Supreme Court quashes acquittal due to procedural errors in joint trial and failure to read witness statements.

Sygn. akt V KKN 194/01

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 sierpnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: I Prezes SN - Lech Gardocki (spr.)

Sędziowie: SN

- Andrzej Deptuła

SN

- Feliks Tarnowski

Protokolant: Piotr Wypych

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza

po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2001 r.

sprawy T.W.

oskarżonego z art. 279 § 1 kk i in.

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w S.

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 10 stycznia 2001 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 16 sierpnia 2000 r.,

uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu

Rejonowego i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w G. do

ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokuratura Rejonowa w G. prowadziła postępowanie przygotowawcze

przeciwko P. N., P. B. i T. W., zarzucając im

dokonanie wspólnie i w

porozumieniu dwóch przestępstw zakwalifikowanych z art. 279 § 1 kk i z

art.13 §1 kk w zw. z art. 279 §1 kk.

W dniu 31. 12.1999 r. Prokuratura Rejonowa w G.

wniosła akt

oskarżenia przeciwko oskarżonym P. N. i P. B. Natomiast ze względu na

przeszkody w zapoznaniu T.W. z materiałami dochodzenia i późniejszym

dokonaniem tej czynności, przeciwko temu oskarżonemu wniesiono akt

oskarżenia do Sądu Rejonowego w G. dopiero w dniu 28.04.2000 r.

Postępowanie karne

w sprawie

przeciwko P. N. i P.B. zostało

zarejestrowane w Sądzie Rejonowym w G. pod sygnaturą II K …/00, zaś

postępowanie karne przeciwko T. W. pod sygnaturą II K …/00. W dniu 24 lipca

2000 r. Sąd wydał zarządzenia o wyznaczeniu rozpraw w obydwu sprawach.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie o sygnaturze II K …/00 w

sprawie przeciwko T. W. w dniu 16.08.2000 r. Sąd Rejonowy w G. wydał

wyrok, na mocy którego oskarżony T. W. został uniewinniony od zarzucanych

mu w akcie oskarżenia przestępstw. W akcie oskarżenia zarzucano mu ,że:

I. w dniu 3 sierpnia 1999 r. w miejscowości B. działając wspólnie i w

porozumieniu z P. N. i P. B., po uprzednim przecięciu i odłamaniu za

pomocą nieustalonego narzędzia

drzwiach

skobla zabezpieczającego kłódkę w

K. i Z. S. wszedł do piwnicy, skąd zabrał w celu

przywłaszczenia na ich szkodę heblarkę elektryczną o wartości 560 zł –

tj. o czyn z art.279 §1 kk,

II. II. W dniu 3 sierpnia 1999 r w B., działając wspólnie i w porozumieniu z

P. N. i P. B., po uprzednim przecięciu i odłamaniu za pomocą

nieustalonego narzędzia skobla zabezpieczającego kłódkę w piwnicy J.

M. usiłował zabrać znajdujące się tam mienie na szkodę J.M., lecz

zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na działanie osoby trzeciej, tj. o

czyn z art.13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk.

Natomiast w sprawie o sygnaturze II K …/00, prowadzonej przeciwko P. N. i

P. B., Sąd Rejonowy w G. wydał w dniu 23 lipca 2000 r. wyrok skazujący obu

oskarżonych za dokonanie przestępstw opisanych jak wyżej, przy ustaleniu, że

działali oni wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

Od wyroku uniewinniającego

domagając się

T.W. apelację wniósł prokurator,

uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

W postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 10

stycznia 2001 r., sygn. IV Ka …/00, utrzymał w mocy wyrok Sądu

Rejonowego.

Od wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł Prokurator Okręgowy w S.,

zarzucając mu rażące naruszenie prawa karnego procesowego, a mianowicie:

„1/ art. 433 § 2 kpk poprzez nienależyte rozpatrzenie przez Sąd Odwoławczy

zarzutów podniesionych w apelacji oskarżyciela publicznego, a w konsekwencji

utrzymanie w mocy wyroku Sądu orzekającego wadliwego z powodu rażącego

naruszenia przez ten Sąd szeregu reguł procedowania, a w szczególności: art.

34 kpk, art. 7 kpk i art. 391§ 2 kpk polegające na:

- zaniechaniu połączenia do wspólnego rozpoznania w jednym postępowaniu

sądowym spraw: o sygn. II K ../00 i II K …/00 przeciwko P. N., P. B.i oraz T.

W. oskarżonym przez Prokuraturę Rejonową w G. o dokonanie wspólnie i w

porozumieniu przestępstw z art. 279 § 1 kk i z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279

§1 kk;

- niezastosowanie przepisu art. 391 § 2 kpk, uprawniającego Sąd orzekający

do odczytania wyjaśnień współoskarżonego P. N. złożonych w postępowaniu

sądowym o sygn. II K …/00, wiarygodnych i wskazujących na sprawstwo

oskarżonego T.W., w sytuacji gdy zeznający w charakterze świadka P.N.

skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy zeznań na mocy art. 182

§ 3 kpk,

- naruszeniu określonej w art.7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów

polegającym na wydaniu orzeczenia uniewinniającego oskarżonego T.W. na

podstawie fragmentarycznego materiału dowodowego przy zaniechaniu

ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy, podyktowanego obowiązkiem

dochodzenia prawdy,

2/ art.457 § 2 kpk wyrażające się w powierzchownym ustosunkowaniu się do

zarzutów

postawionych w apelacji oskarżyciela publicznego, ich

nienależytym rozważeniu i niewyjaśnieniu w dostatecznym stopniu, dlaczego

zarzuty te Sąd Odwoławczy uznał za niezasadne, a w konsekwencji

opracowanie

pisemnych

motywów

orzeczenia

określonemu w wyżej cytowanym przepisie

wbrew

obowiązkowi

procedury karnej, co

doprowadziło do niesłusznego utrzymania w mocy wyroku uniewinniającego

oskarżonego.”

W konkluzji, autor kasacji wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S..

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja Prokuratora Okręgowego jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że

wyrok sądu odwoławczego obciążony jest rażącym naruszeniem prawa

procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na jego treść. Przede wszystkim

nietrafne są wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego,

jakoby przepisy art. 34 § 1 i 2 kpk nie stwarzały w określonej sytuacji

faktycznej obowiązku łącznego rozpoznania spraw osób w tym przepisie

wymienionych, a tylko

zawierały niewiążące zalecenie takiego łącznego

rozpoznania. W rzeczywistości odrębne rozpoznanie spraw dopuszczalne jest

tylko w razie zachodzenia okoliczności przewidzianych w art. 35 § 3 kpk.

Okoliczności takie zaś w niniejszej sprawie, w postępowaniu sądowym, nie

zachodziły.

Niezależnie od tego Sąd Okręgowy, odnosząc się do faktu skorzystania

przez P.N. z uprawnienia przewidzianego w art.182 § 3 kpk, nie zauważa

konsekwencji zastosowania tego przepisu wynikających z art.391 par.2 kpk. W

rezultacie doprowadziło to do zubożenia materiału dowodowego o istotne dla

sprawy wyjaśnienia P.N.

Wskazane rażące naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny

wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Z tych więc powodów Sąd Najwyższy

orzekł jak w części dyspozytywnej orzeczenia.

f/jw