Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
V CNP 30/15 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against final custody order due to lack of proven special illegality.

Geschäftsnummer V CNP 30/15
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the applicant's complaint regarding a final order denying her appeal to modify contact arrangements with her minor child. The applicant argued that the lower court violated procedural rules by ignoring evidence and exceeding its discretion, but the court found the evidentiary record sufficient to justify the original decision. Consequently, the court determined that no special illegality existed under the law, leading to the dismissal of the complaint.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 1135 k.r.o.: A complaint for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment or order is admissible only if the party suffered damage and no other legal remedy is available, and the judgment must be specifically unlawful (special illegality) rather than merely erroneous.

Schlagwörter

KI-generiert
special illegality contact arrangements final order procedural violation legal remedy exhaustion minor child custody Supreme Court review

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Wydane orzeczenie musi być zatem bezprawne w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że chodzi tu o bezprawie szczególne (tzw.
Art. 1135 k.r.o.
Skargą taką objęte są także prawomocne postanowienia co do istoty kończące postępowanie w sprawie, w tym postanowienie w przedmiocie uregulowania kontaktów rodziców z ich małoletnimi dziećmi (art. 1135 k.r.o.).
Art. 233 § 1 k.p.c.
z art. 233 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 232 k.p.c.
z art. 232 k.p.c. i w zw.
Art. 227 k.p.c.
z art. 227 k.p.c. Sugerowane w skardze bezprawie sądowe motywowano tym, że sąd orzekający przekroczył granice swobodnej oceny dowodów polegające na pominięciu dowodu z przesłuchania wskazanego świadka (kuratora sądowego) i innych dowodów wskazanych w piśmie z dnia 19 lutego 2014 r.
Art. 4249 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Wydane orzeczenie musi być zatem bezprawne w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 1135 k.r.o
Skargą taką objęte są także prawomocne postanowienia co do istoty kończące postępowanie w sprawie, w tym postanowienie w przedmiocie uregulowania kontaktów rodziców z ich małoletnimi dziećmi (art. 1135 k.r.o.).
art. 233 § 1 k.p.c
art. 232 k.p.c

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CNP 30/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi M. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III Ca 969/14 w sprawie z wniosku G. W. ‎przy uczestnictwie M. N.‎o zmianę kontaktów z małoletnim S. N.,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

M. N. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 27 listopada 2014 r., w którym oddalono jej apelację – jako uczestniczki postępowania – wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 marca 2014 r. (k. 61 i n. akt sprawy). Postanowieniem tym rozstrzygnięto o zmianę kontaktów wnioskodawcy – G. W. z małoletnim synem, uregulowane prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 22 listopada 2011 r. W skardze wskazywano na przepisy prawa procesowego, które zostały naruszone w zaskarżonym postanowieniu.

Wskazywano, że uczestniczce nie przysługują inne środki zaskarżenia. Uczestniczka starała się także uprawdopodobnić szkodę poniesioną wydaniem zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skargą taką objęte są także prawomocne postanowienia co do istoty kończące postępowanie w sprawie, w tym postanowienie w przedmiocie uregulowania kontaktów rodziców z ich małoletnimi dziećmi (art. 1135 k.r.o.). W zaskarżonym postanowieniu z dnia 27 listopada 2014 r. oddalono apelację uczestniczki postępowania o zmianę uregulowania wspomnianych kontaktów.Zaskarżone orzeczenie może być niezgodne zarówno z przepisami prawa procesowego, jak i przepisami prawa materialnego w wyniku ich błędnej wykładni lub błędnego zastosowania.

Wydane orzeczenie musi być zatem bezprawne w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że chodzi tu o bezprawie szczególne (tzw. bezprawie kwalifikowane), a nie każde naruszenie przez sąd prawa przy wydawaniu kwestionowanego orzeczenia. W rozpoznawanej skardze uczestniczki postępowania wskazywano na niezgodność zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa procesowego, tj. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i w zw. z art. 227 k.p.c. Sugerowane w skardze bezprawie sądowe motywowano tym, że sąd orzekający przekroczył granice swobodnej oceny dowodów polegające na pominięciu dowodu z przesłuchania wskazanego świadka (kuratora sądowego) i innych dowodów wskazanych w piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. (s. 2 skargi).

Tymczasem przebieg postępowania dowodowego w sprawie, zakończonej postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., i treść uzasadnienia tego postanowienia świadczy o tym, że Sąd orzekający w ogóle nie naruszył wspomnianych przepisów k.p.c. Zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się wystarczający do zajęcia przez Sąd Okręgowy prawidłowego stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.W tej sytuacji – z racji braku wykazania w skardze bezprawności zaskarżonego postanowienia – Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).