Supreme Court dismisses retrial request as obviously unfounded due to repetition of prior arguments without new evidence.

Sygn. akt V KO 113/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie R. S., skazanego z art. 158 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 stycznia 2018r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 października 2015r., sygn. akt II AKa […], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 17 kwietnia 2015r., sygn. akt III K […], na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., postanowił: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 kwietnia 2015 r., R. S. za przestępstwo z art. 158 § 3 k.k. został skazany na karę 6 lat pozbawienia wolności.Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II AKa […], po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy R. S., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.W złożonym obecnie – już kolejnym – wniosku o wznowienie postępowania skazany R. S. podniósł, że został skazany niewinnie, bez dowodów, on denata nie pobił, a „policja wymusiła na nim zeznania i nikt mu nie wierzy”.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, nr 1, poz. 5).Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca odwołuje się do okoliczności, które były już przez niego podnoszone w jego wyjaśnieniach, wniesionej apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji oraz wcześniejszym wniosku o wznowienie postępowania, którego - wobec jego oczywistej bezzasadności - odmówiono przyjęcia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2016 r., V KO 18/16).

Nie przedstawia przy tym żadnych nowych okoliczności, czy też dowodów na ich poparcie, które mogłyby stanowić jedną z podstaw wznowienia postepowania, o których mowa w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.Z tego też względu należało i obecnie odmówić przyjęcia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby wzywania skazanego R. S. do uzupełnienia pozostałych braków formalnych. Kontrola bowiem wniosku o wznowienie postępowania określona w § 3 znowelizowanego od 1 lipca 2015 r. art. 545 k.p.k. nie polega na jego merytorycznym rozpoznaniu, lecz na wstępnej ocenie pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia postępowania (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., sygn.

II KO 49/15). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. aw