Supreme Court dismissed appeal against inadmissibility of complaint due to lack of final judgment.
Polen (PL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's order refusing to accept a criminal complaint. The appellant argued that the complaint should be accepted despite the absence of a final judgment, but the court noted the lower court correctly identified the statutory bar. The decision was upheld because the appeal failed to address the specific legal grounds for inadmissibility set forth in the original ruling.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 539a § 1 k.p.k.; Art. 539a § 2 k.p.k.: A complaint to the Supreme Court is inadmissible if the first-instance judgment has not become final or if the case was not remitted for retrial by a higher court.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V KZ 61/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 16 stycznia 2023 r., zażalenia W. D. na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22, odmawiające przyjęcia skargi na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Powołanym wyżej zarządzeniem odmówiono przyjęcia skargi złożonej przez W. D. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22, utrzymujące w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Mogilnie o odmowie wszczęcia śledztwa, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazano, że „według art. 539 a § 1 kpk od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego” i podniesiono, że w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie zostały spełnione warunki dopuszczalności skargi wymienione w tym przepisie.Zażalenie na to zarządzenie złożył W.
D., w którym wniósł o:- uznanie, że zażalenie jest zasadne,- podjęcie z urzędu i własnej inicjatywy działań prawnych mających na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby:przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienia okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego (art. 2. § 1. Dz.U. 1997 Nr 89 poz. 555 - Kodeks postępowania karnego).- rozpoznanie sprawy w oparciu o stan faktyczny, to znaczy na podstawie urzędowo potwierdzonych kopii dokumentów (decyzji, umów i protokołów) oraz w oparciu o obowiązujące prawo,- ujawnienie wszystkich okoliczności sprzyjających popełnieniu czynów prawem zabronionych,- zobowiązanie winnych do naprawienia wyrządzonej krzywdy.”W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż „nie jest winą skarżącego, że w niniejszej sprawie zapadło <<postanowienie (a nie wyrok)>>”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie okazało się bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Wywody zamieszczone w środku odwoławczym, nie odnosiły się do powodów, które legły u podstaw kwestionowanego zarządzenia. Warto bowiem przypomnieć, że przyczyną, która zadecydowała o odmowie przyjęcia skargi, była jej niedopuszczalność z mocy ustawy. Kwestie te zostały w sposób jasny wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Powtarzanie tej argumentacji jest zbyteczne, natomiast żądanie skarżącego w zaistniałej sytuacji nie ma racjonalnych podstaw.Z przytoczonych powodów kwestionowane zarządzenie należało utrzymać w mocy.