Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to missing legal errors and late supplementary grounds filing.

Απόφαση 1303 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1303/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλεία Τζανή-Μαυροδόντη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, 2 Ψ2, 3.Ψ3 και 4. Ψ4. Οι 1η, 3η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαϊωάννου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και οι 2η και 4ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπύρο Ασημακόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 18-11-2002 αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5297/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 2509/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 21-10-2005 αίτησή του και με τους από 16-3-2007 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 20-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε ν' απορριφθεί η ένδικη αίτηση και οι από 16-3-2007 πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 2509/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ κατά την παράγραφο 2 εδάφια του άρθρου 569 ΚΠολΔ οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλομένης αποφάσεως και τα κεφάλαια εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναιρέσεως, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση, αντίγραφο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους.

Από το συνδυασμό της διατάξεως αυτής προς τις διατάξεις του άρθρου 577 παρ. 1 και 2 ιδίου Κώδικα, που εφαρμόζονται αναλογικά και για τους πρόσθετους λόγους και που ορίζουν ότι το δικαστήριο πρώτα συζητά για το παραδεκτό της αναιρέσεως και αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως, προκύπτει ότι αν δεν τηρηθούν και οι δύο προϋποθέσεις της ασκήσεως των πρόσθετων λόγων, δηλαδή η κατάθεση του δικογράφου αυτών τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από την αρχική δικάσιμο της αναιρέσεως και όχι την ορισθείσα μετά από αναβολή ή ματαίωσή της, καθώς και η επίδοση αυτού μέσα στην ίδια προθεσμία, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως τους πρόσθετους λόγους ως απαράδεκτους (Ολ ΑΠ 143/1984).

Στην προθεσμία αυτή των τριάντα ημερών δεν υπολογίζονται οι ημέρες καταθέσεως και επιδόσεως, καθώς και της συζητήσεως της αναιρέσεως. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι η κατάθεση του δικογράφου των από 16-3-2007 πρόσθετων λόγων της αναιρέσεως έγινε στις 19-3-2007 στην γραμματεία του Αρείου Πάγου δηλαδή 29 ημέρες πριν από την ορισθείσα δικάσιμο της 18-4-2007.

Επομένως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι οι πρόσθετοι αυτοί λόγοι αναίρεσης.

ΕΠΕΙΔΗ όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 366 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ, στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδει στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωκε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιος λόγος αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προσβαλλόμενη αιτίαση και να καθορίζονται τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατά τον αναιρεσείοντα στοιχειοθετούν το σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση (ολ. ΑΠ 36/1988).

Εν προκειμένω με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως προσάπτονται αιτιάσεις κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, χωρίς όμως να προσδιορίζονται οι νομικές πλημμέλειες στις οποίες υπέπεσε αυτή, και τα πραγματικά περιστατικά τα οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, στοιχειοθετούν το σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως θεμελιώνει η προσβαλλόμενη αιτίαση, αφού ουδόλως στο αναιρετήριο αναφέρεται κάποιος λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔ.

Συνεπώς η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος.

Για τους λόγους αυτούς

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 21-10-2005 ένδικη αίτηση, για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 2509/05 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, Ψ2 και Ψ4 τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ και των αναιρεσιβλήτων Ψ1 και Ψ3, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 6 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ