WZ 67/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt: WZ 67/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wiesław Błuś (przewodniczący)

SSN Antoni Kapłon (sprawozdawca)

SSN Jan Bogdan Rychlicki

Protokolant: Marcin Szlaga

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Jana Żaka,

w sprawie szer. J. O. skazanego z art. 280 § 1 kk i innych, po rozpoznaniu w

Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 4 stycznia 2005 r., zażalenia obrońcy

skazanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 22

października 2004 r., sygn. akt: Cs. …/04, po wysłuchaniu wniosku prokuratora

postanowił:

zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia

14 maja 2004 r., sygn. akt: Sg …/04, szer. J. O. został skazany za popełnienie

przestępstw: z art. 280 § 1 kk, 338 § 1 kk i 338 § 2 kk – dwukrotnie na karę

łączną 2 lat pozbawienia wolności.

Obrońca skazanego złożył wniosek, na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. b

k.p.k., o wznowienie postępowania w opisanej

wyżej sprawie, uchylenie

wskazanego wyżej wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w K.

Wojskowy Sąd

Okręgowy

w W.,

po

rozpoznaniu

tego

wniosku,

postanowieniem z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt: Cs. …/04, wniosek

ów oddalił.

Na to postanowienie obrońca szer. J.O. złożył zażalenie, zarzucając:

„1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 540 § 1 pkt 2 lit. b kpk poprzez

jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zapis przepisu dotyczy jedynie

obligatoryjnych przypadków nadzwyczajnego złagodzenia kary,

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 540 § 1 kpk przez jego błędną

wykładnię co do zakresu i znaczenia określenia nowych okoliczności nie

znanych wcześniej sądowi”.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym i jako takie nie może

zostać uwzględnione.

Z treści art. 540 § 1 pkt 2 kpk jednoznacznie wynika, iż postępowanie

sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem wznawia się, jeżeli po wydaniu

orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nie znane przedtem sądowi,

które z kolei wskazują na zaistnienie przesłanek opisanych pod lit. a, b lub c.

W sprawie niniejszej nie ulega żadnej wątpliwości, iż orzeczenie TWKL w

K. z dnia 8 kwietnia 2004 r.,

dotyczące szer. J. O. było znane sądowi meriti,

który ujawnił je na rozprawie głównej (vide protokół rozprawy głównej, k. 242

v.). W tym stanie rzeczy jako oczywisty jawi się brak

powołanej przez

wnioskodawcę podstawy do wznowienia postępowania, a to propter nova.

W takiej zaś sytuacji dywagacje w przedmiocie ewentualnego zaistnienia w

sprawie okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary są

zbędne.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.