Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KO 194/25 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to obvious lack of merit and absence of new evidence.

Geschäftsnummer IV KO 194/25
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial, ruling it was obviously unfounded. The defendant claimed innocence and alleged police framing but offered no new facts or evidence. The court determined that the request failed to meet statutory requirements for retrial proceedings.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 545 § 3 k.p.k.; art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.; art. 541 § 1 k.p.k.: A request for retrial is inadmissible if its lack of merit is obvious and no new facts or evidence are presented to challenge the final judgment.

Schlagwörter

KI-generiert
retrial proceedings obvious lack of merit new facts and evidence final judgment police framing allegation erhebliche Vorstrafen kriminelle Aktivität strafrechtliche Sanktion

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 545 § 3 k.p.k.
Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 541 § 1 k.p.k.
540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 3–11 k.p.k.
– wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k.
art. 22 k.p.k.
lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia.
art. 545 § 3 k.p.k
Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
art. 4 § 1 k.k
art. 216 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

IV KO 194/25 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie J.B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 stycznia 2026 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 kwietnia 2025 r., II AKa 116/24, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 19 grudnia 2024 r., III K 73/24, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie III K 73/24, uznał J.B. za winnego popełnienia czynu:1. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przy zastosowaniu art. 64 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,2. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności,3. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy połączył orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę apelacji, Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 r. w sprawie II AKa 116/25, zmienił zaskarżone orzeczenie, m.in. w ten sposób, że obniżył skazanemu karę za czyn z pkt 2 do 3 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności, obniżył karę za czyn z pkt 3 do roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności oraz orzekł wobec J.B. karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Pismem datowanym na 2 października 2025 r., skazany J.B. wniósł o wznowienie postępowania albowiem jest niewinny i nie dokonał „napadu” na pokrzywdzonego, a nadto podniósł, że Policja wraz z poszkodowanym i prokuratorem go „wrobili”, a przed Sądem chciałby udowodnić, że zaszła pomyłka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Z treści osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania nie wynika żadna okoliczność, która mogłaby został uznana za ustawową przesłankę wznowienia postępowania (okolicznością taką nie jest przekonanie skazanego, iż został „wrobiony” przez poszkodowanego wraz z Policją i prokuratorem, że nie dokonał napadu na pokrzywdzonego i że nie miał wtedy noża (kwestia ta była podnoszona w apelacji przez obrońcę skazanego).

Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k. Wskazać należy, że oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

W osobistym wniosku skazany nie przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. W szczególności skazany nie powołuje się na żadne nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k. – wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia. [WB][r.g.] ‎