Supreme Court allows appeal by revoking lower court's dismissal due to insufficient appeal fee payment.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court revoked the appellate court's decision dismissing the appellant's cassation appeal because the lower court incorrectly applied a repealed statute regarding appeal fees. The appellant argued that a fee paid in a lower amount than the statutory requirement did not justify dismissal without a prior summons to pay the difference. The court held that the repealed provision no longer existed, and the current law requires a summons to correct underpayment before dismissal, thus mandating the appeal's reconsideration.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: The repeal of the provision allowing dismissal for insufficient appeal fees necessitates a prior summons to correct the underpayment under the current procedural code.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V CZ 95/10
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)
SSN Iwona Koper
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Jerzego S.
przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w S.
o uchylenie uchwały,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 lutego 2011 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 1 września 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie
powoda Jerzego S. na postanowienie tego Sądu z 9 sierpnia 2010 r., odrzucające
skargę kasacyjną powoda wniesioną od wyroku tegoż Sądu (błędnie nazwanego
„Sądem Okręgowym w O.”) z dnia 8 kwietnia 2010 r., albowiem skarżący –
działający przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – wniósł opłatę od
zażalenia w kwocie 36 zł, zamiast w kwocie 40 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia
Sąd Apelacyjny wskazał przepis art. 1302 § 3 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie wymienione na wstępie powód zarzucił,
że żaden przepis nie stanowi, iż zażalenie można odrzucić, jeżeli opłatę uiszczono
w niższej wysokości aniżeli stanowi ustawa, gdyż o różnicę należało wezwać
po myśli art. 130 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia
i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powołany na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przepis art. 130 2
§ 3 k.p.c. został uchylony przez ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy –
Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234,
poz. 1571) z dniem 1 lipca 2009 r. Nie znajduje on więc zastosowania do zażalenia
wniesionego w postępowaniu kasacyjnym (jako postępowaniu samodzielnym – zob.
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca
2008 r., III CZP 142/07, OSN 2008, nr 11, poz. 122), wszczętym na skutek skargi
kasacyjnej powoda wniesionej w dniu 27 lutego 2010 r.
Nie można podzielić poglądu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
18 stycznia 2010 r., II UZ 48/09, Lex nr 583830), że uchylenie art. 130 2 § 3 k.p.c.
w istocie nie spowodowało zmiany stanu prawnego obowiązującego w czasie
obowiązywania tego przepisu. W stanie prawnym obowiązującym po uchyleniu
art. 1302 § 3 k.p.c. brak jest przepisu pozwalającego na odrzucenie bez wezwania
o
uiszczenie należnej opłaty stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej
przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia wniesionego przez adwokata, radcę
prawnego
lub
rzecznika
patentowego
środka
odwoławczego
lub
środka
zaskarżenia, który nie został w ogóle opłacony lub został opłacony w nienależytej
wysokości. W tej sytuacji znajduje zastosowanie art. 130 § 1 k.p.c., jedynie z tą
modyfikacją,
że
w
razie
nieopłacenia
(nienależytego
opłacenia)
środka
odwoławczego lub środka zaskarżenia w terminie wskazanym w tym przepisie
powinno nastąpić jego odrzucenie (zob. art. 370, 397 § 2, art. 398 6 § 2, art. 4246
§ 3 k.p.c.). Zastosowanie art. 130 § 1 k.p.c. nakazuje zatem w razie nieopłacenia
(nienależytego opłacenia) środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, także
wniesionego przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego,
wezwanie do usunięcia tego braku. Pogląd taki Sąd Najwyższy wyraził już
w postanowieniu z dnia 3 lutego 2010 r., II CZ 79/09 (Lex nr 585775).
Odrzucenie
zaskarżonym
postanowieniem
zażalenia
wniesionego
przez powoda bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia brakującej opłaty
od tego zażalenia w terminie tygodniowym sprawia, że rozpoznawane zażalenie
zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie to należało zatem uwzględnić (art. 398 16
w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Ponieważ postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia powoda,
wniesione w toku postępowania kasacyjnego, nie kończy tego postępowania,
postanowieniem tym nie orzeczono o kosztach postępowania zażaleniowego
(art. 108 § 1 zd. pierwsze k.p.c.). Koszty te powinny zostać uwzględnione
w orzeczeniu o kosztach postępowania kasacyjnego, zawartym w orzeczeniu
kończącym to postępowanie.