Supreme Court dismisses appeal against compensation calculation error, ruling it was not a procedural defect.

Απόφαση 1222 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1222/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Ιανουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Σ. Π. του Σ. και 2. Α. Ζ., συζ. Β., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ανδρέα Κουκοβίνη και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας και τον Υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, το εκπροσωπήθηκε δια του Παρέδρου του Ν.Σ.Κ. Ευάγγελο Μαρίνη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-1-2007 αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης, καθώς και με τις από 12-3-007 αιτήσεις των 1ης και 2ης αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Εφετείο Αθηνών. Εκδόθηκε η απόφαση 6744/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7-10-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 23-1-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, οι αιτούσες αποδίδουν πλημμέλεια, από το άρθρο 559 αριθ. 9 ΚΠολΔ, επειδή το Εφετείο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε, αφήνοντας παράλληλα αδίκαστο αίτημα. Ότι συγκεκριμένα, με την αίτησή τους οι αναιρεσείουσες είχαν ζητήσει από το Εφετείο Αθηνών τον καθορισμό της οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης των επικειμένων κτισμάτων ανά Μ3 (κυβικό μέτρο).

Ότι το αυτό αίτημα είχε και το αντίδικο Ελληνικό Δημόσιο. Το Εφετείο όμως υπολόγισε την οριστική τιμή μονάδας ανά Μ2 (τετραγωνικό μέτρο), με αποτέλεσμα να προκύπτει σαφώς μικρότερη αποζημίωση από την πραγματική. Ότι το αίτημα αυτό όμως δεν είχε υποβληθεί από κανένα διάδικο και εν προκειμένω το Εφετείο υπέπεσε στην ως άνω πλημμέλεια, αφού έχει επιδικάσει άλλο, εκτός από εκείνο που ζητήθηκε.

Ότι επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση με τον τρόπο αυτό, δεν κινήθηκε μέσα στα όρια που ορίζει η διάταξη του άρθρου 106 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο ενεργεί μόνο ύστερα από αίτηση διαδίκου και αποφασίζει σύμφωνα με τις αιτήσεις που υποβάλλουν οι διάδικοι, εκτός αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά.

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, κατά τη δέουσα εκτίμηση του αναιρετηρίου, αποδίδεται η πλημμέλεια, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο παραβίασε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 17 παρ.2 του Συντάγματος και του άρθρου 13 του Ν. 2882/2001, ορίζοντας τιμή μονάδας για τα κτίσματα με το τετραγωνικό μέτρο (που είναι υποδεέστερο του κυβικού μέτρου, που ζητήθηκε από όλους τους διαδίκους), οδηγώντας έτσι σε αποζημίωση που δεν είναι πλήρης και δεν ανταποκρίνεται στην αξία των απαλλοτριωθέντων ακινήτων.

Από τους αναφερόμενους λόγους, ο πρώτος, από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι, εφόσον το αίτημα που υποβλήθηκε από τις αναιρεσείουσες με την αίτησή τους ήταν να καθορισθεί οριστική τιμή μονάδος αποζημιώσεως για τα επικείμενα των απαλλοτριούμενων ακινήτων τους κτίσματα και απεφάνθη η προσβαλλόμενη, όπως από αυτήν προκύπτει, επί του εν λόγω αιτήματος, δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη με τον λόγο αυτόν πλημμέλεια, ανεξάρτητα από τον τρόπο υπολογισμού της αξίας των επικειμένων. Ο δεύτερος δε από τον αριθμό 1 του ιδίου άρθρου λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος, πρωτίστως, ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του καθόσον στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται η παραβίαση των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν καθώς και ο λόγος που η αποζημίωση που καθορίστηκε με βάση μονάδα υπολογισμού το τ.μ. είναι μικρότερη από αυτήν που θα καθοριζόταν με βάση το κ.μ., ενόψει του ότι οι εν λόγω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΑΑΑ, αναφέρονται σε πλήρη αποζημίωση χωρίς να καθορίζουν και μάλιστα δεσμευτικά τον τρόπο υπολογισμού της αποζημιώσεως αυτής.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-10-2008 αίτηση για αναίρεση της 6744/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ