Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment due to procedural inadmissibility and lack of appeal grounds.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' request to overturn the final judgment of the Multi-member District Court of Kozani. The appellants argued for a review of the lower court's decision, but the court found the appeal procedurally inadmissible because it targeted a first-instance ruling that had already been superseded by an appellate decision. Furthermore, the court determined the appeal lacked valid grounds under the Civil Procedure Code, specifically citing the vagueness of the original lawsuit regarding the acquisition of the property.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553, 559, 560 of the Civil Procedure Code; Appeals against first-instance judgments are inadmissible when the case has already been fully adjudicated by an appellate court, and appeals must strictly adhere to statutory grounds regarding procedural defects or substantive errors.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1437 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1437/2011
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. Δ. Κ. του Ι., 2. Ε. Τ. του Δ. και 3. Β. Β. του Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Παρασκευή Σαββίδου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.
Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Π. του Η., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-1-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Σερβίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 102/2008 Του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 21-11-2008 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 18-4-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από την 6694/1.3.2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Κοζάνης ..., την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι επισπεύδοντες τη συζήτηση της υπό κρίση αίτησης αναιρέσεως αναιρεσείοντες, προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναιρέσεως με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (της 4.5.2011) και κλήση για συζήτηση σ'αυτή τη δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα προς τον απολειπόμενο αναιρεσίβλητο, ο τελευταίος όμως δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο.
Γι' αυτό πρέπει η συζήτηση της υπόθεσης να προχωρήσει παρά την απουσία του. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 553 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι, σε περίπτωση που η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του Εφετείου, αφού, αν μεν η έφεση γίνει δεκτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται, ενώ αν η έφεση απορριφθεί, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται και ενσωματώνεται στην εφετειακή (Ολ.ΑΠ 40/1996, Ολ.ΑΠ 16/1990).
Η κρινόμενη, επομένως, αίτηση αναίρεσης, καθόσον απευθύνεται κατά της 5/2007 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Σερβίων, η κατά της οποίας έφεση, μετά από εξέταση της ουσίας, απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη 102/2008 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης, που δίκασε ως Εφετείο, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου ..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.
Από την αμέσως πιο πάνω διάταξη προκύπτει ότι η απαρίθμηση των λόγων αναίρεσης κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων είναι περιοριστική. Οι λόγοι αναίρεσης είναι μόνο τέσσερις και αντιστοιχούν προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1, 2, 4, 5 και 7, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ προς τους οποίους όμως δεν ταυτίζονται απολύτως.
Έτσι, δεν ιδρύεται ο λόγος όταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή παρά το νόμο δεν κήρυξε ακυρότητα ή απαράδεκτα. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 216 παράγραφος 1 στοιχ. α' και β' ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει, εκτός από τα στοιχεία που απαιτούνται για τη νομική θεμελίωσή της -αγωγής-, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα.
Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκησή της, επιφέρει δε την απόρριψή της ως απαράδεκτης λόγω αοριστίας, είτε κατόπιν προβολής της σχετικής ένστασης, είτε και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας.
Στην περίπτωση που η διεκδικητική αγωγή θεμελιώνεται σε πρωτότυπη κτήση, με έκτακτη χρησικτησία, ο ενάγων πρέπει να επικαλείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία αυτού και του δικαιοπαρόχου του, οι δε κατ' ιδίαν πράξεις νομής πρέπει να εξειδικεύονται. Η έλλειψη των αμέσως πιο πάνω στοιχείων και δη των κατ' ιδίαν πράξεων νομής στη διεκδικητική αγωγή καθιστά το δικόγραφο της αόριστο και ανεπίδεκτο δικαστικής εκτίμησης, η αοριστία δε αυτή δεν είναι νομική, ως συνδεόμενη με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που πρέπει να εφαρμοστεί, οπότε η παραβίασή της ελέγχεται με βάση τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ, αλλά είναι ποσοτική, εφόσον στο δικόγραφο της αγωγής δεν αναφέρονται με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου στον οποίο στηρίζεται το αίτημά της - αγωγής, οπότε η παραβίασή της ελέγχεται με βάση τις διατάξεις του άρθρου 559 αριθ. 8 και 14, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ.
Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, με το να δεχτεί την ένδικη διεκδικητική αγωγή ως και κατ' ουσίαν βάσιμη, ενώ έπρεπε να την απορρίψει ως απαράδεκτη, λόγω της αοριστίας της, αφού ο ενάγων δεν επικαλούνταν σ' αυτήν - αγωγή - τις κατ' ιδίαν πράξεις νομής σύμφωνα με τις οποίες χρησιδέσποσε το επίδικο ακίνητο, αναφερόμενη σε ποσοτική αοριστία της αγωγής, η οποία ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμ. 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που αναφέρεται στην νομική αοριστία της αγωγής, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 21.11.2008 αίτηση των Δ. Κ. κ.λ.π., για αναίρεση της 102/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης, που δίκασε ως Εφετείο.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουλίου 2011.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Σεπτεμβρίου 2011.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ