Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to improper filing location and missing appeal grounds.

Απόφαση 1363 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1363/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Α. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσιβλήτου: Α.-Σ. Ν. του Β., κατοίκου ..., ατομικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα και την επιμέλεια της ανήλικης θυγ. Μ.-Σ. Ν., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Παϊση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-1-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4183/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 580/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 23-9-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 6-10-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ "Αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με το τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί".

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμ. 3899, 3901, 3902 και 3900/22-3-2011 εκθέσεις του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως και της από 19-1-2011 κλήσεως προς εμφάνιση, με πράξη ορισμού δικασίμου προς συζήτηση της υποθέσεως, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της αποφάσεως, μετά την ματαίωσή της κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο, επιδόθηκε, με επιμέλεια της επισπεύδουσας τη συζήτηση αναιρεσίβλητης στους υπογράφοντες την αίτηση αναιρέσεως πληρεξουσίους δικηγόρους του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 143 παρ. 3 ΚΠολΔ.

Ο τελευταίος όμως, δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε υπέβαλε δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Κατά συνέπεια, η συζήτηση της υποθέσεως πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία του. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 552, 553 παρ.1, 554 και 564 Κ.Πολ.Δ, συνάγεται ότι για τον διάδικο που έχει ασκήσει εκπρόσθεσμη έφεση κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, η οποία και απορρίφθηκε από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ως εκπρόθεσμη, η προθεσμία για την άσκηση αναιρέσεως κατά της πρωτόδικης απόφασης αρχίζει, όχι από την επίδοση της απορριπτικής αποφάσεως του Εφετείου, αλλά από την πάροδο της προθεσμίας ασκήσεως εφέσεως κατά της πρωτόδικης απόφασης, αφότου και έγινε τελεσίδικη.

Η αντίθετη εκδοχή, δηλαδή η λήψη υπόψη ως εναρκτηρίου χρονικού σημείου άσκησης αναίρεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης, της επίδοσης της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η έφεση ως εκπρόθεσμη, θα παρείχε την δυνατότητα στον διάδικο, ασκώντας οποτεδήποτε εκπρόθεσμη έφεση, να καταστρατηγεί τις διατάξεις για την προθεσμία ασκήσεως αναιρέσεως.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 566 παρ.2 ΚΠολΔ, συνάγεται, ότι, αν η αναίρεση πλήττει την απόφαση του πρωτοβαθμίου και του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, πρέπει να κατατεθεί στη γραμματεία αμφοτέρων των δικαστηρίων, αλλιώς είναι απαράδεκτη, ως προς την απόφαση του δικαστηρίου στην γραμματεία του οποίου δεν κατατέθηκε.

Τέλος, από τις διατάξεις των άρθρων 566 παρ. 1 και 577 παράγραφοι 1 και 2 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, μεταξύ των στοιχείων που απαιτούνται για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης, είναι να περιέχεται στο δικόγραφο αυτής ένας τουλάχιστον σαφής και ορισμένος λόγος αναίρεσης, από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 του ίδιου κώδικα, διαφορετικά η αίτηση απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη.

Στην προκειμένη περίπτωση, επί της από 20-1-2006 αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης περί αναγνωρίσεως της πατρότητας του ανηλίκου τέκνου της, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4183/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείο Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή. Η απόφαση αυτή επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα στις 11-12-2007, όπως προκύπτει τούτο από την υπάρχουσα στη δικογραφία υπ' αριθμ. 8264Β/11-12-1007 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... .

Ο ηττηθείς αναιρεσείων άσκησε κατά της πρωτόδικης απόφασης την από 29-4-2008 έφεση, η οποία απορρίφθηκε ως εκπρόθεσμη με την υπ' αριθμ. 580/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ως ασκηθείσα μετά την πάροδο της εκ του εκ του άρθρου 518 παρ. 1 ΚΠολΔ προθεσμίας. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, προσβάλλονται αμφότερες οι ως άνω αποφάσεις.

Είναι όμως αυτή απαράδεκτη στο σύνολό της. Ειδικότερα, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 4183/2007 απόφασης, προεχόντως μεν, διότι κατατέθηκε στη Γραμματεία του Εφετείου Πειραιώς, στις 29-9-2009, όπως προκύπτει τούτο από την σχετική έκθεση καταθέσεως, ήτοι μετά την πάροδο της προβλεπόμενης από το άρθρο 564 παρ. 1 ΚΠολΔ νόμιμης προθεσμίας αναιρέσεως, η οποία άρχισε μετά την εκπνοή της προθεσμίας ασκήσεως εφέσεως, δηλαδή στις 13-1-2008 και έληξε στις 13-2-2008, εφόσον, όπως προαναφέρθηκε, η πρωτόδικη απόφαση επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα στις 11-12-2007, επιπρόσθετα δε, διότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση του προσκομιζόμενου αντιγράφου της, με την κάτω από αυτήν πράξη κατάθεσης, το δικόγραφό της κατατέθηκε μόνο στη γραμματεία του Εφετείου Πειραιώς και όχι και στη γραμματεία του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Κατά το μέρος δε που στρέφεται κατά της υπ' αριθμ. 580/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς, είναι απαράδεκτη, καθόσον στο αναιρετήριο δεν περιέχεται λόγος αναιρέσεως αναφορικά με την κρίση του Εφετείου για την απόρριψη της εφέσεως ως εκπρόθεσμης. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης με παράλληλη καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23 Σεπτεμβρίου 2009 αίτηση του Ε. Α. για αναίρεση των υπ' αριθμ. 4183/2007 και 580/2009 αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς και Εφετείου Πειραιώς, αντίστοιχα.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ