Administrative court dismisses appeal against deportation order for illegal immigrant lacking permanent residence rights.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Αναφορικά με την Αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου (2000) 1 ΑΑΔ 1868

MICHALAKIS CONSTANTINIDES ν. REPUBLIC (MINISTRY OF EDUCATION) (1967) 3 CLR 7

ANANDA MARGA LTD. ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 2583

Souleiman Abtul Rashim ν. The Republic of Cyprus through the Minister of Interior and Another (1987) 3 CLR 224

MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203

Φράγκου Στέφανος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 270

Kedoum Ahmed Ibrahim ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2005) 3 ΑΑΔ 505

Mohammad Reza ZahmatKesh ν. Kυπριακής Δημοκρατίαςκαι Άλλης (2006) 3 ΑΑΔ 376

Samson Anayat ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 390

Khalifa Azia Abdul ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 402

Latif Anam ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 533

Unicars Ltd ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 283

Mίχαλος Δημητρίου Λτδ και Άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 675

Πετρίδης Γιαννάκης και Άλλη ν. Δήμου Πόλεως Χρυσοχούς και Άλλου (2010) 3 ΑΑΔ 501

Alistair James Ker-LINDSAY κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Εσωτερικών κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 503/98., 30 Δεκεμβρίου, 1998

Ivan Todorov Todorov ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του, Υπόθεση αρ. 109/00, 14 Δεκεμβρίου, 2000

Maria Slavova ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Εσωτερικών κ.α., ΥΠΟΘΕΣ Η ΑΡ. 1272/2000, 18 Απριλίου, 2002

AHMAD CHAUDHRY ADREES ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 724/2004, 19 Ιουνίου 2006

MARINA BOULATNIKOVA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1082/2005, 31 Μαϊου 2007

S S ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση aρ. 1484/2006, 19 Φεβρουαρίου 2008

TULIN SABAHATIN VEYSEL κ.α ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 184/2008, 6 Ιουλίου 2010

SVETOSLAV STOYANOV ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 718/2012, 26/2/2014, ECLI:CY:AD:2014:D151

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2020:58

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1663/2017)

7 Φεβρουαρίου 2020

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

AYBAR

Αιτήτρια

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

ΑΝ. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ΄ ου η Αίτηση

Ρ. Βασιλείου (κα), για Χρίστο Π. Αδάμου, για αιτήτρια

Δ. Εργατούδη (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, για καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Προσβάλλεται ως άκυρη, παράνομη και άνευ εννόμου αποτελέσματος η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση, Αν. Διευθυντή Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης («ο Διευθυντής»), η οποία περιέχεται σε σχετική επιστολή του, ημερομηνίας 19.9.2017, και με την οποία καλούνταν η αιτήτρια, «λόγω μακράς παράνομης παραμονής της», να αναχωρήσει άμεσα από την Κυπριακή Δημοκρατία, σε διαφορετική δε περίπτωση θα λαμβάνονταν μέτρα για την απομάκρυνσή της.

Τα γεγονότα

Η αιτήτρια είναι υπήκοος Δομινικανής Δημοκρατίας και το ιστορικό της στη Δημοκρατία ανάγεται στο μακρινό 2005, όταν αυτή, στις 12.9.2005, αφίχθηκε για πρώτη φορά στην Κύπρο, με άδεια εισόδου για να εργαστεί ως καλλιτέχνιδα σε νυχτερινό κέντρο στη Λάρνακα. Ωστόσο, σύμφωνα και με επιστολή του εργοδότη της προς την Υπηρεσία Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΥΑΜ), Κλιμάκιο Λάρνακας, ημερομηνίας 19.9.2005, η αιτήτρια είχε εγκαταλείψει το χώρο διαμονής και εργασίας της στις 17.9.2005. Ως εκ τούτου, στις 31.10.2005, τα στοιχεία της αιτήτριας καταχωρίστηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων, εφόσον δεν κατέστη να εντοπιστεί από την Αστυνομία.

Αργότερα, και συγκεκριμένα στις 30.8.2009, σύμφωνα πάντα με τα ενώπιον μου στοιχεία, η αιτήτρια εντοπίστηκε από μέλη της Αστυνομίας και στις 31.8.2009 συνελήφθη για το αδίκημα της παράνομης παραμονής στη Δημοκρατία και τέθηκε υπό κράτηση. Εναντίον της εκδόθηκαν, την 1.9.2009, διατάγματα κράτησης και απέλασης, δυνάμει του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105).

Ωστόσο, επειδή η μαρτυρία της αιτήτριας κρίθηκε απαραίτητη για την ολοκλήρωση ποινικής υπόθεσης απαγωγής και μαχαιροφορίας που καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Υποθ. Αρ. xxxxx/09), τα εν λόγω διατάγματα κράτησης και απέλασης ακυρώθηκαν στις 26.10.2009 με οδηγίες του τότε Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών και η αιτήτρια αφέθηκε ελεύθερη μέχρι την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας.

Εν συνεχεία, στις 30.10.2009, η τότε Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης («το Τμήμα») ενέκρινε την προς την αιτήτρια παραχώρηση άδειας παραμονής στη Δημοκρατία για περίοδο τριών μηνών μέχρι την εκδίκαση της υπό αναφορά υπόθεσης. Στις 11.1.2010, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για έκδοση άδειας παραμονής ως επισκέπτρια, η οποία παρέμεινε σε εκκρεμότητα, ενώ ακολούθως, εστάλη επιστολή του Υπευθύνου Εισαγγελίας Λεμεσού προς τον Υπεύθυνο Κλιμακίου ΥΑΜ Λεμεσού, ημερομηνίας 18.8.2014, σύμφωνα με την οποία η προαναφερθείσα ποινική υπόθεση είχε ολοκληρωθεί και η παρουσία της αιτήτριας για σκοπούς μαρτυρίας δεν ήταν πλέον απαραίτητη και, συνεπώς, αυτή μπορούσε πλέον να επαναπατριστεί.

Ως εκ των πιο πάνω, η προαναφερθείσα αίτηση της αιτήτριας απορρίφθηκε από το Τμήμα στις 20.10.2014 και η αιτήτρια κλήθηκε να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία. Εντούτοις, η αιτήτρια συνέχισε να παραμένει στη Δημοκρατία παράνομα και στις 11.2.2015, τα στοιχεία της καταχωρίστηκαν εκ νέου στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων, καθότι αυτή δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί από την Αστυνομία.

Προηγουμένως, και δη στις 13.12.2012, η αιτήτρια είχε συλληφθεί από μέλη του ΤΑΕ Λεμεσού για διερευνώμενη υπόθεση που εκκρεμούσε εναντίον της και αφορούσε στα αδικήματα της εμπορίας ενηλίκων προσώπων, σεξουαλικής εκμετάλλευσης, μαστροπείας, αποζείν από κέρδη πορνείας και επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Συναφώς, στις 5.1.2016, η αιτήτρια παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, στο πλαίσιο της Ποινικής Υπόθεσης Αρ. xxxxx/12 και το Δικαστήριο επέβαλε σε αυτήν την ποινή της φυλάκισης τεσσάρων μηνών με τριετή αναστολή για το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Στις 28.9.2016, εκδόθηκαν εκ νέου εναντίον της αιτήτριας διατάγματα κράτησης και απέλασης, δυνάμει του άρθρου 6(1)(κ) του Κεφαλαίου 105, εφόσον αυτή κρίθηκε απαγορευμένος μετανάστης. Ωστόσο, η αιτήτρια δεν εντοπίστηκε από την Αστυνομία και, συνακόλουθα, τα εν λόγω διατάγματα παρέμειναν ανεκτέλεστα.

Με επιστολή του δικηγόρου της προς τον Υπουργό Εσωτερικών, ημερομηνίας 4.5.2017, η αιτήτρια ζήτησε όπως της παραχωρηθεί άδεια διαμονής στη Δημοκρατία με το καθεστώς της επισκέπτριας, με σκοπό να τελέσει γάμο με Ελληνοκύπριο πολίτη της Δημοκρατίας. Το εν λόγω αίτημα έτυχε εξέτασης από το Τμήμα και τελικά απορρίφθηκε με απόφαση του Αν. Διευθυντή του Τμήματος, λόγω, ως αναφέρεται στη σχετική επιστολή ημερομηνίας 19.9.2017 που εστάλη στο δικηγόρο της αιτήτριας, «μακράς παράνομης παραμονής» της αιτήτριας στη Δημοκρατία.

Κατά της πιο πάνω απόφασης, την 1.12.2017, καταχωρήθηκε η υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί ισχυρισμοί

Αφού πρώτα αναφέρεται στα γεγονότα της υπόθεσης, ο δικηγόρος της αιτήτριας προβάλλει δια της γραπτής του αγόρευσης τον ισχυρισμό ότι πάσχει η επίδικη απόφαση ως μη επαρκώς και/ή καθόλου αιτιολογημένη, εφόσον δεν ανταποκρίνεται στα στοιχεία του οικείου διοικητικού φακέλου, ως πεπλανημένη, αλλά και ως προϊόν κατάχρησης εξουσίας. Η σχετική επιχειρηματολογία έγκειται εν πολλοίς στον ισχυρισμό ότι υπήρξε ασυνεννοησία των αρμοδίων διοικητικών αρχών ως προς το χειρισμό της υπόθεσης της αιτήτριας, εις βάρος της τελευταίας, εφόσον αυτή είχε, αφενός, διαταχθεί υπό Δικαστηρίου να παραμείνει στη Δημοκρατία λόγω εκκρεμούσης ποινικής υπόθεσης και, αφετέρου, χρησιμοποιούνταν από την Αστυνομία ως μάρτυρας κατηγορίας σε άλλη ποινική υπόθεση. Συνεπώς, κατά το συνήγορο της αιτήτριας, εύλογα τίθεται το ερώτημα πως κατέληξε η Διοίκηση στο εύρημα περί μακράς παράνομης παραμονής της αιτήτριας στην Κύπρο και, συνακόλουθα, στην απόφαση να απορρίψει το σχετικό αίτημά της να παραμείνει στη Δημοκρατία.

Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις του καθ’ ου η αίτηση, ο οποίος, αντικρούοντας τα πιο πάνω, ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και σύμφωνα με το Σύνταγμα και τις σχετικές νομοθετικές διατάξεις και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής, ούτε και παραβίαση υπήρξε οποιασδήποτε αρχής δικαίου ή/και δικαιώματος της αιτήτριας.

Τονίζεται από τη συνήγορο του καθ’ ου η αίτηση ότι οι ισχυρισμοί της αιτήτριας, ως αυτοί περιέχονται στη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου της, είναι αόριστοι και γενικοί και δεν αναλύονται επαρκώς, με αποτέλεσμα αυτοί να μην μπορούν να τύχουν εξέτασης από το Δικαστήριο και να υπόκεινται σε απόρριψη.

Περαιτέρω, συνεχίζει η κα Εργατούδη, κατά τη νομολογία, το δικαίωμα αλλοδαπού να παραμείνει στην επικράτεια μιας χώρας δεν διασφαλίζεται ούτε από την Ε.Σ.Δ.Α., ούτε από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το κράτος έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει κατά πόσον θα απελάσει ένα αλλοδαπό που βρίσκεται στο έδαφός του, αυτή δε η διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης θα πρέπει να ασκείται με καλή πίστη.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων και ισχυρισμών που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.

Σχετικές με την υπό εξέταση υπόθεση είναι οι διατάξεις του άρθρου 18ΟΗ του Κεφαλαίου 105. Σύμφωνα με τις εν λόγω διατάξεις που εδώ ενδιαφέρουν-

«(1) Ο Διευθυντής εκδίδει απόφαση επιστροφής για οποιοδήποτε υπήκοο τρίτης χώρας που παραμένει παράνομα στη Δημοκρατία, με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στα εδάφια (2) μέχρι (5).

[…]

(4) Το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται να αποφασίσει, ανά πάσα στιγμή, να χορηγήσει αυτόνομη άδεια διαμονής ή άλλη άδεια που παρέχει δικαίωμα παραμονής, για λόγους φιλευσπλαχνίας ή ανθρωπιστικούς λόγους, σε υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος παραμένει παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας. Στην περίπτωση αυτή -

(α) δεν εκδίδεται απόφαση επιστροφής· ή

(β) εφόσον η απόφαση επιστροφής έχει ήδη εκδοθεί, τότε αυτή ανακαλείται ή αναστέλλεται για τη διάρκεια της ισχύος του τίτλου διαμονής ή άλλης άδειας που παρέχει δικαίωμα παραμονής.

(5) Εφόσον εκκρεμεί διαδικασία ανανέωσης άδειας διαμονής ή οποιασδήποτε άλλης άδειας που παρέχει δικαίωμα παραμονής σε υπήκοο τρίτης χώρας, ο οποίος παραμένει παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας, ο Διευθυντής εξετάζει το ενδεχόμενο να μην εκδώσει απόφαση επιστροφής έως ότου ολοκληρωθεί η εκκρεμούσα διαδικασία, με την επιφύλαξη του εδαφίου (6).».

Σύμφωνα δε σύμφωνα με το εδάφιο (1) του άρθρου 18ΟΘ –

«Η απόφαση επιστροφής προβλέπει κατάλληλο χρονικό διάστημα για την οικειοθελή αναχώρηση που κυμαίνεται μεταξύ επτά και τριάντα ημερών, με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στα εδάφια (2) και (4). Το χρονικό διάστημα που προβλέπεται στο παρόν εδάφιο δεν αποκλείει τη δυνατότητα των υπηκόων τρίτων χωρών να αναχωρήσουν ενωρίτερα.».

Τέλος, «απόφαση επιστροφής», σύμφωνα με το άρθρο 18ΟΔ του Νόμου, «σηµαίνει διοικητική απόφαση ή πράξη µε την οποία κηρύσσεται ή αναφέρεται ως παράνοµη η παραµονή υπηκόου τρίτης χώρας και του επιβάλλεται ή αναφέρεται υποχρέωση επιστροφής·».

Είναι σαφές από τα πιο πάνω ότι, κατά κανόνα, σε περίπτωση που υπήκοος τρίτης χώρας παραμένει παράνομα στη Δημοκρατία, ο Διευθυντής του Τμήματος εκδίδει απόφαση επιστροφής. Εξαίρεση στον εν λόγω κανόνα αποτελούν οι προαναφερθείσες περιπτώσεις των εδαφίων (4) και (5) του υπό αναφορά άρθρου, σύμφωνα με τις οποίες η Διοίκηση δύναται να αποφασίσει διαφορετικά. Είναι δε σε κάθε περίπτωση πρόδηλο από τις πιο πάνω διατάξεις ότι η απόφαση να μην εκδοθεί απόφαση επιστροφής παρανόμως παραμένοντα στη Δημοκρατία απόκειται στη διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης. Αυτό, βεβαίως, σε πλήρη σύμπνοια και συμβατότητα με την πάγια νομολογία, σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα μιας χώρας να ρυθμίζει την είσοδο και παραμονή αλλοδαπών στο έδαφός της αποτελεί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, έκφραση της κυριαρχίας της (βλ. ενδεικτικά Moyo and Another v. Republic (1988) 3 CLR 1203). Συναφώς, όπως λέχθηκε στην Reyes ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 860/92, ημερ. 9.2.1996,-

«Το άρθρο 32 του Συντάγματος ρητά αναγνωρίζει δικαίωμα στη Δημοκρατία να ρυθμίζει ζητήματα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Το δικαίωμα μιας χώρας να αρνείται είσοδο των αλλοδαπών αποτελεί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, έκφραση της κυριαρχίας μιας χώρας. Αποτελεί ένα κυριαρχικό δικαίωμα το οποίο δεν μπορεί να περιοριστεί εκτός με δεσμευτική σύμβαση. Το δικαίωμα ενός κράτους να ρυθμίζει τη διάρκεια της παραμονής των αλλοδαπών στη χώρα περιέχει ωσαύτως, και το γνώρισμα της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Ο καθηγητής Jacobs στο σύγγραμμά του πάνω στην ερμηνεία και εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρατηρεί ότι ούτε η Σύμβαση ούτε τα Πρωτόκολλα της επιβάλλουν οποιουσδήποτε περιορισμούς πάνω στο δικαίωμα ενός κράτους να αποκλείσει ένα αλλοδαπό από τη χώρα (Moyo ν. Republic (1988) 3 C.L.R. 1203, 1208 - απόφαση της Ολομέλειας).

Δυνάμει του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, η διακριτική ευχέρεια του κράτους να αποκλείσει αλλοδαπούς είναι πολύ ευρεία, αλλά όχι απόλυτη. Υπόκειται στην καλόπιστη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας. Εφόσον η διακριτική ευχέρεια ασκείται καλόπιστα, το δικαστήριο δεν αμφισβητεί περαιτέρω την απόφαση. Ένας αλλοδαπός, τηρουμένων οποιωνδήποτε δικαιωμάτων που παρέχονται σε μια σύμβαση ή διμερή συνθήκη, δεν έχει δικαίωμα εισόδου στη χώρα, το μόνο του δικαίωμα είναι η καλόπιστη εξέταση της αίτησης του για είσοδο στη χώρα. Αναγνώριση οποιοσδήποτε περαιτέρω υποχρέωσης εκ μέρους του κράτους θα ήταν ασυμβίβαστη με το κυρίαρχο δικαίωμα του κράτους να αποκλείει αλλοδαπούς.»

Στην δε Moyo, ανωτέρω, στην οποία αναφέρεται η πιο πάνω απόφαση, λέχθηκαν τα εξής σχετικά:

«Έχει με σταθερότητα νομολογηθεί ότι το δικαίωμα ενός αλλοδαπού για διαμονή σε μια χώρα δε διασφαλίζεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αντιθέτως σαφώς εξυπακούεται από το άρθρο 5(1)(στ) της Σύμβασης και το άρθρο 11.2(στ) του Συντάγματος ότι οι Υψηλοί Συμβαλλόμενοι και η Κυπριακή Δημοκρατία είχαν πρόθεση να επιφυλάξουν για τους εαυτούς τους την εξουσία απελάσεως αλλοδαπών από το έδαφος του. Ένα κράτος έχει διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει κατά πόσο θα απελάσει ένα αλλοδαπό που βρίσκεται στο έδαφος του, αλλά αυτό το δικαίωμα πρέπει να ασκείται με τρόπο που δεν παραβιάζει τα δικαιώματα του αλλοδαπού δυνάμει Διεθνών Συμβάσεων.».

Περαιτέρω, όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην Maria Slavova ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1272/2000, ημερ. 18.4.2002, «Η διακριτική εξουσία του κράτους να αποφασίζει επί θεμάτων που αφορούν την είσοδο και παραμονή αλλοδαπού στο έδαφος της χώρας δεν είναι απεριόριστη. Η διοίκηση έχει καθήκον να εξετάζει την κάθε περίπτωση με καλή πίστη και εφόσον η διακριτική ευχέρεια της διοίκησης ασκείται καλόπιστα το δικαστήριο δεν έχει περιθώρια αμφισβήτησης της απόφασης. Βλ. Reyes v. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 860/92, ημερ. 9.2.96, Amanda Marga Ltd v. Republic (1985) 3 CLR 2583, Souleiman v. Republic (1987) 3 CLR 224 και Mushtag v. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 251/94, ημερ. 21.7.95.». Το δε ακυρωτικό Δικαστήριο δύσκολα επεμβαίνει στην άσκηση τέτοιας εξουσίας (βλ. Tulin Sabahatin Veysel κ.ά ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 184/2008, ημερ. 6.7.2010 και Boulatnikova v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1082/2005, ημερ. 31.5.2007).

Η Δημοκρατία λοιπόν, στα πλαίσια του «προεξάρχοντος κυριαρχικού της δικαιώματος να ελέγχει ποιοι διακινούνται και διαμένουν στο έδαφος της» (βλ. Svetoslav Stoyanov v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D151, Υποθ. Αρ. 718/2012, ημερ. 26.2.2014), έχει ευρεία διακριτική εξουσία να δέχεται αλλοδαπούς στην επικράτειά της, η δε εξουσία της αυτή, ως απόρροια της αρχής της εθνικής και εδαφικής της κυριαρχίας, της παρέχει και τη δυνατότητα να αποκλείει αλλοδαπούς από το έδαφός της (βλ. Ivan Todorov Todorov v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 109/2000, ημερ. 14.12.2000). Πόσω δε μάλλον όταν ο αλλοδαπός, όπως εν προκειμένω η αιτήτρια, παραμένει στη Δημοκρατία παράνομα. Εν πάση δε περιπτώσει, από τη στιγμή που η αιτήτρια είχε χάσει το έρεισμα της παραμονής της στη Δημοκρατία, υπόκειτο και σε απόφαση επιστροφής στη χώρα της (βλ. ενδεικτικά AHMAD CHAUDHRY ADRESS ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 724/2004, ημερ. 19.6.2006).

Έχοντας εξετάσει προσεκτικά την υπό κρίση περίπτωση υπό το φως και των πιο νομολογιακών κατευθυντήριων, κρίνω ότι δεν στοιχειοθετείται λόγος ακύρωσης και αδίκως παραπονείται η αιτήτρια, η δε επίδικη απόφαση είναι καθόλα ορθή και σύννομη. Το γεγονός ότι κρίθηκε απαραίτητη η παρουσία της αιτήτριας, προκειμένου να καταθέσει ως μάρτυρας σε εκκρεμούσα ποινική υπόθεση και, συνακόλουθα, αποφασίστηκε όπως παραμείνει αυτή στη Δημοκρατία μέχρι την ολοκλήρωση της σχετικής διαδικασίας, ουδόλως αναιρεί το γεγονός και/ή τη διαπίστωση περί παράνομης παραμονής της στη χώρα λόγω του ιστορικού της, ως αυτό έχει εκτεθεί ανωτέρω.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία, το αίτημα των αρμόδιων αρχών, αλλά και η αντίστοιχη απόφαση, όπως παραμείνει η αιτήτρια στην Κύπρο, ήταν ξεκάθαρα: αυτό ήταν αναγκαίο να γίνει προκειμένου να εξασφαλιστεί η υπ’ αυτής αναγκαία μαρτυρία στο πλαίσιο εκκρεμούσης ποινικής υπόθεσης, με την ολοκλήρωση της οποίας η αιτήτρια θα απελαύνετο.

Η εν λόγω απόφαση των αρχών περί μη απέλασης της αιτήτριας έως ότου ολοκληρωθεί η προαναφερθείσα διαδικασία ουδόλως μεταβάλλει τον υπό του ιδίου του Νόμου χαρακτηρισμό της αιτήτριας ως παράνομης μετανάστριας: υπενθυμίζεται συναφώς ότι σύμφωνα με το άρθρο 6(1)(κ) του Κεφαλαίου 105, «παράνομος μετανάστης» είναι και «οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο εισέρχεται ή διαμένει στη Δημοκρατία κατά παράβαση οποιασδήποτε απαγόρευσης, όρου, περιορισμού ή επιφύλαξης που περιλαµβάνεται στο Νόµο αυτό ή σε οποιουσδήποτε Κανονισµούς που εκδόθηκαν βάσει του Νόµου αυτού ή σε οποιαδήποτε άδεια που παραχωρήθηκε ή εκδόθηκε βάσει του Νόµου αυτού ή των Κανονισµών αυτών·».

Ούτε εντοπίζεται κενό έρευνας, εφόσον, σύμφωνα με το ενώπιον μου υλικό και δη τα παραρτήματα της ένστασης του καθ’ ου η αίτηση, προκύπτει ότι διερευνήθηκαν και αξιολογήθηκαν όλα τα στοιχεία που ήσαν ενώπιον της Διοίκησης, η οποία, δεδομένης της παράνομης παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία, σύννομα και βεβαίως εντός της διακριτικής της ευχέρειας, κατέληξε στην επίδικη απόφαση επιστροφής. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι το ακυρωτικό Δικαστήριο δεν προβαίνει σε επανεκτίμηση γεγονότων, ούτε υποκαθιστά την κρίση της αρμόδιας διοικητικής αρχής με τη δική του κρίση και η δικαιοδοσία του περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, στη βάση των αρχών του Διοικητικού Δικαίου που διέπουν το θέμα (βλ. Latif ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων (2006) 3 Α.Α.Δ. 533, Khalifa ν. Αναθεωρητικής Αρχής (2006) 3 Α.Α.Δ. 402, Zahmatkesh ν. Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 376 και Samson ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 390).

Ούτε και εντοπίζω κενό αιτιολόγησης της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία, αντιθέτως, θεωρώ πως είναι επαρκώς αιτιολογημένη, συμπληρώνεται δε αυτή από τα στοιχεία του οικείου διοικητικού φακέλου, αποκαλύπτοντας με επαρκή σαφήνεια τους λόγους λήψης αυτής και δυνάμενη ωσαύτως να υπαχθεί στον απαιτούμενο δικαστικό έλεγχο, ως η νομολογία πάγια και διαχρονικά επιτάσσει (βλ. ενδεικτικά Μιχαλάκης Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1967) 3 Α.Α.Δ. 7, Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270).

Επισημαίνω ότι, κατά τη νομολογία, το δικαίωμα αλλοδαπού να παραμείνει στην επικράτεια μιας χώρας, κατ’ επίκληση διατάξεων που προστατεύουν το θεσμό της οικογένειας, δεν διασφαλίζεται ούτε από την Ε.Σ.Δ.Α., ούτε από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα δε όταν ο αλλοδαπός δεν έχει αυτοτελές δικαίωμα παραμονής στη χώρα, ως συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση που, ως ήδη ελέχθη, η αιτήτρια παρέμενε παράνομα στη Δημοκρατία (βλ. Kedoum ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (2005) 3 Α.Α.Δ. 505, 510). Η πιο πάνω προσέγγιση ακολουθήθηκε αργότερα και στην S.S. v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1484/2006, ημερ. 19.2.2008, ενώ στην Lindsay κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 503/1998, ημερ. 30.12.1998, το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε ότι «το δικαίωμα των αλλοδαπών να εισέλθουν και να παραμείνουν σε μια χώρα δεν διασφαλίζεται ούτε από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών (Application No. 1855/63, X ν. Denmark in Vol. 8 Yearbook (1965) p.200, 202-204).».

Υπό το φως των πιο πάνω, καθίσταται σαφές ότι η αιτήτρια, η οποία παράνομα παρέμενε στη Δημοκρατία ήδη από το έτος 2005, δεν είχε δικαίωμα μόνιμης διαμονής στην επικράτεια της Δημοκρατίας και η επίδικη η απόφαση επιστροφής ουδόλως παραβιάζει οποιοδήποτε δικαίωμά της.

Τέλος, ως αβάσιμοι θα πρέπει να απορριφθούν και οι ισχυρισμοί περί κατάχρησης εξουσίας και, κατ’ επέκταση, παραβίασης της αρχής της χρηστής διοίκησης. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, κατά πάγια νομολογία, οι αρχές αυτές δεν εφαρμόζονται in abstracto, ήτοι γενικά και αφηρημένα, αλλά έχουν άμεση συνάρτηση με τα δεδομένα της εκάστοτε υπό εξέταση υπόθεσης και δεν δίνουν δικαιώματα στον διοικούμενο, στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ενεργεί κατά τρόπο που να προκαλεί ή να δημιουργεί καταστάσεις παράνομες ή παράτυπες ή όπου ο νόμος ή τα περιστατικά της υπόθεσης δεν επιτρέπουν τέτοια δικαιώματα (βλ. HIRANTA WASANA DE SILVA NAMBUKAR WASAM APPUBADUGE ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1252/2013, ημερ. 17.7.2013, Unicars Ltd ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 283, Μίχαλος Δημητρίου Λτδ κ.α. ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 675 και Πετρίδης κ.α. ν. Δήμου Πόλεως Χρυσοσχούς κ.α. (2010) 3 Α.Α.Δ. 501). Εν προκειμένω, πέραν του αδιαμφισβήτητου γεγονότος ότι η αιτήτρια παρέμενε παράνομα στη Δημοκρατία, δεν εντοπίζω ο,τιδήποτε που θα μπορούσε να τεκμηριώσει, έστω στοιχειωδώς, ισχυρισμό ότι ο καθ’ ου η αίτηση ενήργησε κακόπιστα και/ή κατά κατάχρηση εξουσίας. Αντίθετα, για τους λόγους που έχουν προεκτεθεί, κρίνω ότι οι ενέργειες της Διοίκησης ήσαν καθόλα σύννομες και εντός των ορίων της διακριτικής της ευχέρειας.

Ως εκ των πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν στοιχειοθετείται λόγος ακύρωσης και, συνακόλουθα, δε χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται €1800 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ του καθ’ ου η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο