Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as the contested argument was not properly raised before the Court of Appeal.

Απόφαση 1332 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1332/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Γεώργιο Λέκκα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Μαΐου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Σ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Σταματόπουλο.

Της αναιρεσιβλήτου: Κ. συζ. Τ. Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μπότσαρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27 Μαρτίου 2006 ανακοπή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ξάνθης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 85/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 281/2010 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12 Ιουλίου 2010 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 263/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Η υπόθεση έρχεται σήμερα για νέα συζήτηση, με την από 27 Σεπτεμβρίου 2013 κλήση του ήδη αναιρεσείοντος.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 29 Δεκεμβρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο λόγος αναίρεσης του αριθ.8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί (Ολ.ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1933/2006).

Περαιτέρω λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν κήρυξε ακυρότητα ή απαράδεκτο. Εξάλλου κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή αποτελεί εκδήλωση της αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης με βάση τα πραγματικά γεγονότα και τους ισχυρισμούς που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου από τους διαδίκους. Εξετέρου από τη διάταξη του άρθρου 237 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. που εφαρμόζεται και στην κατ' έφεση δίκη σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 524 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, με τη προσθήκη των προτάσεων μπορούν να προταθούν νέοι ισχυρισμοί μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που περιέχονται στις προτάσεις του αντιδίκου.

Στη προκειμένη περίπτωση με το μοναδικό λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του τον ασκούντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ισχυρισμό του περί καταχρηστικής άσκησης της ανακοπής κατά τον γενόμενο δεκτό λόγο αυτής (ανακοπής) ότι η κατοικία της ανακόπτουσας ήταν στην Γερμανία και όχι στη Ξάνθη όπου και έγιναν οι ένδικες επιδόσεις, ο οποίος ισχυρισμός και προτάθηκε από αυτόν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (Εφετείου) με την (από 10-2-2010) προσθήκη των προτάσεων που κατέθεσε ως εφεσίβλητος για την αντίκρουση της έφεσης. Ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε απαράδεκτα στο Εφετείο με τη προσθήκη των προτάσεων καθόσον με αυτόν αντικρούεται λόγος της ανακοπής και όχι ισχυρισμός που περιέχεται στις προτάσεις της ανακόπτουσας.

Συνεπώς το Εφετείο που δεν ασχολήθηκε με τον ανωτέρω ισχυρισμό δεν υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ αριθ 8 και 14 γι' αυτό και ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης με τον οποίο υποστηρίζονται τ' αντίθετα είναι απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει ν' απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου (άρθρα 183, 176 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12 Ιουλίου 2010 αίτηση του Σ. Σ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 281/2010 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων εβδομήντα (1270) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Ιουνίου 2014. Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ