Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious unreasonableness due to lack of clear legal error by lower court.

Sygn. akt V CSK 166/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. ‎przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "G." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w J. i "I." w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt V ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Pozwane Przedsiębiorstwo Wielobranżowe G.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 6 listopada 2015 r. naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., naruszenie art. 382 k.p.c. oraz naruszenie art. 58 § 3, art. 65, 84 § 1, art. 86 § 1, art. 88 § 1 i 2, art. 3531, art. 395 § 1, art. 483 § 1, art. 484 § 1, art. 492, art. 647 i 917 k.c. - w różnych układach i powiązaniach, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniło oczywistą jej zasadnością wskutek oczywiście nieprawidłowego zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego przez Sąd Apelacyjny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 16 kwietnia 2015 r., I PK 242/1413, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewski, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z powołanych w skardze kasacyjnej wnioskodawcy przepisów prawa materialnego. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego Przedsiębiorstwa, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.U.2013.490), a także § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804). jw