικού ..." ορίζεται ότι: "η απαίτηση οποιουδήποτε των επί σχέσει δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου υπαλλήλων του Δημοσίου, πολιτικών ή στρατιωτικών κατ' αυτού, που αφορά σε αποδοχές ή άλλες κάθε φύσεως απολαβές αυτών ή αποζημιώσεις, έστω και αν βασίζεται σε παρανομία των οργάνων του Δημοσίου ή στις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις παραγράφεται μετά διετία από της γενέσεώς της" και με το άρθρο 91 ότι "επιφυλασσομένης κάθε άλλης ειδικής διατάξεως του παρόντος, η παραγραφή οποιασδήποτε απαιτήσεως κατά του Δημοσίου αρχίζει από το τέλος του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκε και ήταν δυνατή η επιδίωξη αυτής.

Προκειμένου όμως περί δασμών, φόρων, τελών και λοιπών δικαιωμάτων που εισπράττονται στα τελωνεία η παραγραφή αρχίζει από της βεβαίωσης αυτών". Το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του ότι ο αναιρεσίβλητος προσελήφθη από το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με σύμβαση εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και ιδιωτικού δικαίου ως κλητήρας Α' στην Ελληνική Πρεσβεία στη Βόννη και Βερολίνο Γερμανίας και εδικαιούτο με βάση και υφιστάμενο δεδικασμένο το, κατά τις διατάξεις του άρθρου 135 παρ. 4 του ν. 2594/1998 και των κατ' εξουσιοδότηση άρθρ. 131 παρ. 11 του ν. 419/1976, Φ083/58/11.3.1988, 2001800/185/022/17.3.1993 και ΣΤ1/Μ/Φο 83-13/ΑΣ 2900/5.4.1993 Υπουργικών αποφάσεων προβλεπόμενο επίδομα τέκνων, επί του επιδόματος υπηρεσίας αλλοδαπής του Πρέσβη της Ελλάδος σε Βόννη και Βερολίνο για όλο το ένδικο χρονικό διάστημα, από 1.6.1998 έως 31.12.2001.

Έκρινε δε ότι οι ένδικες αξιώσεις του αναιρεσιβλήτου από την εν λόγω αιτία του χρονικού διαστήματος από 1.1. έως 19.11.1999 δεν υπέκυψαν στην άνω διετή παραγραφή, για τον λόγο ότι από του τέλους του έτους (1999) εντός του οποίου γεννήθηκαν έως της επιδόσεως της αγωγής, δεν παρήλθε το χρονικό τούτο διάστημα (διετία).

Με τον δεύτερο και μόνο παραδεκτό λόγο της κρινομένης αιτήσεως, από τον αρ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται η αιτίαση της δια της κρίσεως αυτής παραβιάσεως των άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 90 παρ. 3 και 91 του ν.2362/1995, καθόσον, κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος, η παραγραφή των εν λόγω αξιώσεων του αντιδίκου άρχισε, όχι από του τέλους του έτους εντός του οποίου γεννήθηκαν, αλλά από της γενέσεως της κάθε μίας περιοδικής από αυτές και δη από της αρχής κάθε διμήνου από της οποίας ήταν καταβλητέες, σύμφωνα με την 201084/1172/0022/10.5.1996 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών (Φ.Ε.Κ.

Β' 387/1996). Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως και το δι' αυτού αγόμενον προς κρίση ζήτημα, του εάν δηλαδή η παραγραφή των άνω αξιώσεων αρχίζει από του χρόνου γενέσεως της κάθε μιάς περιοδικής από αυτές, ή από του τέλους του έτους εντός του οποίου γεννήθηκαν και κατέστησαν δικαστικώς επιδιώξιμες, ως ώριζαν οι αντίστοιχες διατάξεις του προϊσχύσαντος ν.δ/γματος 321/1969, των οποίων μη επιτυχής γραμματική αναδιατύπωση συνιστούν οι παραπάνω, δημιουργεί τοιούτον (ζήτημα) γενικοτέρου ενδιαφέροντος, αφού αφορά την παραγραφή των αξιώσεων του συνόλου των ρηθεισών κατηγοριών υπαλλήλων του Δημοσίου από τις άνω αιτίες.

Πρέπει επομένως ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως να παραπεμφθεί, σύμφωνα με το άρθρο 563 παρ. 2β' Κ.Πολ.Δ. στην τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει ό,τι κρίθηκε απορριπτέο στο σκεπτικό.

Παραπέμπει στην τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τον ανωτέρω, από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., δεύτερο λόγο της κρινομένης αίτησης αναίρεσης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Δεκεμβρίου 2005.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ