Appeal allowed for failure to consider crucial prior conviction evidence affecting liability outcome.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the Second Instance Court's decision, remanding the case for retrial. The appellant argued that the lower court failed to consider a prior conviction of the defendant, which was crucial evidence establishing the basis of the alleged tort. The court found this omission a procedural error because the prior judgment could have substantively influenced the liability determination, necessitating a new evaluation of the evidence.
Legislator headnote
AI generatedArticles 335, 338-341 of the Code of Civil Procedure; Article 559(11)(c) of the Code of Civil Procedure: The court must consider all legally presented evidence; failure to consider a document of significant probative value regarding a fact essential to the case outcome constitutes a ground for appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1019 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1019/2011
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Μαΐου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Κ. Γ. του Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Χρυσαφίδου και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Π. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Καραμανέ με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Σύριο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/10/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 9/3/2004 παρεμπίπτουσα αγωγή της δεύτερης των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 307/2004 μη οριστική και 450/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 418/2007 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15/2/2010 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή ανέγνωσε την από 27/4/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δευτέρου λόγου της από 15-2-2010 αίτησης αναίρεσης, την απόρριψη των λοιπών και την αναίρεση της υπ' αριθ. 418/2007 απόφασης του Εφετείου Λάρισας.
Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
ΙΙ.-Από τις διατάξεις των άρθρων 335,και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του. Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.ΑΠ 14/2005).
Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό πόρισμα ως προς κρίσιμους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε τις καταθέσεις των μαρτύρων και όλα τα έγγραφα που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.
Από τη γενική αυτή βεβαίωση σε συνδυασμό και με το όλο αιτιολογικό της απόφασης επί των προβαλλομένων ισχυρισμών, δεν καθίσταται βέβαιο, αλλά αντιθέτως, καταλείπονται αμφιβολίες για την εκ μέρους του Εφετείου συνεκτίμηση της υπ' αρ.1588/2004 αμετάκλητης καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας την οποία παραδεκτώς προσκόμισε και επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων-ενάγων στην δευτεροβάθμια δίκη, όπως προκύπτει από τις προτάσεις του και με την οποία ο 1ος εναγόμενος και ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος κρίθηκε ένοχος για τις σωματικές βλάβες που προκλήθηκαν σε βάρος του αναιρεσείοντος δηλαδή σε υπόθεση όπου η βάση της αδικοπραξίας, που φέρεται ότι τέλεσε αυτός παράνομα και υπαίτια σε βάρος του αναιρεσείοντος (ενάγοντος), ήταν αυτό τούτο το ποινικό αδίκημα.
Η εν λόγω απόφαση προσκομίσθηκε προς απόδειξη της ύπαρξης παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς του 1ου εναγόμενου και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου, γεγονός που θα οδηγούσε σε ευθύνη της δεύτερης αναιρεσίβλητης εις ολόκληρον με τον 1ο εναγόμενο. Για το αποδεικτικό αυτό έγγραφο σε ουδεμία μνεία ή σχολιασμό προέβη το Εφετείο, (όπως έπραξε για το άλλα αποδεικτικά μέσα),παρά την αποδεικτική του σπουδαιότητα, δεδομένου ότι, υπό το εκτιθέμενο περιεχόμενό του, μπορεί να χρησιμεύσει στη συναγωγή τεκμηρίου για τη βασιμότητα των αγωγικών ισχυρισμών και , ως εκ τούτου, το Εφετείο, παρόλο που δεν δεσμεύεται από το περιεχόμενο της άνω απόφασης και μπορούσε να καταλήξει (όπως και κατέληξε) σε αντίθετο με την τελευταία πόρισμα, έπρεπε, εν όψει της σοβαρότητάς της αν την είχε λάβει υπόψη να την αντικρούσει.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναίρεσης με τον οποίο, υπαγόμενο στη ρύθμιση του άρθρου 599 αρ. 11 ΚΠολΔ, αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη το άνω έγγραφο, είναι βάσιμος. Μετά τα παραπάνω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους Δικαστές (άρθρο580παρ. 3 ΚΠολΔ)και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα (άρθρο 176 και 183 ΚΠολΔ)
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την με αριθ. 418/2007 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα που ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 13-5-2011
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Ιουνίου 2011.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ