Criminal appeal dismissed; Supreme Court upheld lower court's fact-finding and evidence evaluation regarding theft and witness testimony.
Polen (PL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, upholding the lower courts' conviction for theft under Article 215 § 2 of the 1969 Criminal Code. The appellant argued that doubts existed regarding the acquisition of the vehicle and the defendant's intent, while also claiming a procedural violation under Article 158 of the Criminal Procedure Code regarding the use of a witness summoned ex officio. The court rejected these claims, noting that the factual uncertainties were merely defense arguments contradicted by comprehensive evidence, and that the procedural issue did not apply since the court relied on the defendant's statements and other physical evidence rather than a prosecutor's notes.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 215 § 2 k.k. z 1969 r.; Art. 158 k.p.k.; The Supreme Court holds that an appeal challenging factual findings based on defense doubts regarding intent or acquisition is groundless when supported by a complete evidentiary record, and a procedural violation regarding witness testimony is absent if the court bases its decision on the defendant's own statements and other evidence rather than prosecutor's notes.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V KKN 318/98
POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2000 r.
sprawy M. S.
skazanego z art. 215 § 2 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. II AKa […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 26 listopada 1997 r., sygn. III K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego
M. S.
UZASADNIENIE
W kasacji podniesiono dwa zarzuty, a to obrazy prawa materialnego w
postaci art. 215 § 2 kk z 1969 r., przez przyjęcie iż skazany dopuścił się czynu
tam opisanego „podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego
zachodziły wątpliwości, co do tego, czy do nabycia samochodu doszło oraz że
skazany działał umyślnie” oraz prawa procesowego w postaci art. 158 kpk
przez powołanie przez Sąd świadka z urzędu na okoliczność dokonania
przesłuchania
podejrzanego
w
toku
postępowania
przygotowawczego,
a następnie odstąpienia od tego dowodu po złożeniu przez tę osobę do akt
wyjaśnienia na piśmie.
Analizując tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Jeżeli chodzi
o zarzut pierwszy to stanowi on w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi
sądów, a autor skargi ubiera go w formę zarzutu naruszenia prawa. Wątpliwości
o jakich pisze skarżący, to jedynie wątpliwości obrony oparte na wyjaśnieniach
oskarżonego z rozprawy. Sądy wyjaśniły natomiast na jakich oparły się
dowodach, i są to nie tylko jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego
ale i inne dowody (vide k. 305 i 340). Z dowodów tych, po ustaleniach
faktycznych, wyciągnięto wnioski odnośnie subsumpcji czynu i winy
oskarżonego i trudno byłoby uznać że są one nielogiczne, niespójne, a przez to
dowolne. Co zaś tyczy zarzutu drugiego, to art. 158 kpk, na który powołuje się
skarżący, zakazywał zastępowania dowodu osobowego treścią pism lub
zapisków. W sprawie niniejszej do zastąpienia takiego nie doszło, gdyż sąd nie
opierał się na notatce prokuratora, który przesłuchiwał podejrzanego (k. 208),
lecz – jak wskazał w uzasadnieniu na całokształcie dowodów, w tym i
wyjaśnieniach oskarżonego oraz innych dowodach osobowych i rzeczowych (k.
306 i 338v – 339v), oceniając rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego
zgodnie z zasadami logicznego rozumowania. Same strony zaś nie miały
zastrzeżeń co do sposobu zaprotokołowania przesłuchania w toku dochodzenia.
Zatem zarzut powyższy nie ma w ogóle oparcia w materiale sprawy. W tym
stanie rzeczy kasacja niniejsza jest oczywiście bezzasadna i dlatego orzeczono
jak na wstępie.
Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność:
Kierownik Sekretariatu Wydziału
Izby Karnej S.N.
aw
f/ak