Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
SDI 39/04 KI-generiert

Supreme Court dismissed disciplinary proceedings due to lack of authorized complaint initiating the case.

Geschäftsnummer SDI 39/04
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the disciplinary proceedings against a lawyer, ruling that the lower courts erred by initiating the case without a formal complaint from the authorized disciplinary officer. The victim had appealed the disciplinary officer's refusal to start the investigation, but the courts proceeded to hold a hearing and impose a fine without waiting for the required complaint. The court held that disciplinary proceedings can only commence upon a complaint by the authorized officer, making the lower courts' actions procedurally invalid.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 681 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o radcach prawnych; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.: Disciplinary proceedings against a lawyer may only be initiated upon a complaint by the authorized disciplinary officer; courts cannot proceed ex officio or upon a victim's appeal without such a complaint.

Schlagwörter

KI-generiert
disciplinary proceedings initiation authorized complaint requirement procedural violation lawyer disciplinary body ex officio action prohibition

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 681 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
uchybieniem wymienionym w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., bowiem zarówno
Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. dotychczasowe postępowanie w sprawie umorzył,
§ 27 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 kwietnia 1984 r. w sprawie zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radców prawnych i aplikantów radcowskich
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 536 k.p.k
kasację stosuje odpowiednio również art. 536 k.p.k.
art. 455 k.p.k
439 i art. 455 k.p.k., nawet wówczas gdy
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
uchybieniem wymienionym w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., bowiem zarówno

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie SN z dnia 7 maja 2002 r., III SZ 13/01, OSNP 2003/15/369

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

WYROK Z DNIA 1 WRZEŚNIA 2004 R.

SDI 39/04

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Kozielewicz.

Sędziowie

SN:

Halina

Gordon-Krakowska,

Wiesław

Błuś

(sprawozdawca).

Sąd Najwyższy – Izba Karna z udziałem Zastępcy Głównego Rzecznika

Dyscyplinarnego oraz protokolanta w sprawie radcy prawnego wobec którego

umorzono postępowanie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2004 r.

kasacji, wniesionej przez pokrzywdzonego od orzeczenia Wyższego Sądu

Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych z dnia 25 lipca 2003 r.,

sygn. akt (...) zmieniającego orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego

Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2002 r., sygn. akt (...)

1. u c h y l i ł zaskarżone o r z e c z e n i e Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

Krajowej Izby Radców Prawnych i zmienione nim orzeczenie Okręgowego

Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych oraz na podstawie

art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. dotychczasowe postępowanie w sprawie umorzył,

2. sprawę przekazał Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby

Radców Prawnych w celu rozpoznania odwołania pokrzywdzonego od

postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców

Prawnych z dnia 24 kwietnia 2001 r.

Uzasadnienie

W dniu 19 lutego 2001 r. do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby

Radców Prawnych wpłynęła skarga Wiesława N. na działanie radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2001 r. Rzecznik Dyscyplinarny

odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, uznając że radca prawny

swoim postępowaniem nie naruszył przepisów art.64 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z

dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze

zm.).

Orzeczenie

procedowania

to

organu

zaskarżył

pokrzywdzony

pierwszej

instancji

i

podnosząc

wniósł

o

wadliwość

„przeprowadzenie

prawidłowego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego, a ewentualnie potem

dyscyplinarnego”.

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych

rozpoznając odwołanie przeprowadził dowody z przesłuchania radcy prawnego,

pokrzywdzonego, świadka oraz dopuścił dowody z dokumentów. Sąd ten w dniu

22 listopada 2002 r. wydał orzeczenie, w którym „po rozpoznaniu w dniach 24

października 2001 r., 21 listopada 2001 r. i 22 listopada 2002 r. sprawy z

wniosku Wiesława N. przeciwko radcy prawnemu o naruszenie zasad etyki

zawodowej” wymierzył radcy prawnemu karę dyscyplinarną w postaci

upomnienia.

Odwołanie od tego orzeczenia wniósł radca prawny i podnosząc, że nie

dopuścił się czynu za jaki został ukarany wniósł o uchylenie orzeczenia sądu

pierwszej instancji i oddalenie skargi.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzeczeniem z dnia 25 lipca 2003 r. umorzył

postępowanie w sprawie uznając, że brak jest jakichkolwiek podstaw do

odpowiedzialności dyscyplinarnej radcy prawnego.

Kasację

od

orzeczenia

Wyższego

Sądu

Dyscyplinarnego

wniósł

pokrzywdzony i dowodząc, że radca prawny naruszył przepisy o wykonywaniu

zawodu radcy prawnego, wniósł o uznanie zaskarżonego orzeczenia za

„nieprawidłowe” i jednocześnie „zatwierdzenie” orzeczenia sądu pierwszej

instancji.

Sąd

Najwyższy

po

wysłuchaniu

Zastępcy

Głównego

Rzecznika

Dyscyplinarnego wnoszącego o oddalenie kasacji, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 626 cyt. ustawy o radcach prawnych do rozpoznania

kasacji od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio

przepisy kodeksu postępowania karnego o kasacji, z wyłączeniem art. 526 § 2

oraz art. 530 § 2 i 3 . Oznacza to między innymi, że Sąd Najwyższy rozpoznając

kasację stosuje odpowiednio również art. 536 k.p.k. Kierując się treścią

powołanego przepisu sąd kasacyjny jest obowiązany zbadać, czy nie zachodzą

wypadki określone w art. 435, art. 439 i art. 455 k.p.k., nawet wówczas gdy

żadna ze stron postępowania kasacyjnego o to nie wnosi. Z analizy akt

rozpoznawanej sprawy wynika w sposób oczywisty, że mamy do czynienia z

uchybieniem wymienionym w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., bowiem zarówno

orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców

Prawnych jak i orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego zostały wydane

pomimo braku wniosku uprawnionego rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego. Obowiązek istnienia wniosku uprawnionego

podmiotu o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wynika wprost z treści art.

681 cyt. ustawy o radcach prawnych, który stanowi, że postępowanie

dyscyplinarne

wszczyna

się

odpowiednio

na

wniosek

Rzecznika

dyscyplinarnego lub Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego. Zasada ta wynika

również z treści § 27 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 kwietnia

1984 r. w sprawie zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do

radców prawnych i aplikantów radcowskich (Dz. U. Nr 27, poz. 138 ze zm.).

Tak więc, aby sąd korporacyjny radców prawnych wszczął postępowanie

wyjaśniające w sprawie przewinienia dyscyplinarnego członka korporacji

niezbędna jest skarga uprawnionego oskarżyciela, którym jest tylko i wyłącznie

Rzecznik dyscyplinarny lub Główny Rzecznik Dyscyplinarny.

W tej sytuacji Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców

Prawnych rozpoznając odwołanie pokrzywdzonego od postanowienia Rzecznika

dyscyplinarnego odmawiającego wszczęcia postępowania wyjaśniającego, nie

był uprawniony do wszczęcia tego postępowania, a co za tym idzie nie miał

również prawa , na tym etapie postępowania, do orzekania o winie, bądź jej

braku i ewentualnego orzeczenia kar dyscyplinarnych. Niedopuszczalne jest

bowiem

wszczęcie

z

urzędu

przez

sąd

dyscyplinarny

postępowania

dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego w wyniku rozpoznania

odwołania od postanowienia Rzecznika dyscyplinarnego o odmowie wszczęcia

tego postępowania (por. postanowienie SN z dnia 7 maja 2002 r., III SZ 13/01,

OSNP 2003/15/369). Obowiązkiem tego sądu było rozpoznanie zażalenia

pokrzywdzonego i ewentualne utrzymanie w mocy, zmiana bądź uchylenie

zaskarżonego orzeczenia. Reasumując należy stwierdzić, że Sąd pierwszej

instancji orzekając w sprawie bez skargi uprawnionego podmiotu dopuścił się

uchybienia, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9

k.p.k., zaś Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie dostrzegając tego uchybienia i

wypowiadając się co do winy radcy prawnego powielił błędy Okręgowego Sądu

Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych.

W tej sytuacji, zgodnie z treścią art.17 § 1 pkt 9 k.p.k., mającego

odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o przewinienia

dyscyplinarne radców prawnych (por. § 1 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości), należało uchylić orzeczenia sądów obu instancji i

postępowanie dyscyplinarne umorzyć. Zważywszy jednak na fakt, że odwołanie

pokrzywdzonego nie zostało dotychczas w sposób zgodny z przepisami prawa

rozpoznane,

Sąd

Najwyższy

przekazał

sprawę

Okręgowemu

Sądowi

Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych w celu rozpoznania

wymienionego środka zaskarżenia.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.