Supreme Court transfers appeal to another court due to conflicting witness credibility issues involving the original court's staff.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court ordered the transfer of a victim's appeal regarding the dismissal of criminal proceedings to a different district court. The original court requested this transfer because evaluating the credibility of its own vice-president and staff was necessary to determine if the arrest was lawful under specific criminal procedure articles. The court agreed, noting that conflicting statements from police, prison officials, and the court's own employees created a concrete need for impartiality in assessing the arrest's legality.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 37 k.p.k.; Art. 79 § 2 k.k.w.: When the assessment of witness credibility involves the personal testimony of judges or court staff regarding the legality of an arrest, and such testimony is conflicting, the case must be transferred to another court to ensure impartiality.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt IV KO 13/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący)SSN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca)SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie A. K. - pokrzywdzonegopo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 13 marca 2014 r.,wniosku Sądu Rejonowego w B., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt IX Kp […], o przekazanie sprawy dotyczącej zażalenia pokrzywdzonego na postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł: przekazać rozpoznanie powyższego zażalenia Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIE
Przedmiotem rozpoznania Sądu Rejonowego, który wystąpił o przekazanie sprawy jest zażalenie osoby, która podniosła, że została bezpodstawnie zatrzymana przez funkcjonariuszy Policji w B., w dniu 10 stycznia 2012 r., na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ż. o umorzeniu wszczętego w tej sprawie śledztwa wobec stwierdzenia, że czyn funkcjonariuszy nie zawiera znamion czynu zabronionego z art. 231 § 3 i art. 189 § 1 oraz art. 217 § 1 i art. 288 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. W swoim wniosku Sąd podniósł, że rozpoznanie tego zażalenia wymaga również oceny pracowników tego Sądu oraz sędziów, w tym że konieczna jest tu także ocena wiarygodności zeznań m.in. wiceprezesa tego Sądu.
W związku z tym podkreślając, że Sąd ten nie unika prowadzenia niniejszego postępowania, lecz chce jedynie wyeliminować sytuację, w której z uwagi na konieczność oceny także prawidłowości działania jego sędziów i pracowników, mogłyby pojawić się w odczuciu stron i opinii publicznej wątpliwości co do bezstronnego i obiektywnego orzekania w tej sprawie, zwrócił się o przekazanie jej innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, przywołując też różne judykaty Sądu Najwyższego, wskazujące na sytuacje, w jakich przekazanie takie jest niezbędne.Rozpoznając ten wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego, mając na uwadze okoliczności tej sprawy, jest zasadny.
Wprawdzie w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się ostatnio, że nadmiernie szerokie korzystanie z instytucji określonej w art. 37 k.p.k. i odnoszenie jej do każdego przypadku, gdy sprawa w jakiś sposób dotyczy sędziego pracującego w danym sądzie, albo gdy strony formułują zarzuty pod adresem sędziów tego sądu, nie może być automatycznie traktowane jako okoliczność uzasadniająca wątpliwości co do bezstronności sędziów sądu właściwego, a więc, że fakt taki nie jest wystarczający dla uznania, iż zachodzi powód do przekazania tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 27 września 2013 r., II KO 54/13, LEX nr 1375173, 23 października 2013 r., IV KO 68/13, LEX nr 1385595, czy 27 listopada 2013 r., IV KO 87/13, LEX nr 1396789).
Jednakże w niniejszej sprawie powody do takiego przekazania istnieją. Rzecz bowiem w tym, że w sprawie tej kwestyjne jest, w oparciu o jaką decyzję doszło do zatrzymania A. K., czy w oparciu o sądowy nakaz doprowadzenia przewidziany w art. 79 § 2 k.k.w., jak wynika to z protokołu zatrzymania, czy w oparciu o przesłany przez Sąd nakaz przyjęcia skazanego do odbycia kary. Dokumenty zgromadzone w tej sprawie, jak i zeznania składane przez funkcjonariuszy Policji, wiceprezesa Sądu właściwego, sekretarzy tego Sądu oraz funkcjonariuszy z aresztu śledczego są rozbieżne i mogą prowadzić do różnych wniosków w kwestii prawidłowości zatrzymania i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji (zob. k. 16, 40-41, 42-44, 62, 64, 67, 76-77v, 78-79, 80-80v, 126-127, 129-129v, 133-134, 137-138, 140-141).
Przed sądem rozpoznającym zażalenie aktualizuje się zatem w pełni problem wiarygodności tych zeznań, a trzeba mieć na uwadze, że po doprowadzeniu zatrzymanego do aresztu śledczego, został on natychmiast zwolniony, gdyż – jak ustalono – nie podlegał tzw. zatrzymaniu penitencjarnemu. Ocena owych rozbieżnych depozycji i dokumentacji, w tym składanych przez sędziego i pracowników Sądu, może zaważyć na zasadności lub niezasadności zaskarżonego postanowienia o umorzeniu śledztwa. Nie chodzi tu zatem, jak w przywołanych wcześniej judykatach, o zarzuty stawiane przez hipotetycznych pokrzywdzonych sędziom danego sądu, a nieuznane przez organ ścigania za mające podstawy prawne, lecz o problem dotyczący prawidłowości stosowania przepisów o tzw. zatrzymaniu penitencjarnym, uzależniony także od sposobu oceny zeznań pracowników i wiceprezesa tego Sądu w aspekcie innych dowodów, jako rzutujący na kwestię zasadności umorzenia postępowania przygotowawczego w tej sprawie.
Tym samym uznać należy, że istnieje in concreto, powód do przekazania rozpoznania tej kwestii innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy uznał w związku z tym, że należy przekazać ją poza obszar właściwości Sądu Okręgowego w B. i Sądu Apelacyjnego w […], na obszarze jurysdykcji których funkcjonuje Sąd występujący o to przekazanie i dlatego zdecydowano o powierzeniu tej sprawy Sądowi Rejonowemu w W., przynależnemu do obszaru właściwości Sądu Apelacyjnego w [X.], a leżącemu przy tym w niewielkiej odległości od Sądu miejscowo właściwego.aw