Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
V KZ 49/14 KI-generiert

Supreme Court quashes appeal order due to incorrect legal basis regarding co-plaintiff's status and right to defense counsel.

Geschäftsnummer V KZ 49/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the appellate court's order refusing the co-plaintiff's request for official defense counsel. The lower court erroneously cited Article 81 § 2 of the Code of Criminal Procedure, treating the co-plaintiff as the accused, while the correct basis for such a request lies in Article 88. Because the entire reasoning relied on this mistaken premise regarding the co-plaintiff's procedural status, the appellate court could not properly evaluate the merits of the appeal, necessitating a remand for reconsideration.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 81 § 2 k.p.k.; Art. 88 k.p.k.: The right to appeal an order refusing the appointment of official defense counsel applies to the accused and other parties entitled to defense, not merely the accused; an order based on a mischaracterization of a co-plaintiff's status as the accused is procedurally flawed and requires remand.

Schlagwörter

KI-generiert
co-plaintiff status official defense counsel Code of Criminal Procedure procedural error remand for reconsideration right to defense appellate review

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 81 § 2 k.p.k.
D.”, a jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano przepis art. 81 § 2 k.p.k. W uzasadnieniu zarządzenia konsekwentnie była mowa o „obrońcy z urzędu” i w tym aspekcie prowadzono całą argumentację, co zaakcentował też autor zażalenia.Przepis art.
Art. 88 k.p.k.
istotnie dotyczy osoby oskarżonej, a nie odsyła do niego regulacja przewidziana w art. 88 k.p.k.
Art. 545 § 1 k.p.k.
o nieuwzględnieniu wniosku oskarżyciela posiłkowego o wyznaczenie innego pełnomocnika z urzędu na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 3 k.p.k.
z art. 530 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać Prezesowi Sądu Apelacyjnego w […] do ponownego rozpoznania.
art. 545 § 1 k.p.k
o nieuwzględnieniu wniosku oskarżyciela posiłkowego o wyznaczenie innego pełnomocnika z urzędu na podstawie art. 545 § 1 k.p.k.
art. 530 § 3 k.p.k
art. 81 § 2 k.p.k
D.”, a jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano przepis art. 81 § 2 k.p.k.
art. 88 k.p.k
istotnie dotyczy osoby oskarżonej, a nie odsyła do niego regulacja przewidziana w art. 88 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V KZ 49/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie M. F., uniewinnionego od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014r. zażalenia oskarżyciela posiłkowego J. D. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 października 2014r. o nieuwzględnieniu wniosku oskarżyciela posiłkowego o wyznaczenie innego pełnomocnika z urzędu na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać Prezesowi Sądu Apelacyjnego w […] do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEZaskarżone zarządzenie musiało zostać uchylone, choć z odmiennych powodów niż wskazał to J. D. w zażaleniu, które w głównej mierze dotyczyło zarzutów kierowanych wobec dotychczas wyznaczonego z urzędu adwokata.W zarządzeniu tym (którego data została sprostowana zarządzeniem z dnia 31 października 2014r. – k.53) błędnie wskazano, że nie uwzględniono wniosku „skazanego J. D.”, a jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano przepis art. 81 § 2 k.p.k. W uzasadnieniu zarządzenia konsekwentnie była mowa o „obrońcy z urzędu” i w tym aspekcie prowadzono całą argumentację, co zaakcentował też autor zażalenia.Przepis art. 81 § 2 k.p.k. istotnie dotyczy osoby oskarżonej, a nie odsyła do niego regulacja przewidziana w art. 88 k.p.k.

Uprawnienie do zaskarżenia zarządzenia o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu jest konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013r., sygn. K 30/11, Dz.U 2013, poz. 1262. Rozważenia jednak wymaga to, czy wyrok ten dotyczy również innych stron procesowych, w realiach tej sprawy – oskarżyciela posiłkowego. Kwestii tej w ogóle w zaskarżonym zarządzeniu nie dostrzeżono, co niewątpliwie było konsekwencją błędnego przyjęcia, że J. D. miał status „skazanego”, choć oczywiście w postępowaniu był on oskarżycielem posiłkowym.W sytuacji gdy cała argumentacja zawarta w zaskarżonym zarządzeniu oparta była na błędnej przesłance dotyczącej statusu procesowego J.

D., Sąd odwoławczy nie miał możliwości przedstawienia własnego stanowiska w powyższych kwestiach, a także w zakresie merytorycznej oceny zażalenia, gdyż sprzeciwiała się temu zasada dwuinstancyjności postępowania.Implikacją przedstawionego powyżej stanu sprawy było uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. aw