Supreme Court dismissed cassation as unfounded due to procedural error and lack of material law violation.

Sygn. akt V KKN 289/98

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Ewa Strużyna

Sędziowie SN: Edward Matwijów

Andrzej Siuchniński (spraw.)

Protokolant: Wanda Ciszewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2001 r.

sprawy B. D.

wobec którego umorzono postępowanie karne o przestępstwo z art. 156 § 1 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Wojewódzkiego w P.

od wyroku b. Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 24 lutego 1998 r. sygn. IV Ka […],

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 29 sierpnia 1997 r., sygn. V K […]

oddala kasację jako bezzasadną; kosztami sądowymi

postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 29.08.1997 r. sygn. akt V K […]

uznano B. D. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 156 § 1 kk

polegającego na tym, że w dniu 9.03.1997 r. w P. poprzez dwukrotne uderzenie

ręką w twarz spowodował uszkodzenie ciała B. K. w postaci pęknięcia

błony bębenkowej ucha prawego, co naruszyło czynności narządu słuchu

na okres dłuższy aniżeli 7 dni.

Za przestępstwo to wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności

z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat, karę 500 zł

grzywny oraz orzeczono dwie nawiązki w kwocie po 100 zł na rzecz

pokrzywdzonej i instytucji społecznych.

Apelację od tego wyroku złożył obrońca B. D., zaskarżając powyższy

wyrok w całości, z zarzutem „błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych

za podstawę wyroku”, mającego wpływ na jego treść, a wynikającego z uznania,

że oskarżony uderzył B. K. pomimo zasadniczych wątpliwości po temu,

wynikających ze zbyt ubogiego materiału dowodowego.

Sąd Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 24 lutego 1998 r. zmienił

zaskarżony wyrok uznając, iż stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu

przypisanego B. D. jest znikomy i na podstawie art. 11 pkt. 1 d. kpk umorzył

postępowanie.

Od tego wyroku kasację na niekorzyść B. D. złożył Prokurator

Wojewódzki w P..

Zarzucił w niej Sądowi Wojewódzkiemu w P. rażące naruszenie prawa

materialnego (art. 26 § 1 kk), mające wpływ na treść orzeczenia przez przyjęcie,

że stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu, którego dopuścił się B. D.

jest znikomy.

W następstwie tak sformułowanego zarzutu wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie trzeba zauważyć, że zachodzi wyraźna sprzeczność

pomiędzy zarzutem postawionym w kasacji a jej uzasadnieniem. Zarzucono w

niej bowiem obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 26 § 1 d.kk, zaś w jej

uzasadnieniu w istocie podjęto polemikę z dokonaną przez Sąd Wojewódzki

w P.

oceną

bezspornie

i

prawidłowo

ustalonych

elementów

strony

przedmiotowej i podmiotowej czynu przypisanego B. D..

Wiadomo, że obraza prawa materialnego następuje wówczas, gdy prawidłowo

ustalony stan faktyczny poddany został wadliwej subsumpcji. Nie można zatem

o obrazie prawa materialnego mówić wtedy, gdy prezentuje się tylko odmienną

ocenę przedmiotowych i podmiotowych okoliczności czynu przypisanego

sprawcy, w aspekcie stopnia jego szkodliwości społecznej. W postępowaniu

kasacyjnym można zatem, skutecznie podważać ocenę prowadzącą do uznania

czynu sprawcy za znikomo społecznie niebezpieczny tylko wtedy, gdy zostały

pominięte istotne elementy stanu faktycznego mające znaczenie dla określenia

wagi

przedmiotowych

i

podmiotowych

okoliczności

czynu

lub

gdy

wyprowadzone zostały na ich podstawie wnioski rażąco dowolne a więc poprzez

postawienie zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego. Takiego zaś zarzutu

w kasacji nie podniesiono. W omawianym zakresie, o obrazie prawa

materialnego można by mówić co najwyżej wtedy, gdyby zarzut kasacyjny

zasadnie wskazywał na nieuwzględnienie

właściwych lub uwzględnienie

niewłaściwych przesłanek decydujących o wadze czynu. Tego jednak w kasacji

nie wykazano, wdając się jedynie w polemikę z dokonaną przez sąd

odwoławczy oceną znaczenia okoliczności związanych z zamiarem działania

B. D. (przypisano mu działanie z zamiarem ewentualnym) oraz skutków jego

działania (stopnia dolegliwości obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzoną).

Jest prawdą, że Sąd Wojewódzki w P. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

wspomniał także o pozytywnych okolicznościach dotyczących zachowania

B. D. po popełnieniu przestępstwa i innych charakteryzujących pozytywnie jego

osobę, które, jak to słusznie zauważa skarżący, nie należą do okoliczności

określających stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu. Wnikliwa analiza

uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia pozwala jednak na stwierdzenie, że nie te

okoliczności decydowały o dokonanej przez ten sąd ocenie stopnia społecznego

niebezpieczeństwa działania D., ale inne, wymienione w tym uzasadnieniu

a charakteryzujące

przedmiotowo

–

podmiotową

stronę

popełnionego

przezeń czynu.

Podważać trafność ich oceny można było zatem tylko poprzez zarzut obrazy

przepisów prawa procesowego, którego jednak w kasacji nie podniesiono.

W tych warunkach należało kasację wniesioną na niekorzyść B. D.

oddalić jako bezzasadną a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

na podstawie art. 636 § 1 kpk obciążyć Skarb Państwa.

Przewodniczący: SSN (Ewa Strużyna)

Sędziowie: SSN (Edward Matwijów)

SSN (Andrzej Siuchniński)

aw

f/ak