Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KO 35/23 KI-generiert

Supreme Court orders VAT reimbursement to lawyer after Constitutional Court struck down fee regulation.

Geschäftsnummer IV KO 35/23
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court ordered the State Treasury to reimburse a lawyer 165.60 PLN representing 23% VAT on previously awarded fees. The lawyer had included VAT in her invoice, but the original decision omitted it because the relevant regulation did not explicitly cover VAT for state-funded legal aid. The court ruled that following the Constitutional Court's recent finding of unconstitutionality in the fee regulation, the new legal framework requires equalizing fees for public and private lawyers, which necessitates including VAT in the calculation.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 626 § 2 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.; Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP; Art. 64 ust. 2 Konstytucji RP; Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 92 ust. 1 Konstytucji RP: Following a Constitutional Court ruling declaring a fee regulation unconstitutional for discriminating between public and private lawyers, the Supreme Court must apply the regulation's provisions to equalize fees, thereby requiring the inclusion of VAT in the state-funded legal aid costs awarded to the lawyer.

Schlagwörter

KI-generiert
state-funded legal aid Constitutional Court ruling VAT reimbursement lawyer fee regulation Supreme Court procedure unconstitutional discrimination legal aid costs Anwaltskosten

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 626 § 2 k.p.k.
‎po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu w dniu 3 czerwca 2024 r.,‎kwestii uzupełnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2023 r., IV KO 35/23 na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
Art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
w sprawie opłat za czynności adwokackie, jest niezgodny z art. 64 ust.
Art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1 zdanie drugie i art. 92 ust.
Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze
Podstawą zasądzenia wynagrodzenia był art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 11 ust.
§ 11 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
Prawo o adwokaturze oraz § 11 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
§ 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

IV KO 35/23 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka w sprawie Ł. M. ‎po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu w dniu 3 czerwca 2024 r.,‎kwestii uzupełnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2023 r., IV KO 35/23 na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. postanowił zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. W. , Kancelaria Adwokacka w W., tytułem uzupełnienia kwotę 165,60 zł (sto sześćdziesiąt pięć złotych i 60/100) stanowiącą 23% VAT od zasądzonej kwoty w wysokości 720 zł zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2023 r., w sprawie IV KO 35/23.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. W. kwotę 720 zł brutto (bez stawki VAT), za sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej skazanego Ł. M. , nadto zasądził kwotę 13,60 zł tytułem zwrotu innych uzasadnionych wydatków. Podstawą zasądzenia wynagrodzenia był art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 11 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

W konsekwencji nie zasądzono dodatkowo stawki 23% VAT, gdyż powyższy akt prawny nie przewidywał uregulowania tożsamego, jak zawarte w paragrafie 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.Obrońca skazanego wystąpiła do Sądu Najwyższego o wypłatę zasądzonego wynagrodzenia, przy czym w fakturze doliczyła 23% VAT-u od kwoty 720 zł (kwota165,60 zł). W tej sytuacji Biuro Finansowe SN zwróciło fakturę wnosząc o uzupełnienie w/w postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2024 r., w sprawie SK 90/22, uznał, że § 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W tej sytuacji zaszła konieczność dodatkowego ustalenia wysokości kosztów w trybie art. 626 § 2 k.p.k., skoro została stwierdzona niekonstytucyjność w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w zakresie, w jakim różnicowało ono stawki opłat za czynności adwokatów z urzędu ze stawkami opłat przewidzianymi dla adwokatów z wyboru. Takie stanowisko ma zatem oparcie w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. W konsekwencji nie można pominąć unormowania z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.

Fakt „zrównania” stawek opłat za czynności przewidziane w rozdziałach 2-4 nie ma bowiem żadnego relewantnego znaczenia dla istnienia w stanie prawnym § 4 ust. 3 wskazanego rozporządzenia. Skoro tak, to przyznana opłata w tej samej stawce co dla adwokata z wyboru musi zostać powiększona o VAT. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763), które zacznie obowiązywać od dnia 5 czerwca 2024 r.

Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.[J.J.][ms]‎