Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
V CNP 51/16 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to obvious lack of merit regarding tenancy dispute.

Geschäftsnummer V CNP 51/16
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the appeal for a declaration of illegality, citing Article 4249 of the Code of Civil Procedure. The appellant challenged a lower court's finding that no claim for rent exemption arose from property defects, a central issue thoroughly analyzed in prior proceedings. The court determined the appeal was obviously unfounded as it merely questioned factual assessments without proving a flagrant legal error.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4249 k.p.c.; The Supreme Court must refuse acceptance of an appeal for a declaration of illegality when the appeal is obviously unfounded, requiring a clear and flagrant violation of law rather than a marginal or doubtful discrepancy.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for declaration of illegality obviously unfounded appeal tenancy dispute rent exemption claim factual assessment review Supreme Court procedure non-acceptance of appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CNP 51/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi M. J. ‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 lutego 2014 r. o sygn. akt XIX Ga (…)‎w sprawie z powództwa M. S. ‎przeciwko M. J. ‎o eksmisje i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 września 2016 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.).

Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności. Przesłanka ta zachodzi ‎w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 lutego 2014 r. Zarzuty sformułowane przez skarżącą sprowadzają się do zakwestionowania wniosku, że w okolicznościach sprawy nie powstało po jej stronie roszczenie o całkowite zwolnienie z czynszu ‎w związku z wadami przedmiotu najmu. Problem ten stanowił główny przedmiot sporu stron w toku postępowania przed Sądami pierwszej i drugiej instancji i był przedmiotem pogłębionej analizy w toku sprawy.

Na tle argumentacji zawartej ‎w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem oraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie można stwierdzić, by w zakresie tym dojść mogło do jakichkolwiek ewidentnych i rażących uchybień w opisanym wyżej rozumieniu. Zarzuty podniesione w skardze dotyczą kwestii związanych z oceną okoliczności faktycznych sprawy i nie można przyjąć, by Sąd Okręgowy w rażący sposób przekroczył granice przysługującej mu w tym zakresie swobody.Z uwagi na to, w razie przyjęcia do rozpoznania, skarga z oczywistych przyczyn musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną.

Zarzuty i argumenty skarżącego nie pozwalają stwierdzić, by zaskarżone orzeczenie mogło ‎zostać uznane za niezgodne z prawem. Tym samym, w sprawie spełniona ‎jest przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, nie publ.).Z uwagi na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania. aj