Supreme Court dismisses wife's appeal to invalidate 1946 military verdict due to lack of evidence for husband's resistance activities.
Polen (PL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court upheld the lower court's decision to reject the wife's request to invalidate her husband's 1946 military conviction. The court found that the evidence presented by the wife failed to prove her husband's membership in the Home Army or his participation in the Warsaw Uprising. Consequently, the court determined the lower court correctly dismissed the claim based on the absence of corroborating testimony and documents.
Legislator-Regeste
KI-generiertUstawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; The court ruled that a request to invalidate a pre-war criminal judgment based on alleged resistance activities must be supported by sufficient evidence proving such activities, and the burden of proof lies with the applicant.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVolltext
Sygn. akt: WZ 23/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Błuś (przewodniczący)SSN Marian Buliński (sprawozdawca)SSN Edward MatwijówProtokolant : Ewa Śliwa przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płka Zbigniewa Badelskiego w sprawie R. A . w przedmiocie uznania za nieważne orzeczenia Wojskowego Sądu Rejonowego w W., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 16 października 2013 r., zażalenia K. A. żony R. A. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 sierpnia 2013 r., o nieuwzględnieniu wniosku o uznaniu za nieważny wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 listopada 1946 r. , po wysłuchaniu Prokuratora p o s t a n o w i ł:
1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, 2. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 listopada 1946 r., R. A. został skazany za popełnienie przestępstw określonych: w art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 19 § 2 kkWP na karę 3 lat więzienia oraz w art. 118 § 1 kkWP na karę 3 lat więzienia, łącznie na karę 5 lat więzienia.Postanowieniem tego Sądu z dnia 17 marca 1947 r., na mocy art. 6 § 1 pkt 2 ustawy amnestyjnej z dnia 22 lutego 1947 r., złagodzono karę R. A. do 1 roku i 6 miesięcy więzienia.W lutym 1950 r. R. A. zawarł związek małżeński z K. A., a 10 lutego 2000 r., zmarł.W dniu 23 lutego 2009 r.
K. A. złożyła wniosek o unieważnienie wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 listopada 1946 r., skazującego jej męża za dezercję.Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 1991 r., Nr 34, poz. 149 ze zm.) wniosku K. A. nie uwzględnił. Sąd kierował się tym, że dowody zgromadzone w toku postępowania nie potwierdziły ani działalności R.
A. w strukturach Armii Krajowej, ani tego by jego dezercja miała jakikolwiek związek z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, bądź z oporem przeciwko kolektywizacji wsi oraz obowiązkowym dostawom. Zażalenie na to postanowienie złożyła wnioskodawczyni, dowodząc, że R. A. należał do Armii Krajowej, oraz brał udział w Powstaniu Warszawskim w zgrupowaniu B., a potwierdził to świadek tego zdarzenia H. P.Na posiedzeniu przed Sądem Najwyższym prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniósł o utrzymanie zaskarżonego postanowienia.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie wnioskodawcy nie jest zasadne. Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle zgromadzonych dowodów nie znalazły potwierdzenia tezy wnioskodawczyni, że jej mąż działał w strukturach Armii Krajowej oraz, że brał udział w Powstaniu Warszawskim w zgrupowaniu B. Nie znalazły potwierdzenia zeznania świadka W. P., że jego ojciec z grupą kilkunastoosobową nastolatków podjęli spontaniczną decyzję o przyłączeniu się do Powstania Warszawskiego, że w grupie tej był R.
A., że ta grupa koleją z Milanówka dotarła do Komorowa a dalej z tej grupy 6-7 osób poszło do Warszawy. Z życiorysu H. P., który dostarczył Sądowi W. P., wynika jednoznacznie, że H. P. wstąpił do AK już wiosną 1944 r., a przed wybuchem Powstania Warszawskiego był skoszarowany w Warszawie przy ul. Nowogrodzkiej, co stoi w sprzeczności z zeznaniami świadka W. P. W dokumentach H. P. znajdują się oświadczenia J. S. i A. K. poświadczające udział H. P. w ruchu oporu i w Powstaniu Warszawskim, nie ma natomiast oświadczenia, które dla H.
P. miał sporządzić R. A. Również świadkowie W. M.(Prezes Środowiska Żołnierzy Pułku AK B. i Innych Oddziałów Powstańczych) i A. D. (walczył w kompanii K-4 Pułku B.) wykluczyli udział R. A. w Powstaniu Warszawskim oraz to by pułk B. miał swoją komórkę czy łącznika w Milanówku.W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy Sąd pierwszej instancji trafnie nie uwzględnił wniosku K. A.Mając to na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.