Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
V CNP 46/10 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to available cassation remedy not used.

Geschäftsnummer V CNP 46/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the applicant's appeal challenging a final judgment on the division of joint property. The applicant argued that constitutional rights were violated and that no further legal remedies existed. The court ruled that a cassation appeal was available and the applicant failed to demonstrate an exceptional circumstance preventing its use.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 2 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is inadmissible if the party had the objective possibility to use a legal remedy such as cassation and failed to do so without justifiable cause.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for invalidation final judgment cassation appeal legal remedy exceptional circumstances joint property division procedural inadmissibility

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 5192 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem
Art. 5192 § 2 k.p.c.
w art. 5192 § 2 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wyjątkowy
Art. 5191 § 2 k.p.c.
Art. 424 § 2 k.p.c.
leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna (art. 424 8 § 2 k.p.c.).
Art. 13 § 2 k.p.c.
w związku z art. 13 § 2
art. 211 k.c
i procesowego (art. 211 k.c.
art. 623 k.p.c
w związku z art. 623 k.p.c., art.
art. 224 § 2 k.c
623 k.p.c., art. 224 § 2 k.c., 225 k.c., art.
art. 226 k.c
art. 207 k.c
226 k.c., art. 207 k.c. oraz art. 618 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w związku z art. 13 § 2

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CNP 46/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi A. O.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…)

[II WSC (…)]

w sprawie z wniosku A. O.

przy uczestnictwie Z. O. i A. O.

o podział majątku wspólnego i zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wnioskodawca A. O. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2007 r.

[sygn. akt II Ca (…)] w sprawie o podział majątku wspólnego i zniesienie

współwłasności. Kwestionowanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego

i procesowego (art. 211 k.c. w związku z art. 623 k.p.c., art. 224 § 2 k.c., 225 k.c., art.

226 k.c., art. 207 k.c. oraz art. 618 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w związku z art. 13 § 2

k.p.c., art. 5 k.c. i art. 36-40 k.r.o.). Skarżący podniósł, że przez wydanie zaskarżonego

postanowienia naruszone zostały konstytucyjne prawa obywatelskie skarżącego ujęte

m.in. w art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2, art. 77 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda,

a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących stronie środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z

prawem

wynika

z

naruszenia

podstawowych

zasad

porządku

prawnego

lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać

stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy

sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona

nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana

lub uchylenie postanowienia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych (§ 2 art. 5192 k.p.c.).

Od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia w sprawie o podział

majątku wspólnego i zniesienie współwłasności przysługiwała skarga kasacyjna (art.

5191 § 2 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie była możliwość zaskarżenia postanowienia

Sądu Okręgowego skargą kasacyjną, istniała zatem możliwość jego uchylenia lub

zmiany. Wnioskodawca został pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi

kasacyjnej, ale nie skorzystał z tej możliwości. Jeżeli strona miała obiektywną możliwość

skorzystania z instancji odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn

leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna (art. 424 8 § 2 k.p.c.). Następuje

to zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy

zawinionej przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

W konsekwencji zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

była możliwa, a skarżący nie wykazał, że zachodzi wyjątkowy wypadek o którym mowa

w art. 5192 § 2 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wyjątkowy

wypadek można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego

jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub

błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego

2006 r. I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy

wypadek występuje w jego sprawie.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że zmiana ani uchylenie postanowienia

Sądu Okręgowego nie były i nie są możliwe, ponieważ zarówno Prokurator Krajowy, jak

i Rzecznik Praw Obywatelskich, do których zgłosił się wnioskodawca, odmówili

wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Z odmownych odpowiedzi tych

instytucji wynika, że przez wydanie zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W istocie skarżący zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od orzeczenia sądu

drugiej instancji na zasadach ogólnych.

Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2

k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.