Supreme Court quashes lower court decision for failing to rule on expropriation compensation request.

Απόφαση 135 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 135/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ... ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Στέργιου Καπράρα και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα και τον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, κατοικοεδρεύοντα στη Θεσσαλονίκη, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Χρήστο Μητκίδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αριθμό κατάθεσης 496/2002 αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 27/11/2002 ανταίτηση του ήδη αναιρεσείοντος για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως, που κατατέθηκαν στο Εφετείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν με άλλες αιτήσεις και πρόσθετες παρεμβάσεις. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2601/2003 μη οριστική και 388/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18/2/2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Μάλλιος ανέγνωσε την από 26/11/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μόνου λόγου της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 9 περ. γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας, υπό οιαδήποτε μορφή αυτής, που δημιουργεί εκκρεμότητα δίκης. Τέτοια αίτηση είναι η αίτηση και η ανταίτηση για τον καθορισμό οριστικής αποζημιώσεως απαλλοτριωθέντων ακινήτων και των επικειμένων τους.

Η σιωπή του δικαστηρίου αναφορικά με αυτοτελή αίτηση του διαδίκου στο αιτιολογικό και στο διατακτικό της απόφασης ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 9 περ. γ ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 2 του Συντάγματος, η πλήρης αποζημίωση περιλαμβάνει και την αξία των κατά το άρθρο 953 ΑΚ συστατικών του ακινήτου, τα οποία απαλλοτριώνονται αυτοδικαίως, έστω και αν δεν έχουν περιληφθεί στην περί κηρύξεως της απαλλοτριώσεως απόφαση (ΟλΑΠ 5/2002).

Στην προκείμενη περίπτωση, με το μόνο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφασή του, υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 9 περ. γ ΚΠολΔ, για το λόγο ότι άφησε αδίκαστη τη με αριθ. καταθέσεως 1466/2002 αίτηση και την από 27 Νοεμβρίου 2002 ανταίτηση του ήδη αναιρεσείοντος, κατά το μέρος αυτής με το οποίο ζητούσε τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημιώσεως ως προς το απαλλοτριούμενο εδαφικό τμήμα της 2ης απαλλοτρίωσης, με α/α 04, εμβαδού 1.049,90 τ.μ., και ως προς τα υπάρχοντα στα απαλλοτριωθέντα τμήματα του ακινήτου του επικείμενα και συγκεκριμένα για τα επικείμενα των χώρων των απαλλοτριωθέντων τμημάτων, που περιγράφονται στο κεφάλαιο Α2, με αριθμούς 2,3, 5, 6, 7, 11, και 13 για την πρώτη απαλλοτρίωση, με α/α 2673Α και με αριθμούς 2, 3, 4, 5, 6, 7, 10, 11, 13 και 14 για τη δεύτερη απαλλοτρίωση, με α/α 04.

Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως είναι βάσιμος, διότι όπως προκύπτει από το αιτιολογικό και το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως το Εφετείο δεν έκρινε κατά τούτο την αίτηση, δηλαδή δεν εχώρησε σε προσδιορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημιώσεως αναφορικά προς το, ως άνω, τμήμα και τα ως άνω επικείμενα.

Μετά τα παραπάνω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνο ως προς τον αναιρεσείοντα, και μόνο για τα κεφάλαιά της που αναφέρονται παραπάνω, να παραπεμφθεί η υπόθεση, μόνο κατά το αναιρούμενο αυτό μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο Δημόσιο στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης του ανωτέρω αναιρεσείοντος, (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), δεδομένου ότι στην παρούσα δίκη δεν χωρεί μείωση ή περιορισμός αυτών κατά το άρθρο 22 παρ. 1 του Ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 388/2007 απόφαση του Εφετείου Θεσαλονίκης μόνο ως προς τον αναιρεσείοντα, και τα κεφάλαιά της, που αναφέρονται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση, μόνο κατά το αναιρούμενο μέρος της ανωτέρω αποφάσεως, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιανουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ