Supreme Court dismisses appeal request for retrial due to obvious lack of merit and failure to cite legal grounds.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial, citing its obvious lack of merit under Article 545 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defendant argued for a retrial based on alleged judicial misconduct but failed to provide specific facts or evidence supporting these claims. Consequently, the court determined that the request did not meet the strict statutory requirements for extraordinary remedies and was therefore inadmissible.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 545 § 3 k.p.k.; If a request for retrial is obviously meritless based on its content, the court must reject it without calling the defendant to remove formal defects or appoint a defender.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
V KO 81/23 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie M. P.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 października 2023 r.na posiedzeniu w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi, sygn. akt XVIII K 18/19, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodziz dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa 287/19, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny osobisty wniosek M. P. o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt XVIII K 18/19 Sądu Okręgowego w Łodzi (wyrok z dnia 4 lipca 2019 r.) połączony z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu celem sporządzenia w tym przedmiocie stosownego pisma procesowego. Skazany podniósł, że w jego sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa i „kumulacji orzeczeń”, a sędzia orzekający w sprawie nie powinien „zasiadać w składzie sądu”.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania skazanego do usunięcia jego braków formalnych i bez próby ich usunięcia poprzez wyznaczenie obrońcy z urzędu.
Wymieniony na wstępie przepis nakazuje podjęcie takiej decyzji wtedy, gdy z treści wniosku niepochodzącego od podmiotu fachowego wynika jego oczywista bezzasadność.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.
Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.
Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 5).Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pismo skazanego nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania ujęte w art. 540 § 1 – 3 k.p.k.
Skazany powołuje się lakonicznie na rażące naruszenie prawa nie wskazując żadnych konkretnych faktów, czy dowodów, które miałyby stanowić podstawę wniosku o wznowienie. Przytoczona przez skazanego argumentacja nie zawiera się w katalogu podstaw wymienionych w art. 540a § 1 pkt 2 lit. a i b k.p.k., a także nie sygnalizuje konieczności podjęcia działania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Na marginesie, wskazać należy, że takich okoliczności nie dopatrzyły się także poprzednio orzekające składy Sądu Najwyższego, które rozpoznawały wniosek skazanego (V KO 48/22, V KZ 41/22).Nie dostrzegając także, aby zachodziły inne okoliczności, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy uznał, że jest on bezzasadny w stopniu oczywistym i w trybie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić jego przyjęcia. [ms]