Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to lack of obvious legal error in civil company dissolution.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court rejected Z. W.'s extraordinary appeal challenging the Regional Court's dissolution of a civil company. The appellant argued procedural violations regarding access to appeal, but the court emphasized that such appeals require a clear and obvious legal error. The decision was made because the appellant failed to meet the strict substantive requirements for proving a violation of law under the relevant procedural code. Consequently, the appeal was dismissed as it did not demonstrate the necessary legal flaw.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 4241 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.: An extraordinary appeal for violation of law against a final judgment is dismissed if the appellant fails to demonstrate an obvious and glaring legal error, even if procedural access to appeal was improperly denied.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V CNP 179/07
POSTANOWIENIE
Dnia 8 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi Z. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt V GNs (…)
w sprawie z wniosku W. R.
przy uczestnictwie Z. W.
o rozliczenie spółki,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2005 r., Sąd Rejonowy w O. dokonał
rozliczenia spółki cywilnej „A.(...)”.
Uczestnik postępowania Z. W. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
orzeczenia, powołując się na naruszenie art. 479 9 § 1 i 369 § 1 i 2 k.p.c., art. 2, 78 i 176
Konstytucji oraz art. 3531 i 867 § 1 i 2 k.c.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest
nadzwyczajnym
środkiem
prawnym
umożliwiającym
dochodzenie
roszczenia
odszkodowawczego od Skarbu Państwa za bezprawną działalność orzeczniczą sądu
jako organu władzy publicznej (art. 4241 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 i 4171 § 2 k.c.).
Oznacza to, że niezgodność z prawem w rozumieniu powyższych przepisów musi
polegać na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej żadnych wątpliwości (zob.
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., V CNP 68/05, niepubl. oraz z
dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11 poz. 174).
Skarga Z. W. dotyczy orzeczenia Sądu I instancji, a więc sytuacji wyjątkowej,
uregulowanej w art. 4241 § 2 k.p.c. Można się zgodzić z poglądem skarżącego, że został
on pozbawiony w sposób nieuzasadniony procesowo dostępu do instancji odwoławczej,
dlatego
był
uprawniony
pierwszoinstancyjnego.
do
Skarga
złożenia
skargi
od
ta
jednak
charakter
ma
prawomocnego
bardzo
orzeczenia
wyjątkowy
i
sformalizowany. Skarżący skoncentrował się na procesowym problemie pozbawienia go
„instancyjności”, nie dostosował się natomiast w sposób wystarczający do szczególnych
wymagań odnoszących się do sfery merytorycznej, przewidzianych w art. 424 1 § 2 k.p.c.
Należało zatem orzec jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).