Supreme Court dismisses retrial request for pending enforcement proceedings due to lack of finality. Defense argues judge appointment error, but court rejects it as procedural. Retrial only for final judgments; pending cases remain modifiable. Defense's claim lacks evidence of impact on trial outcome.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the defense's request for a retrial, ruling that the appeal court's decision to uphold the lower court's refusal to dismiss enforcement proceedings was not a final judgment. The defense argued the presiding judge was improperly appointed, but failed to provide evidence that this error affected the trial's outcome. The court held that retrial is only permissible for final judgments closing legal issues, not for pending procedural decisions where other remedies exist.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 540 § 3 k.p.k.; Art. 24 k.k.w.: A request for retrial under the Criminal Procedure Code is inadmissible for pending enforcement proceedings decisions because they do not definitively close legal issues, as the matter remains subject to modification under the Enforcement Act.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
V KO 78/24 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu bez udziału stron po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 sierpnia 2024 r. w sprawie K. W. kwestii dopuszczalności wniosku obrońcy o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II AKzw 2587/23, p o s t a n o w i ł:
1) na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. pozostawić wniosek bez rozpoznania;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie wznowieniowe.
UZASADNIENIE
Obrońca K. W., na podstawie art. 540 § 3 k.p.k., domagał się wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 stycznia 2023 r. utrzymującego w mocy zaskarżone zażaleniem obrońcy orzeczenie Sądu Okręgowego we Włocławku z 10 października 2023 r. o odmowie umorzenia postępowania wykonawczego. Autor wniosku konieczność wskrzeszenia zakończonego postępowania sądowego upatrywał w bezwzględnej przyczynie odwoławczej w postaci nienależytej obsadzie sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obrońcy okazał się niedopuszczalny.W judykaturze Sądu Najwyższego ugruntowany został pogląd, że przedmiotem wznowienia postępowania w ramach kodeksu postępowania karnego mogą być tylko te prawomocnie zakończone postępowania sądowe, które definitywnie zamykają rozpoznanie danej kwestii prawnej, wywołując trwałe skutki (zob. post.
SN z: 24 marca 2015 r., III KO 9/15; 23 października 2019 r., III KO 95/19; 5 czerwca 2024 r., IV KO 57/24). Do tej grupy orzeczeń nie należy postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 stycznia 2024 r. o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego o nieuwzględnieniu żądania umorzenia postępowania wykonawczego. Przedmiotowe incydentalne orzeczenie nie ma charakteru trwałego, wszak nie doszło do umorzenia postępowania i jest ono nadal w toku, wobec czego strona ma w dalszym ciągu możliwość ingerowania w jego przebieg. Dość też powiedzieć, że wznowienie postępowania w sprawie o umorzenie postępowania wykonawczego uznać należy za dopuszczalne wówczas, gdy wzruszenie wydanego postanowienia nie jest możliwe w innym trybie.
Kodeks wykonawczy zawiera bowiem autonomiczny przepis art. 24 k.k.w., który pozwala na reasumpcję między innymi prawomocnych i podlegających wykonaniu postanowień o umorzeniu lub odmowie umorzenia postępowania wykonawczego, z powodu ujawnienia się nowych lub poprzednio nieznanych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wznowienie postępowania jako nadzwyczajny środek zaskarżenia z Rozdziału 56 k.p.k. w postępowaniu wykonawczym znajduje więc ograniczone zastosowanie i dopuszczalne jest tylko w zakresie przekraczającym możliwości zmiany postanowień na podstawie art. 24 k.k.w.
Podstawę wznowienia postępowania mogłoby zatem stanowić wyłącznie ujawnienie się jednej z przesłanek, o których mowa w art. 540 § 1 pkt 1, § 2 i 3 k.p.k. lub art. 542 § 3 k.p.k. W niniejszej sprawie wnioskodawca podjął próbę obejścia ustawowego ograniczenia, formułując przez pryzmat art. 540 § 3 k.p.k. tezę o zaistnieniu uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W uzasadnieniu ograniczył się do podania informacji, że sędzia zasiadająca w składzie Sądu Apelacyjnego została powołana na stanowisko sędziego w sposób wadliwy, nie przedstawiając żadnych argumentów przemawiających za prawdziwością stwierdzenia, że fakt ten wywarł negatywny wpływ na sposób rozpoznania przez Sąd drugiej instancji środka odwoławczego.
Z tej racji należało uznać, że w sprawie nie pojawiła się podstawa do uznania, że udział sędziego wymienionego we wniosku mógłby skutkować bezwzględną przyczyną odwoławczą. Ustalenie to ostatecznie zamyka kwestię dopuszczalności żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Z tych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.[PGW]