Supreme Court rejects judge recusal request due to prior cassation case involving same defendant but different charges.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed a judge's request to recuse herself from a retrial proceeding regarding a life sentence for murder. Although the judge had previously sat on a cassation bench that partially overturned a related verdict involving the same defendant, the cassation focused on co-defendants and distinct charges unrelated to the defendant's presence at the crime scene. The court ruled that without the cassation judgment addressing the specific factual circumstances now under review, the judge's prior participation did not create reasonable doubts about her impartiality.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 41 § 1 k.p.k.; Art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.: A judge's prior participation in a cassation proceeding concerning the same defendant does not mandate recusal if the cassation judgment did not address the specific factual circumstances or evidentiary issues now subject to the retrial request.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
V KO 90/25 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie M.S. skazanego za przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 1 k.k. i in. o wznowienie po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron żądania sędzi Sądu Najwyższego B.S. wyłączenia jej od udziału w sprawie na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario postanowił: nie wyłączać sędzi Sądu Najwyższego B.S. od udziału w sprawie o sygn. akt V KO 90/25. [WB]
UZASADNIENIE
Przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa z wniosku obrońcy skazanego M.S. o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 6/20, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV K 254/16, mocą którego M.S. został skazany m. in. za czyn z art. 148 § 2 pkt 1 k.k. na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Wniosek o wznowienie ograniczony został przez obrońcę do żądania wznowienia postępowania co do tego właśnie przestępstwa, a jego podstawą jest twierdzenie, że w dniu zdarzenia skazany przebywał w innym miejscu, na dowód czego dołączono oświadczenia osób, które okoliczność tę mają potwierdzać.
Sprawa ta zarejestrowana została pod sygn. akt V KO 90/25 i zarządzeniem Prezesa Izby Karnej przydzielona do referatu sędzi Sądu Najwyższego B.S..W dniu 3 października 2025 r. sędzia Sądu Najwyższego B.S., powołując się na treść art. 41 § 1 k.p.k., złożyła żądanie wyłączenia jej od udziału w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że zasiadała w składzie Sądu Najwyższego, który rozpoznawał kasacje od objętego obecnie wnioskiem o wznowienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, przy czym Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 6 lipca 2022 roku, sygn.
III KK 443/21, częściowo uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu. W złożonym oświadczeniu sędzia zaznaczyła, że choć żaden z zarzutów podniesionych w kasacjach nie odnosił się do przypisanej M.S. zbrodni zabójstwa, której dotyczy aktualnie złożony wniosek o wznowienie postępowania, to czyny, co do których wypowiadał się Sąd Najwyższy (z jej udziałem) miały bezpośredni związek z przypisanym M.S. przestępstwem z art. 148 § 2 pkt 1 k.k. Z tej przyczyny jej udział w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Podstaw do uwzględnienia złożonego żądania Sąd Najwyższy nie dostrzega.
Na wstępie wskazać należy, że idące dalej unormowanie przewidziane w art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. nie wyłącza możliwości nawet kilkukrotnego orzekania przez tego samego sędziego w tej samej sprawie w drugiej instancji. Pogląd ten znajduje potwierdzenie nie tylko w licznych judykatach Sądu Najwyższego (zob. m. in. wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2016 r., II KK 294/15, Lex 2026390; wyrok SN z dnia 18 czerwca 2015 r., IV KK 42/15, Lex 1745834; postanowienie SN z dnia 17 października 2012 r., IV KK 192/12, Lex 1226733), ale i w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego.
W wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. (SK 66/13, OTK-A 2015/4/47) Trybunał stwierdził bowiem, że art. 40 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje wyłączenia sędziego z mocy prawa od ponownego udziału w postępowaniu apelacyjnym, jeżeli sędzia w tej sprawie brał udział w wydaniu orzeczenia uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania, jest zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Okoliczności te w oczywisty sposób mają zastosowanie także w postępowaniu kasacyjnym i wznowieniowym, z poczynionymi poniżej dalszymi uwagami. Zgodnie bowiem z będącym zasadniczym przedmiotem analizy Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie przepisem art. 41 § 1 k.p.k., sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Przepis ten expressis verbis odwołuje się do „uzasadnionej wątpliwości”, a zatem musi ona istnieć obiektywnie i poddawać się zewnętrznej weryfikacji oraz ocenie, a nie być tylko subiektywnym przekonaniem określonej osoby (zob. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn.
III KK 214/11, OSNKW 2012, nr 4, poz. 40). W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwraca się uwagę, że zobiektywizowaniu oceny bezstronności sędziego w danej sprawie pomaga odwołanie się do przeciętnego, rozsądnie myślącego, zewnętrznego obserwatora procesu (wyrok SN z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. II KK 249/08, OSNKW 2009, nr 6, poz. 48). Wskazuje się jednocześnie, że fakt, iż określony sędzia brał uprzednio udział w wydaniu orzeczenia kasatoryjnego, nie jest sam w sobie przeszkodą do uczestniczenia przez niego w składzie sądzącym przy rozpatrywaniu ponownego środka odwoławczego od wyroku sądu meriti, jaki zapadł po uchyleniu pierwszego z wydanych wyroków, analogicznie kwestię tę ujmując w kontekście sędziów rozpoznających nadzwyczajne środki zaskarżenia (w postępowaniu kasacyjnym lub wznowieniowym).
Uprzedni udział w orzekaniu kasatoryjnym nie świadczy bowiem o braku bezstronności tego sędziego przy rozpoznawaniu kolejnego środka zaskarżenia. W takim jednak wypadku można mówić o zaistnieniu w aspekcie zewnętrznym wątpliwości co do jego bezstronności wówczas, gdy przy poprzednim orzekaniu sąd z jego udziałem, uchylając wyrok, wypowiedział kategoryczne poglądy co do możliwości przypisania oskarżonemu zarzucanego mu przestępstwa w świetle istniejących w sprawie ustaleń faktycznych i przy prawidłowej ich ocenie, a więc gdy w zdecydowany sposób wypowiedział się odnośnie do owych ustaleń i winy oskarżonego, bez względu na to, w jakim fragmencie uzasadnienia wyroku wyrażono takie stanowisko (por. wyroki SN z dni: 28 kwietnia 2016 r., II KK 294/15, OSNKW 2016, nr 7, poz. 49 ; 21 lutego 2019 r., IV KK 390/18, Lex 2623746; 30 stycznia 2020 r., IV KK 373/19, Lex 3260259; postanowienie SN z dnia 4 lipca 2023 r., IV KK 189/23, Lex 3576736; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2024 r., I KA 6/24, Lex 3721397).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy lakoniczność warstwy argumentacyjnej żądania sędzi B.S., która za okoliczność mającą świadczyć o zaistnieniu wątpliwości co do jej bezstronności poczytuje fakt uczestnictwa w składzie Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację co do innych czynów, aniżeli objęty wnioskiem o wznowienie, wskazując na ich „bezpośredni związek” z czynem, którego tenże wniosek dotyczy. Istotnie, podkreślić należy, że żaden z rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy z udziałem sędzi B.S. kasacyjnych zarzutów nie odnosił się do przypisanej M.S. zbrodni zabójstwa.
Dokonana natomiast na potrzeby analizowanego oświadczenia analiza sprawy wskazuje, że przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym była m. in. kasacja obrońcy K.M., wprost odnosząca się do zbrodni popełnionej wspólnie i w porozumieniu z M.S. Rzecz jednak w tym, że przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego nie była sprawa zabójstwa Z.O. (jak byłoby w postępowaniu apelacyjnym), a wniesionej kasacji. Charakter zaś zarzutów kasacyjnych obrońcy skazanego K.M. jednoznacznie wskazuje, iż były one wysoce spersonalizowane i w żaden sposób nie oddziaływały na kwestię winy ani podstaw dowodowych skazania M.S. w tym zakresie.
Obrońca kwestionował bowiem badanie wariografem K.M. w zakresie realizowanych przezeń podczas zdarzenia czynności sprawczych, brak dopuszczenia dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej oraz wymiar kary. Prowadzi to niewątpliwie do wniosku, także w oparciu o treść kasacji i uzasadnienia rzeczonego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2022 roku (sygn. III KK 443/21), że z uwagi na brak kasacji odnoszącej się do przypisanej M.S. zbrodni zabójstwa, Sąd Najwyższy nie odnosił się w żaden sposób do kwestii dowodowych związanych w tym zakresie z tym skazanym.
Przypomnieć zaś trzeba, że przedmiotem obecnie złożonego przez obrońcę wniosku o wznowienie postępowania mają być wyłącznie nowe dowody i ocena ich ewentualnej procesowej mocy w kontekście obecności skazanego na miejscu zabójstwa. Także uchylenie w wyniku rozpoznania kasacji rozstrzygnięć sądu odwoławczego co do innych osób w zakresie innych czynów niż pozbawienie życia Z.O. nie ma bezpośredniego związku z czynem, którego dotyczy wniosek o wznowienie i nie tworzy uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędzi B.S. w tej sprawie.
Sąd Najwyższy w żadnej części swojego pisemnego uzasadnienia wyroku kasacyjnego nie odnosił się do kwestii pobytu M.S. na miejscu zabójstwa, którą to okoliczność stara się podważyć wniosek wznowieniowy. Choć niewątpliwie jeden z czynów, objęty kasacjami Prokuratora Generalnego i prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku, uwzględnionymi względem kilku osób, w tym M.S., dotyczy innego przestępstwa popełnionego na szkodę pokrzywdzonego Z.O. i wplata się w zamysł skazanych, dążących do pozyskania stanowiących jego własność nieruchomości, to jednak uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego także w tym zakresie nie wykazuje jakichkolwiek zbieżności z materią procedowanego w niniejszej sprawie wniosku o wznowienie.
Wszak wprost w uzasadnieniu tym wskazano, iż „nie jest rzeczą Sądu Najwyższego dokonywanie analizy dowodów i wskazywanie, czy przemawiają one za sprawstwem i winą konkretnego oskarżonego, czy też nie” (str. 41). Należy więc przyjąć, iż sam fakt udziału w składzie sądu rozpoznającego kasację nie może być podstawą wyłączenia sędziego od udziału w postępowaniu wznowieniowym, o ile sąd kasacyjny nie odniósł się wyraźnie i kategorycznie do okoliczności objętych następnie wnioskiem o wznowienie. Wszystko to prowadzi zatem do wniosku, że nie istnieją przeszkody w rozpoznaniu sprawy wniosku o wznowienie przez sędzię Sądu Najwyższego B.S., bowiem nie wypowiadała się ona wcześniej w żaden sposób co do okoliczności objętych tym wnioskiem lub choćby w zakresie z nim bezpośrednio powiązanym.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [WB][a.ł]