Supreme Court dismisses appeal against refusal of cassation due to failure to meet mandatory lawyer representation requirement.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court upheld the appellate court's order refusing the defendant's cassation appeal because she failed to secure mandatory legal representation. Although the court had previously appointed a public defender who found no grounds for the appeal, the defendant later attempted to file a personal cassation and request another defender, neither of which satisfied the statutory requirement. The court ruled that the legislature explicitly mandates professional representation for cassation appeals, rendering personal filings inadmissible regardless of their merit.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 526 § 2 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.: The mandatory requirement for legal representation in cassation proceedings precludes the admissibility of personal appeals filed by the convicted party.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V KZ 40/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie M. S., skazanej z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 października 2017r., zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego XVII Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w P., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 7 listopada 2016r., sygn. XVII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.z dnia 15 marca 2016r., sygn.
VIII K […], p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji skazanej z powodu niezrealizowania formalnego warunku w postaci tzw. przymusu adwokackiego (art. 526 § 2 k.p.k.). Skazana złożyła na to zarządzenie zażalenie, które na uwzględnienie jednak nie zasługiwało.Przypominając sekwencję czynności procesowych poprzedzających wydanie tego rozstrzygnięcia należy zauważyć, że skazana już obok wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego domagała się jednocześnie wyznaczenia obrońcy z urzędu w celu „sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej” (k. 1760).
W reakcji na to pismo przewodniczący wydziału wezwał skazaną do udokumentowania swojej sytuacji materialnej, stanowiącej faktyczną podstawę orzekania w tym przedmiocie (k. 1842). Po uzyskaniu stosownej odpowiedzi, zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2017r. wniosek został uwzględniony i obrońca z urzędu został skazanej wyznaczony (k. 1851). Po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 10 lutego 2017r., obrońca przedłożył w sądzie opinię, w której oświadczył, że nie znalazł podstaw do sporządzenia kasacji. W uzasadnieniu wskazał, że nie tylko nie wystąpiły podstawy prawne do wniesienia kasacji, ale w sprawie wystąpiły przewidziane w art. 523 § 2 k.p.k. ograniczenia możliwości jej wniesienia, a to wobec orzeczenia wobec skazanej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Przewodniczący poinformował skazaną o treści powyższej opinii, jak również o możliwości wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia z jej inicjatywy, ale z zachowaniem „przymusu adwokackiego”, z jednoczesnym zaznaczeniem, że stanowisko dotychczas wyznaczonego obrońcy nie może stanowić podstawy do żądania wyznaczenia innego obrońcy (k. 1857). Skazana złożyła jednak nowy wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu (k. 1989) oraz sporządzoną osobiście „skargę kasacyjną własną” (k. 1994-1995v). W odpowiedzi na te czynności procesowe została wezwana do uzupełnienia braku formalnego kasacji poprzez sporządzenie jej i podpisanie przez podmiot profesjonalny w terminie 30 dni pod rygorem odmowy przyjęcia nieodpowiadającego temu wymaganiu pisma.
Poinformowana nadto została po raz kolejny, że nie ma podstaw do wyznaczania kolejnego obrońcy z urzędu w sytuacji, gdy miała już taką pomoc udzieloną (k. 2002). Z uwagi na to, że brak formalny usunięty przez skazaną nie został, przewodniczący wydziału wydał zaskarżone zarządzenie w oparciu o przepis art. 530 § 2 k.p.k., nie pozostawiający uprawnionemu podmiotowi alternatywy.Zażalenie skazanej, choć obszerne, nie kwestionowało powyższego przebiegu czynności procesowych, a przedstawiało okoliczności mające wykazać, że w sprawie zaistniały jednak podstawy do wniesienia kasacji.
Tyle tylko, że to już ustawodawca zdecydował – ze względu na specyfikę nadzwyczajnych środków zaskarżenia (kasacja i wznowienie) – iż skutecznie środki takie może wnieść wyłącznie profesjonalista (adwokat bądź radca prawny – art. 526 § 2 k.p.k.), a tzw. osobiste kasacje w ogóle merytorycznej ocenie podlegać nie mogą. Przedstawiony powyżej przebieg procedowania Sądu Apelacyjnego wykazał, że podejmowane przezeń czynności były prawidłowe, znajdujące pełne podstawy faktyczne i prawne. W tym stanie rzeczy zażalenie skazanej uwzględnione zostać nie mogło, a zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.aw