Supreme Court quashes acquittal dismissal due to violation of the principle of favoring the accused in criminal procedure.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court quashed the appellate court's decision to dismiss the proceedings solely on grounds of statute of limitations. The lower court had overturned a first-instance acquittal, arguing that the limitation period was a mandatory negative prerequisite for prosecution. The Supreme Court ruled this violated the principle that decisions based on Art. 104 § 1a of the Criminal Procedure Code must favor the accused, as an acquittal is more favorable than dismissal. Consequently, the case was remitted to the appellate court for reconsideration while respecting the limitation defense.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 104 § 1a k.p.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; The court must not dismiss proceedings on grounds of limitation of liability if it has previously acquitted the accused, as such a decision is less favorable to the accused than an acquittal.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V KK 91/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Katarzyna Wełpa w sprawie L. K. obwinionego z art. 86 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 §5 k.p.k. w dniu 23 kwietnia 2015r. kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sąd Okręgowy w O. z dnia 8 sierpnia 2013r. zamieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 kwietnia 2013 r. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIEL. K. stanął pod zarzutem tego, że:- w dniu 10 czerwca 2011 r., na trasie K. – K., kierując samochodem marki BMW, podczas manewru wyprzedzania prawidłowo jadącego samochodem marki Daewoo Tico nie zachował bezpiecznego odstępu między pojazdami w wyniku czego doprowadził do bocznego zderzenia pojazdów i zepchnięcia samochodu marki Daewoo Tico do przydrożnego rowu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu dla kierującego samochodem marki Daewoo Tico, T. D., tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.Sąd Rejonowy w P wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r., uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzuconego mu wykroczenia.
Wyrok ten zaskarżył apelacją pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. postępowanie w sprawie umorzył. Kasację od tego wyroku, na korzyść skazanego, wywiódł Rzecznik Praw Obywatelskich, podnosząc w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 104 § 1a k.p.w., poprzez uchylenie uniewinniającego obwinionego wyroku Sądu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, jedynie z powodu przedawnienia karalności wykroczenia, co było orzeczeniem na niekorzyść, wbrew zakazowi wynikającemu z tego przepisu.Wskazując na powyższe Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna w stopniu oczywistym, tak jak wymaga tego art. 535 § 5 k.p.k.
Nie ulega wątpliwości, wskazuje na to treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że jedynym powodem uchylenia wyroku uniewinniającego obwinionego od stawianego mu zarzutu i umorzenia postępowania, było stwierdzenie przez Sąd Odwoławczy przedawnienia karalności zarzuconego wykroczenia. Wprost dał temu wyraz Sąd Okręgowy na k. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazując, że „przedawnienie karalności jest natomiast przesłanką procesową bezwzględną ujemną i wystąpienie takiej przesłanki każdorazowo obliguje organ prowadzący postępowanie do jego umorzenia”.Powyższe stwierdzenie nie jest jednak prawdziwe.
Wyjątek bowiem od reguły z art. 104 § 1 k.p.w. ustawodawca wskazał już w kolejnym paragrafie – art. 104 § 1a k.p.w. (przepis ten obowiązuje od 1 lipca 2003 r. – wprowadzony przez art. 1 pkt 27 lit.
b) ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia – Dz. U. z 2003, nr 109, poz.1031). Zgodnie z jego dyspozycją uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. może nastąpić tylko na korzyść obwinionego. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, że rozstrzygniecie uniewinniające obwinionego od stawianych mu zarzutów jest dla niego najkorzystniejsze z możliwych, a zatem każde inne, w tym umarzające postępowanie, jest dla niego mniej korzystne. Ma rację zatem skarżący, że Sąd wydając zaskarżony wyrok naruszył art. 104 § 1a k.p.w. uchylając orzeczenie uniewinniające wyłącznie z powodu przedawnienia karalności zarzuconego czynu, czym działał na niekorzyść obwinionego.Zasadny jest w tej sytuacji również wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Odwoławczy będzie musiał mieć na względzie to, że w pierwszej instancji zapadł wobec obwinionego wyrok uniewinniający, a jednocześnie, iż z dniem 10 czerwca 2013 r. nastąpiło przedawnienie karalności zarzucanego wykroczenia. W tej sytuacji, rozstrzygnięcie, jakie w niniejszej sprawie może zapaść, ukształtowane być musi z uwzględnieniem reguły zawartej w dyspozycji art. 104 § 1a k.p.w.