Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DE FR IT EN
In Legislator analysieren
V CSK 542/16 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer V CSK 542/16
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review, ordering the appellant to pay the costs. The appellant argued that the lower court's decision created legal inconsistencies and had far-reaching consequences regarding lease rights, but the court found no actual divergence in case law since the referenced judgment was not yet final. Furthermore, the court determined the appeal was not obviously justified because the appellant could have directly sued to enforce those lease rights rather than challenging the status determination.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 189 k.p.c.; A cassation appeal is not accepted if no significant legal issue exists, no serious doubts arise regarding statutory interpretation, and the appeal is not obviously justified.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal legal issue divergent case law obvious merit costs of proceedings lease rights status determination

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 189 k.p.c.
Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność (art. 189 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 189 k.p.c
Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność (art. 189 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
V CSK 640/14
Supreme Court allows appeal against loss of legal interest due to separate rent suit.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CSK 542/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. sp. z o.o. w K. ‎przeciwko A. w W.‎o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt X Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność (art. 189 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.

Po pierwsze rozbieżność orzecznictwa powinna być we wniosku skarżącej wykazana. Nie można zaś mówić o rozbieżności w sytuacji, w której chodzi o dwa orzeczenia sądów powszechnych, zapadłe w podobnych stanach faktycznych, jeśli tylko jeden z nich jest prawomocny. Jak wskazuje skarżąca w jednej ze spraw doszło do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ze względu na niezakończenie tego postępowania nie można mówić o zaistniałej już rozbieżności w orzecznictwie. Po drugie skarżąca wskazuje, ze wadliwe było oddalenie jej powództwa o ustalenie, gdyż odmiennie niż w toczącej się sprawie o zasądzenie z powództwa strony przeciwnej, w tej sprawie wyrok ustalający miałby dalej idące skuterki prawne.

W skardze próżno jednak szukać wykazania lub choćby powołania się na to, jakie dalej idące skutki prawne rodziłby wyrok ustalający niż, gdyby powódka podniosła te same okoliczności w ramach zarzutu w sprawie o zasądzenie. Ogólnikowe i przykładowe wskazanie, że strona skarżąca miałaby określone uprawnienia z tytułu umowy dzierżawy (np. do pobierania pożytków) nie mogą być wystarczające, gdyż jeśli strona uznaje, że prawa takie jej są należne ma prawo je realizować w drodze samodzielnego powództwa o zasądzenie. Wniosek taki wynika wprost z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 2 lipca 2015 r., V CSK 640/14, LEX nr 1766003, na który powołuje się skarżąca.Z analizy treści skargi nie wynika także, aby była ona w sposób oczywisty uzasadniona.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj