Supreme Court allows appeal against labor court dismissal due to failure to consider valid blocking objection arguments.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially allowed the appeal against a labor court decision dismissing an employee's promotion claim. The employee argued he was superior to colleagues who were promoted, but the lower court rejected this 'blocking objection' because some of those colleagues had later received retroactive recognition of their own promotion rights. The court ruled that the lower court erred by ignoring the employee's supplementary argument that these colleagues should not have been considered for blocking purposes since their rights were legally recognized retroactively. Consequently, the Supreme Court annulled the lower court's decision and remanded the case for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArticles 281, 297, 298, 914 of the Civil Code; Article 559(8) of the Code of Civil Procedure: A blocking objection based on superior colleagues is invalid if those colleagues have subsequently obtained retroactive recognition of their promotion rights, thereby negating the premise of their non-promotion.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1237 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1237/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Απριλίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Κεφαλοπούλου.
Του αναιρεσίβλητου: Νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας - ΟΣΕ ΑΕ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αρτεμισία Κομπάρου.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-6-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7262/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 1900/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2-6-2004 αίτησή του και τους από 16-1-2006 πρόσθετους λόγους.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος - Φώτιος Χατζηπανταζής, διάβασε την από 21-3-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί ο πέμπτος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος του κύριου δικογράφου της αναιρέσεως και ο λόγος του δικογράφου των προσθέτων λόγων αυτής και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της.
Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, επί αγωγής αναγνωρίσεως του δικαιώματος προς προαγωγή στον ανώτερο από τον κατεχόμενο βαθμό, στον οποίο ο ενάγων μισθωτός, κατά παράβαση διατάξεων ουσιαστικού νόμου, έχει παραληφθεί να προαχθεί κατά τις ενεργηθείσες από τα όργανα της εναγομένης εργοδότριας προαγωγές του προσωπικού της, η τελευταία μπορεί να προτείνει νομίμως τον ισχυρισμό ότι άλλος ή άλλοι συνάδελφοι του ενάγοντος υπερείχαν έναντι αυτού, αντί του οποίου θα είχαν προαχθεί, αν δεν είχαν προαχθεί οι αναφερόμενοι στην αγωγή συνάδελφοί του, ήτοι την αποκαλούμενη "διακωλυτική ένσταση" της γενέσεως του ασκούμενου με την αγωγή δικαιώματος (άρθρ. 281, 297, 298, 914 Α.Κ.).
Για την ευδοκίμηση της εν λόγω ενστάσεως αρκεί απλή υπεροχή των αντιπροτεινομένων με την ένσταση έναντι του ενάγοντος, διότι η σύγκριση δεν γίνεται βάσει του άρθρου 281 Α.Κ., αφού η διαπίστωση της απλής υπεροχής αυτών ενεργεί μόνο ως στοιχεία, που διακόπτει τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της παραλείψεως του τελευταίου και της εντεύθεν ζημίας του εξαιτίας της προαγωγής εκείνων, τους οποίους ο ίδιος είχε προτείνει με την αγωγή του προς σύγκριση, οπότε οι αντιπροτεινόμενοι είναι που προσεβλήθησαν από την πρόκριση των προαχθέντων και όχι ο ενάγων.
Εξ άλλου, με την ένσταση αυτή δεν μπορεί να αντιπροταθεί προς σύγκριση συνάδελφος του παραλειφθέντος ενάγοντος, ο οποίος είχε παραλειφθεί αρχικά, αλλά το δικαίωμά του προς προαγωγή στον επόμενο βαθμό αναγνωρίσθηκε αργότερα με τελεσίδικη απόφαση, αφού με την αναγνώριση αυτή η προαγωγή του λογίζεται, κατά το άρθρο 12 του Ν. 1082/1980, ότι έχει πραγματοποιηθεί από τότε που έπρεπε να είχε προαχθεί και συνεπώς, ο εν λόγω υπάλληλος δεν θεωρείται ότι έχει παραλειφθεί.
Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε κατ' αρχή με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων υπερείχε καταφανώς των προτεινομένων απ' αυτόν προς σύγκριση συναδέλφων του, που προήχθησαν τελικά, όμως απέρριψε την ένδικη αγωγή, διότι έκρινε ότι υπερείχαν έστω και απλώς αυτού οι αντιπροτεινόμενοι με την διακωλυτική ένσταση της αναιρεσίβλητης συνάδελφοί του ..., ...
και ...., που είχαν επίσης παραλειφθεί. Με τον πρόσθετο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό, που πρότεινε νόμιμα με λόγο εφέσεως ο αναιρεσείων και ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ότι οι αντιπροτεινόμενοι με την διακωλυτική ένσταση συνάδελφοί του, που είχαν παραληφθεί αρχικά να προαχθούν, στη συνέχεια όμως με τις 2516/2004, 9838/2002 και 2152/2005 τελεσίδικες αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών αναγνωρίσθηκε το δικαίωμά τους προς προαγωγή και συνεπώς, εφόσον με την αναγνώριση αυτή η προαγωγή τους λογίζεται ότι πραγματοποιήθηκε από τότε που έπρεπε να προαχθούν, οι ως άνω συνάδελφοι αυτού θεωρούνται ότι δεν έχουν παραλειφθεί και δεν μπορούσαν γι' αυτό να αντιπροταθούν με την διακωλυτική ένσταση.
Από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι ο αναιρεσείων πρότεινε πράγματι με πρόσθετο λόγο εφέσεως, που ασκήθηκε παραδεκτά με τις προτάσεις (άρθρ. 674 παρ. 1 ΚΠολΔ), τον ανωτέρω ισχυρισμό για τους αντιπροτεινόμενους συναδέλφους του ... και ... όχι και για τον ... η οποία ασκούσε επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού, ενόψει της γενόμενης δεκτής καταφανούς υπεροχής του αναιρεσείοντος έναντι τριών προαχθέντων συναδέλφων του, οι αντιπροτεινόμενοι με την διακωλυτική ένσταση θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον τρεις.
Τον ισχυρισμό όμως αυτό δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο και συνεπώς, ο ανωτέρω (πρόσθετος) λόγος της αναιρέσεως είναι βάσιμος και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Ακολούθως, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων της αναιρέσεως, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ., προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθμ. 1900/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσίβλητο Οργανισμό στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων τριακοσίων (1300) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαϊου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 14 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ